Herkent iemand zich hierin?

Lieve ouder, Ik ben erg geraakt door uw berichtje, want het lijkt me ontzettend naar voor zowel u als uw zoon, omdat jullie allebei van elkaar houden maar toch even niet met elkaar lijken op te kunnen schieten. Ik heb hier geen directe ervaring mee, want ik ben zelf nooit opvliegerig geweest, maar ik heb wel ruzie gehad met mijn ouders. Vooral met mijn vader, sinds ik bij hem in huis ben gaan wonen. Waar ik heel erg achter kwam, is dat mijn vader en ik totaal andere verwachtingen hadden van het 'samenwonen'. Hij verwachtte mij veel te kunnen zien, terwijl ik mijn eigen leven had en veel tijd buiten het huis doorbracht. Hierdoor botste het vaak over andere dingen, terwijl dit eigenlijk de onderliggende reden was. Heeft u wel eens geprobeerd goed met uw zoon te praten? Ik weet zeker dat hij er ook mee zit, ik had dat in ieder geval als puber dat ik soms boos werd op mijn ouders en me dan daarna heel erg schuldig voelde omdat ik het liefst ook geen ruzie wilde. Misschien kun je aan hem uit proberen te leggen dat het je veel verdriet doet. Ik zou wel uitkijken in welke mate u hem vertelt dat je wil dat hij bij zijn vader gaat wonen. Zoals het nu klinkt, kan dit heel pijnlijk voor hem zijn. Bij u thuis is er veel ruzie, maar zijn vader 'wil' hem ook niet. Dit kan als een ontzettende afwijzing voelen voor hem en zeker op deze leeftijd kan het kleinste dingetje je al erg onzeker maken weet ik uit ervaring. Ik hoop heel erg dat uw zoon zelf niet weet dat zijn vader zegt 'geen tijd voor hem te hebben', want dit lijkt mij persoonlijk ontzettend naar voor hem om te horen. Mijn vader had ook soms geen tijd voor mij toen ik wat jonger was, en dan dacht ik: ben ik dan niet goed genoeg? Houdt hij niet genoeg van mij? En dat juist van degene die onvoorwaardelijk van je zou moeten hebben. Ik herken me niet echt in het feit dat mijn vader zich niet wil mengen in de opvoeding, maar dus wel in ruzies in het huis. Ik weet ook helaas niet hoe u deze situatie op zou moeten lossen met uw ex-man. Heeft u een omgangsregeling? Ik weet alleen dat er in principe volgens de wet de plicht is voor ouders om voor hun kind te zorgen, maar heb geen idee hoe dat verder in de praktijk zit. Misschien zou u dat kunnen opzoeken. Villa Pinedo heeft ook een online training ontwikkeld waarin u leert te kijken door de ogen van uw kind. Zou dat een idee voor u zijn om er beter achter te komen wat er in zijn hoofd omgaat? U kunt hier een kijkje nemen: https://www.workshop.villapinedo.nl. Ik kan u misschien wel wat tips geven hoe het gezelliger te maken. Allereerst is communicatie denk ik dus erg belangrijk. Probeer er rustig met uw zoon over te praten, en duidelijk te zijn over de regels in het huis. Probeer na te gaan waardoor de ruzies vaak ontstaan, zit er misschien een onderliggende reden achter zoals bij mij het geval was? Misschien heeft uw zoon behoefte aan een vader in zijn leven en mist hij hem, of misschien is er iets op school? U kunt ook voorzichtig aangeven dat uw zoon altijd met iemand van buitenaf kunt praten als hij daar behoefte aan heeft en dat dat heel fijn kan zijn (dit deed mijn moeder ook altijd bij mij en dat waardeerde ik heel erg). Ik kan me voorstellen dat hij op zijn leeftijd erg bezig met vrienden en zo. Misschien kunt u voorstellen dat hij zijn vrienden eens thuis uitnodigt om te blijven eten? Of misschien vindt hij het heel fijn om samen met u iets leuks te gaan doen voor iemand van zijn leeftijd, naar een voetbalwedstrijd of zo, ik noem maar iets (ik