Mijn vrouw (!) en ik hebben twee dochters (16 en 14). De een uit de ene buik, de ander uit de andere buik. Ik denk (maar kan het mis hebben) dat onze aanstaande scheiding voor hun nóg ingewikkelder is dan een scheiding tussen een vader en moeder. Hun loyaliteit is misschien ook nog eens biologisch/genetisch beïnvloed. Ik zoek - voor ons alle vier - verhalen over wat dit met hen doet. Zijn er meiden uit een vergelijkbare situatie? We zijn heel benieuwd naar jullie ervaringen. Alvast bedankt voor jullie tijd.

Dag allemaal, Ik en mijn ex-vrouw zijn 2,5 jaar geleden uit elkaar gegaan nadat zij plotseling aangaf niet verder te willen. Wij hebben samen een zoon van (nu) bijna 7 en een dochte van 3 en half. De communicatie tussen ons is altijd slecht geweest, gezien onze vreselijk verschillende karakters. Ik ben persoonlijk heel erg geraakt door wat er allemaal is gebeurd. zie mijn kinderen erg weinig en we volgen een traject bij Jarabee. Nu wordt er van ons als ouders verwacht een "gezamelijk verhaal" aan onze zoon te vertellen. hij heeft behoefte om te weten waarom wij zijn gescheiden. Er is echter zoveel gebeurd, zonder dat daar ooit echt over is gepraat, dat ik mij hier geen raad mee weet. Ik zal nooit slecht praten over hun moeder, maar op dit moment kan ik niet een gemoedelijk verhaal vertellen gezien wat zich allemaal heeft afgespeelt. Ik zou het liefst zien dat wij als ouders meer moeite doen om elkaar te begrijpen en dan samen dit verhaal opstellen.. Wat moet ik doen...ik weet het echt niet, ondanks dat ik veel heb egelezen op deze site.. Dank jullie wel...

Net een jaar weg bij de vader van mn kinderen... hebben samen een zoon van 8 en een dochter van 6 jaar. Zijn niet getrouwd maar het is te omschrijven als een vechtscheiding. Samen met de kinderen ook in een "vrouwenopvang" gezeten. Gelukkig nu ons eigen plekje met een omgangsregeling met vader. Echter merk ik ju aan mn zoon zn boosheid en frustraties doordat zijn papa en mama uit elkaar zijn. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Ik wil dat mn zoon zich prettig en gelukkig voelt...

Hallo, Mijn man en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. Onze kinderen zijn 7,5 en 3. Mijn man gaat wonen in het huis wat wij aan het bouwen waren. Over een maand is daar de oplevering van en hij denk in de kerstvakantie te kunnen verhuizen. Ikzelf ben ook een eigen huis aan het zoeken waar ik de kinderen doordeweeks heb. Mijn ex man zorgt in het weekend voor hun. Nu is het zo dat ik verliefd ben geworden op een andere man. Ik ken hem nu een jaar en wij hebben ook serieuze plannen. Wij wonen in een klein dorpje waar iedereen ons kent. Ook de kinderen weten wie hij is, zijn zoontje zit 1 groep hoger dan mijn oudste dochter. Sinds 2 maanden weten ze dat papa en mama niet meer bij elkaar in het nieuwe huis gaan wonen. Op dit moment ben ik alleen in het weekend weg, als mijn ex man vrij is van zn werk. Mijn nieuwe partner en ik hebben wel plannen om over 3 of 4 maanden te gaan samenwonen. Ik vraag mij wel af hoe ik hem aan de kinderen moet introduceren. Uiteraard doe ik dit in samenspraak met mijn ex man. Eerst af en toe een uurtje op de koffie, iets leuks met elkaar gaan doen? Ik begrijp dat dit heel snel voor hun is.... maar kunnen jullie mij helpen kijken naar de juiste weg om het voor hun zo "aangenaam" mogelijk te laten verlopen.

Sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en is er een omgangsregeling met onze dochter van 8. Ze is door de weeks op vaste dagen bij haar ene of andere ouder en weekends om en om bij de een of de ander. Dit bevalt mij goed en zij is nu ook aan dit ritme gewend ( gezien haar licht verstandelijke beperking is structuur en regelmaat belangrijk). Nu wil mijn ex de weekendregeling veranderen: weekends drie weekenden achter elkaar bij mij en dan 1 bij hem (hij levert dan een weekend in op voorwaarde dat ze dan dat weekend tot en met maandags bij hem is in plaats van tot en met zondag eind van de middag). Omdat het belang van mijn dochter voorop staat, ze nog te jong is om alles te overzien (ook gezien haar beperking), wil ik graag jullie mening horen over dit voorstel. Ik weet niet de reden waarom hij dit wil veranderen, daar heb ik uiteraard wel naar gevraagd maar geen duidelijk antwoord op gekregen. Als voordeel kan ik bedenken dat ze door het nieuwe voorstel vaker bij mij is, maar nadeel is dat ze dan haar vader minder vaak ziet. Daarnaast denk ik ook dat ze hierdoor bij hem ontzettende drukke weekenden krijgt omdat ze maar 1 x per maand daar is in het weekend (qua feestjes, uitjes e.d.). Wat denken jullie?

hoi, mijn dochter(15jaar) heeft aangegeven niet meer bij der vader te willen wonen maar hij is het daar niet mee eens. samen gaan ze naar een psycholoog maar er is geen verbetering, sterker nog het gaat steeds slechter met der. hoe kan ik haar helpen om haar wens gehoor te geven kan dat alleen via de rechter met een advocaat? mvg

Hoi, Ik ben in 2013 gescheiden. Ik heb een dochter (14) en een zoon (11). Ik heb een nieuwe relatie. Mijn vriendin heeft net als ik een meisje (13) en een jongen (10). Ik kan het erg goed vinden met mijn stiefkinderen. Zij hebben geen goede band met hun vader. Ik ben echt hun pappa. Mijn dochter is boos op me en blijft op dit moment bij haar moeder. Zij geeft mij de schuld. Mijn zoon komt graag naar me toe en vindt het ook erg gezellig met mijn vriendin en haar kinderen. Aan de andere kant wil hij ook graag tijd met mij alleen. Hij wil het gevoel hebben dat hij speciaal is en ik echt zijn vader ben. We willen als het even kan gaan samenwonen. Hoe kan ik dit het beste aanpakken naar mijn eigen kinderen toe? Ik zie mijn zoon nu om het weekend en elke maandag. Bij samenwonen vervalt die maandag, tenzij hij dan niet meer gaat sporten, of hij komt bij mij wonen en gaat om het weekend naar zijn moeder. Mvg, Cees

Lieve kinderen van gescheiden ouders, In het belang van mijn dochter stel ik de volgende vraag: We hebben besloten dat we uit elkaar gaan. Los van elkaar kwamen we tot dezelfde conclusie. Voor ons is het een opluchting, omdat we eerlijk zijn en geen toneelstukje hoeven opvoeren. Door de beslissing voelen we de ruimte voor een gezamenlijk warm en betrokken ouderschap. Als ouders kunnen we namelijk heel goed samen door één deur. Dit is alleen niet in één dag geregeld. Financieel gezien is het lastig om voor beiden een woning of twee-onder-een-kap in de buurt te vinden (dat is onze wens). Dat kan misschien wel een jaar duren, of langer. We verwachten het in de tussentijd wel samen uit te houden in één huis. Mijn vraag is alleen: wanneer vertellen we het onze dochter? Openheid is voor ons belangrijk, dus betrekken we haar er graag zo snel mogelijk bij. Alleen lees ik dat kinderen waarvan de ouders scheiden in de kleuterleeftijd, er later een fundamenteel gevoel van onveiligheid eraan overhouden. Ook vraag ik me af of het voor haar te bevatten is. Ben benieuwd naar de ervaringen van kinderen waarvan de ouders zijn gescheiden toen ze kleuter waren. En wat zouden jullie doen? Meteen vertellen of wachten tot de scheiding (van huizen) concreet wordt? Alvast dank.

Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar. Samen hebben we een dochter van bijna 13. Sinds enkele jaren verloopt het contact tussen hem en mij prima. Mijn dochter gaat het om het weekend naar hem toe. Deze week heeft mijn ex een herseninfarct gehad. We zijn er kapot van. Ik luister hierin heel goed naar wat mijn dochter wil. De eerste keer dat ze hem weer zag ben ik erbij gebleven. Het ging goed en op mijn vraag of ze even met papa alleen wilde zijn zei ze ja. Ook dat ging goed. De avond er na heb ik haar weer naar het ziekenhuis gebracht en is ze 2 uur bij hem geweest. Ik ben bewust beneden gebleven., ze wist dat als er wat was of als ze niet meer wilde dat ik meteen bij ze was. Vader/dochter moeten ook samen door dit proces vind ik. Hij zal eind volgende week w.s naar een revalidatiecentrum gaan. Ik geef ze allebei alle ruimte en begeleid onze dochter goed. Graag zou ik willen weten of hier kinderen/ouders zijn die ook in zo'n situatie zitten ( zieke ouder) of hebben gezeten en hoe hebben jullie dat ervaren. Wat vinden/vonden jullie belangrijk?

Hoi allemaal, Wat fijn dat ik mijn vraag mag stellen. Ik heb sinds 4 maanden een vriend. Hij heeft een zoon van 13. Er is geen ex-ouder aan die kant, want zijn moeder en oudere broer zijn 6 jaar geleden bij een ongeluk overleden. Ik heb zelf een zoon van 9 en heb een fijn werkend co-ouderschap voor hem met zijn vader. Met mijn zoon gaat het heel goed in de wissels en in de aandacht en tijd bij zijn vader en bij mij. Maar met de zoon van mijn vriend is het nu na 5 maanden in de relatie een fase aangebroken waar hij enorm veel aandacht vraagt. Daarvoor was het altijd heel gezellig met zijn 4-en of 3-en. Hij genoot volgens zijn vader duidelijk ook mee van mijn aanwezigheid. Hij knuffelde me suf, wat hij bij nog niemand anders zo deed. Ik heb hem altijd gezien als een geweldige jongen, een kadootje naast de nieuwe liefde die ik heb ontmoet. Eigenlijk is er niets aan de hand als ik er niet ben. Maar als ik er wel ben, gaat hij precies dan om aandacht vragen. Hij eist dan ineens tijd. Wil dan kunnen praten, film mee kijken, altijd precies dat wat zijn vader dan met mij deelt of zijn zoon wil dan juist iets echt doen wat alleen met hun samen kan. Vaak is dat net de tijdsperiode dat de avond wordt afgesloten, naar bed gaan tijd en is zijn vader ook moe. Zijn zoon vindt het heel lastig dat hij dan wel tijd heeft daarna voor gesprekken met mij en er volgen zelfs zware eisen naar zijn vader dat die dan ook heel snel moet gaan slapen. Hij spreekt eigenlijk zijn vader aan als gelijke in rechten en tijd, in plaats van gelijkwaardige en als ouder. Een manier van met elkaar omgaan wat er sinds het overlijden van zijn vrouw en zoon ingeslopen is. Hij heeft nu recentelijk zijn vader verteld dat hij bang dat hij zijn vader verliest. Zijn vader ruimt echt tijd in om leuke dingen met zijn zoon te doen, maar daar wordt door die zoon ook vaak geen gebruik van gemaakt. Het wordt nu bijna een soort strijd met mij. Zo benoemd zijn zoon het zelf ook. Hij voelt zelf dat hij moet vechten om zijn plek. Wat kan ik nu beste doen? En wat kan zijn vader hier beste doen? Alvast bedankt, Liene