Moeite met afscheid

Lieve moeder, Bedankt voor je berichtje, wat fijn en dapper dat je je verhaal met ons wilt delen! Wat een nare situatie, ontzettend vervelend om te horen dat je zoon de laatste tijd moeite heeft om afscheid te nemen en soms zo verdrietig is. Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat dit echt een nare positie voor je is en dat je je veel zorgen maakt wanneer je zoon naar zijn vader gaat. Mijn moeder heeft namelijk in jouw schoenen gestaan en ik dus in die van je zoon. Mijn ouders zijn vroeger onder andere gescheiden doordat mijn vader soms teveel dronken en de gevolgen die dit met zich mee bracht. Mijn vader kreeg een leuke nieuwe vriendin waar mijn moeder goed mee op kon schieten, maar toen die relatie voorbij ging maakte ook zij zich een stuk meer zorgen wanneer ik de weekenden naar mijn vader ging. Zelf kon ik het op de een of andere manier nog wel handelen en was ik telkens bereid om mijn vader het weekend erop een nieuwe kans te geven om er iets leuks van te maken. Soms ging dit ook best goed, het ging niet elk weekend slecht. Wat ik verder gemerkt heb, is dat mijn vader als hij te veel op had heel vervelend kon zijn tegen anderen, maar dat hij mij eigenlijk nooit iets misdaan heeft en juist heel lief tegen mij was. Misschien zelfs wel een beetje liever nog dan normaal. Omdat ik zelf niet op een punt ben gekomen waarop ik niet meer naar mijn vader wilde, heeft mijn moeder mij altijd laten gaan (maar wel met een flink rotgevoel). Wat mij verder veel houvast bood was dat ik wist dat ik na het weekend weer terug ging naar mijn fijne, warme en veilig thuis. Ik weet natuurlijk niet precies hoe dit bij jouw zoon zit, maar ik denk dat het heel belangrijk is dat jullie dit open en eerlijk met elkaar bespreken. Hoe beleeft hij de weekenden bij zijn vader? Probeer hier dan wel neutraal op te reageren en probeer geen nare dingen te zeggen over zijn vader, hoe begrijpelijk dat ook zou zijn. Wij kinderen hebben nou eenmaal zo'n groot loyaliteitsgevoel, dat dit gevoel zelfs overeind blijft wanneer ons onrecht aangedaan wordt. Ik vond het zelf bijvoorbeeld best wel moeilijk om mijn moeder te vertellen wat er mis was gegaan in het weekend, omdat ik mijn vader ondanks alles toch niet in een kwaad daglicht wilde zetten. Wat ik ook heb gezien is hoe moeizaam de communicatie verliep tussen mijn ouders. Mijn moeder probeerde mijn vader wel aan te spreken op zijn gedrag en hier bijvoorbeeld mijn opa en oma (zijn ouders) bij te betrekken, maar dit was ontzettend lastig. Hun band was na de scheiding niet goed, waardoor ze kritiek van elkaar ook helemaal niet accepteerden. Als ik er aan terug denk, vraag ik me wel eens af waarom het zo gelopen is. Er zijn een heleboel nare dingen gebeurd, maar ik kan me niet voorstellen dat mijn vader mij bewust verdriet wilde doen (ook weer een beetje die loyaliteit hè?). Ook mijn moeder denkt na alles toch nog dat dit niet zo is. Daarom vraag ik me af of het zou helpen als zijn vader de situatie eens door de ogen van je zoon zou bekijken. Als je met hem communiceert over de situatie, spreek je dan vanuit jezelf, vertel je wat jou stoort, of benoem je hoe het voor jullie zoon is? Zou het helpen als hij dit misschien eens van hem hoort? Hij houdt toch van zijn zoon, dan moet het hem toch wat doen als hij hoort dat hij zoveel verdriet heeft denk ik dan? Ik kan me voorstellen dat het moeilijk kan zijn als je zoon dit zelf tegen zijn vader moet vertellen. Ik heb dit vroeger namelijk ook niet gedurfd, maar ik heb daar achteraf wel spijt van. Hoe was het gelopen als ik mijn gevoelens op tafel had gelegd? Ik lees hier bij Villa Pinedo vaak de tip om een brief te schrijven en ik wou dat ik dat vroeger gedaan had. Zou het een idee zijn om samen met uw zoon een brief te schrijven voor vader? Ik hoop dat hij hierdoor inziet hoe het voor hem is en dat er iets moet veranderen! Ik hoop echt dat u hier iets aan hebt en dat de situatie voor jullie allemaal snel wat verbetert! Heel veel succes in ieder geval. Liefs, Zoë