Hoi, mijn neefje van 6 jaar is enig kind en zijn ouders zijn nu iets meer dan een jaar gescheiden. Hij woont de ene week bij vader, de andere week bij moeder. Wanneer hij bij vader is, mist hij moeder en andersom. De heimwee lijkt het laatste half jaar erger te worden. Van vader mag hij wel met moeder bellen, maar moeder steunt het niet echt wanneer hij vader wil bellen. Vader en moeder hebben het hier al vaker over gehad, maar moeder blijft erbij dat ze het niet nodig vindt. Ook niet wanneer aangegeven wordt dat dit voor haar zoon erg lastig en verdrietig is. Hebben jullie tips die mijn neefje kunnen helpen om de heimwee minder te maken? Tips die lijken op bellen/ een foto van papa enz.? Dankjewel alvast.

In december 2016 heeft de vader van onze kinderen besloten dat we uit elkaar moesten gaan. Hij wilde alleen zijn en dingen voor zichzelf uitzoeken. De kinderen en ik (en hij zelf waarschijnlijk ook) waren er erg verdrietig over. Sinds 1 oktober heeft hij een eigen huis nadat hij eerst in een vakantiehuisje heeft gewoond. Hier moeten de kinderen ook nog aan wennen. Het blijkt nu dat hij binnen 3 maanden een nieuwe vriendin had. Zij woont in Praag en spreekt geen Nederlands. Onze kinderen van 4 en 5 weten dit nog niet. Hij vertelde mij vorige week dat hij ze volgende week aan haar wil voorstellen en per januari komt ze bij hem wonen. Ze is 39 jaar en wil ook graag zelf een kind. Dus de verwachting is dat er ook snel nog een kind zal komen. Hij wilde ze eerst meteen een heel weekend met haar laten doorbrengen maar ze dan nog niet vertellen dat ze zijn vriendin is. Ik heb hem weten te overtuigen dat dat geen goed idee is. Nu gaat hij ze eerst vertellen dat hij een vriendin heeft en volgende week zijn de kinderen in het weekend bij mij en breng ik ze naar hem toe en drink nog een kopje thee samen met hem en zijn vriendin. Ze gaan dan naar een speeltuin en daarna haal is ze weer op. Wij hebben co-ouderschap. Dat betekent dus dat onze kinderen 50% van de tijd met een vrouw zullen gaan doorbrengen die ze in het begin niet eens kunnen verstaan. Ik vind het veel te snel gaan. Maar ik kan er niets aan veranderen. Hebben jullie tips hoe ik hier het beste mee om kan gaan? En hebben jullie advies voor hem en haar hoe ze dit in deze sneltrein nog het beste voor de kinderen kunnen doen?

Hoi ik ben al 10 jaar stiefmama van een meisje (nu 14) en jongen (nu 12). De eerste jaren kwamen zij om het weekend en in de vakanties gezellig bij ons (hun papa en mij, en mijn twee kinderen van dezelfde leeftijd). Maar hun mama ging steeds moeilijker doen, en nu hebben de kinderen een tijd geleden allebei gezegd dat ze ons niet meer willen zien. Ik snap wel dat de kinderen denken: "Als mama steeds boos of verdrietig is, dan gaan we toch gewoon niet meer naar papa. Dan is er geen gezeur meer." Maar wij zijn de wanhoop nabij, vooral hun papa natuurlijk, hij mist ze zo. Hun moeder wordt extreem boos en dreigt zelfs met aangiftes als hun papa contact op wil nemen, zelfs als hij een verjaardagskaart stuurt. Zij zegt dan dat de kinderen geen contact willen. Hoe kunnen wij de kinderen laten weten dat we superveel van ze houden en dat wij ze verschrikkelijk missen?

Hoe is het voor een kind waarvan de moeder het heft in eigen hand heeft en je geen gezag heb maar het je kind wel heb erkend? Ik ben vader van een meisje van 5 jaar oud inmiddels waarvan ik twee jaar al niet meer in haar leven ben ( wel op de achtergrond maar niet een concrete regeling).De momenten die ik haar kan zien pak ik met beide handen aan en ben ik er voor mijn dochter maar dit zijn sporadische momenten en ze is altijd blij mij te zien. Maar hoe is dit voor een kind van vijf jaar oud dat onregelmatige en niet wetende wanneer je je vader kan en mag zien? Aangezien ik geen gezag heb wordt er vanuit instanties helemaal niks gedaan ik moet eerst in gevecht gaan met de moeder en in die zin ook mijn kind (aangezien het stress in haar leven brengt). Ik ben een zelfstandig ondernemer die zijn zaakjes allemaal goed op orde heeft en mijn best probeer te doen mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij en ook mijn kind daar bij te staan als ze wat nodig heeft want op zulke momenten ben ik belangrijk als vader. Echter kan mijn dochter hier niks aan doen maar ben ik wel benieuwd wat er dan zoal in haar hoofd om zal gaan.

Prachtige site lees veel, leer hier ook veel van als gescheiden moeder. Toch heb ik een issue en een vraag voor vele kinderen die waarschijnlijk met het zelfde dealen. Hoe gaan kinderen met de ouder die verstoten wordt om. Wat doen ze hier tegen...of wat zijn hun beweegredenen om hierin mee te gaan. Ik als moeder die haar fouten ook heeft zou hier graag meer over willen weten. Wat gaat er in dat kinder hoofdje om. Hoe kan ik dit als moeder aanpakken zonder hier ruzie over te willen maken. Hoe maak ik dit bespreekbaar. Radeloos wordt ik ervan.

Sinds December 2016 zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan. Nu willen we het toch weer proberen. Alleen heeft puberdochter van 14 er geen vertrouwen meer in. Hoe kunnen we haar begeleiden hierin en haar weer het vertrouwen geven?

Hoi, Ik ben een moeder van 2 kindjes (4 en 6 jaar). Helaas wegens omstandigheden gaan wij scheiden. Ik probeer nu in het ouderschapsplan vast te stellen hoe we het gaan doen met de kleding, Om dit zoveel mogelijk gelijk te houden wil ik het volgende doen: Er worden 2 / 3 setjes kleding van het hoofdverblijf (moeder) bij vader neergelegd welke iedere maand weer terug gaat naar het hoofdverblijf en vervangen worden door andere setjes kleding. 1 net setje / 1 speel setje / 1 normaal setje. Wat vinden jullie van deze oplossing? En hebben jullie misschien nog andere tips? Groetjes en bedankt!

Wij gaan scheiden en hebben 1 kind samen van 7. Mama gaat elders wonen alleen weten we nog niet hoe lang dat duurt. Ik zou het ons kind willen vertellen nu, omdat wij nu nog samen zijn en er rust is en geen strijd (nu nog..) Mama wil het pas vertellen als ze in haar nieuwe huis kan gaan. Ik ben bang dat het mijn dochter dan overrompelt en ze voelt het waarschijnlijk nu ook wel dat er iets speelt helaas.... nu heeft ze de tijd om het samen met pa en ma te verwerken nog! Wat denken jullie? Mvg Dennis

Dochter gaat in nieuw gezin wonen Hoi, Mijn dochter (10) gaat binnenkort in een nieuw gezin wonen met haar vader en zijn vrouw en hun 3 zonen (13,11,9). Dat lijkt allemaal heel leuk, maar toch maak ik me zorgen. Het gezin van de nieuwe vrouw van mijn ex is namelijk ook niet stabiel (werkeloosheid, ziekte, problemen bij de kids). En het lijkt me nogal wat, om als enige meisje in een nieuw gezin te gaan wonen! We hebben een co-ouderschap, dus mijn dochter komt voor de helft in een nieuw gezin terecht. Ik ben bezorgd en denk dat dit een hele roerige en stressvolle tijd kan worden voor mijn dochter. Natuurlijk laat ik haar dat niet merken. We praten er regelmatig over en ik vraag hoe zij er over denkt. Hoe kan ik haar het beste steunen?

Hallo, Ik heb een vraag waar ik/we benieuwd naar zijn wat jullie idee hierover is. We hebben begin dit jaar verteld aan ons vijf jarig zoontje dat we uit elkaar gaan en apart gaan wonen. Hij was erg verdrietig. Sinds september wonen we ook daadwerkelijk apart en hij mist de oude situatie erg. Mijn ex-vriend heeft over de zomer iemand leren kennen in het buitenland. Hij zegt vooralsnog geen relatie te willen, maar inmiddels zijn ze wel over en weer gevlogen om elkaar te zien. Mijn verdriet hierover levert spanning tussen ons op. In eerste instantie hadden we afgesproken ons zoontje alleen op de hoogte te brengen van nieuwe partners als het serieus is (een vaste rol in het leven van ons zoontje leven gaat spelen). Inmiddels denk ik echter dat ons zoontje voelt dat er iets (nieuws) speelt en niet kan duiden wat het is en dat we hem beter kunnen vertellen wat dat is, ook als hij haar nooit gaat ontmoeten. Hij zit op het moment niet helemaal lekker in z'n vel (veel moe, verdrietig en bijt nagels sinds we het verteld hebben). Hij blijft vragen waarom we uit elkaar zijn, en wil niet meer dat we Engels met elkaar spreken, maar Nederlands, wat hij beter kan volgen. Mijn ex-vriend denkt dat hij het niet zal kunnen begrijpen en wil bij de oorspronkelijke afspraak blijven. Wat denken jullie dat het beste voor ons zoontje is?