weet natuurlijk ook niet of hier geld voor is, maar er zijn ook andere, goedkopere opties zoals misschien FIFA spelen samen (ik noem maar wat), of iets anders). Het kan natuurlijk dat hij geen zin heeft om tijd met zijn moeder door te brengen, ook heel begrijpelijk voor iemand van zijn leeftijd, maar het valt te proberen. Voelt hij zich genoeg thuis? Misschien kunnen jullie iets aan zijn kamer of aan de woonkamer veranderen waardoor hij zich meer thuis voelt en genoeg een eigen plekje heeft? Als er ruzie is, snap ik heel goed dat u boos terug wil worden en hem op zijn plek wil zetten, maar probeer misschien rustig te blijven. Verdriet werkt vaak beter als emotie dan boosheid, merkte ik als ik boos werd op mijn ouders. Hoe bozer zij terug werden, hoe meer drijfveer ik had om juist nog bozer te worden. Terwijl het me juist wel heel erg raakte als ik ze verdrietig zag. Dit zijn allemaal maar ideeën, en ik weet helaas natuurlijk niet hoe de situatie precies is, maar toch hoop ik u een beetje geholpen te kunnen hebben. U kunt altijd een nieuw bericht plaatsen als u iets meer in detail wil uitleggen waar uw zoon vooral mee zit. Wel wil ik u meegeven dat u goed op uw eigen veiligheid let, want agressie in huis is natuurlijk niet normaal en gezond. Ik wens u ontzettend veel succes en hoop echt dat de situatie verbetert. Ik zou willen dat ik meer kan doen. Heel veel succes, Liefs, Jasmijn

Lieve moeder, Bedankt voor uw bericht op het forum! Wat een nare situatie, ik kan me voorstellen dat dit veel impact heeft op het hele gezin. Het opvliegerig zijn herken ik wel en ook zeker het richten op moeder. Mijn moeder en ik hebben echt een hele tijd gehad dat we niet met en niet zonder elkaar konden. Ik had in die periode stress op school, maar hiernaast zaten me ook wat dingen dwars rondom de scheiding. Eigenlijk vooral rondom de omgang met mijn vader. Ik werd ouder en ging steeds meer over alles nadenken en kreeg steeds meer een mening. Mijn moeder had nergens schuld aan, maar ik richtte mijn woede wel vaak op haar. Mijn moeder zei dan ook weleens 'doe je ook zo tegen je vader?' en dat vond ik wel confronterend, want ondanks dat mijn woede grotendeels naar hem gericht was, deed ik nooit zo tegen hem. Daar was ik poeslief en daar voelde ik me dan best schuldig over, maar ik zat nogal in de knoop. Ook mijn moeder zei weleens 'anders ga je maar bij je vader wonen.' Ik begrijp nu best dat ze dit zei, maar ik vond het wel verschrikkelijk om te horen, ik had het niet idee dat het gewenst was dat ik daar kwam wonen en het voelde dan alsof mijn moeder mij ook niet meer wilde hebben. Inmiddels weet ik wel dat ze dit gewoon uit wanhoop overwoog. Als ik jouw verhaal lees, krijg ik de indruk dat jij dit ook overweegt uit wanhoop. Vanwege alle moeite die er al in gestoken is en de impact die het heeft op jullie gezin. Ik denk dat het op mij eerder een negatief, dan een positief effect had gehad als ik bij mijn vader was gaan wonen. De band met mijn moeder was, ondanks alle ruzies, veel beter dan met mijn vader. Ik had haar eigenlijk gewoon nodig in die periode dat ik zo in de knoop zat en ik vraag me af of hetzelfde geldt voor jouw zoon. Zou het kunnen dat hij ook in de knoop zit en dat er dus gezocht moet worden naar de onderliggende reden voor zijn woede? Mocht je hierover beginnen, probeer hem dan duidelijk te maken hoeveel verdriet het je doet en dat je het graag anders zou zien, ook voor hem. Ik denk dat dat heel belangrijk is. Ze zeggen vaak dat je je als eerste af zult reageren op de persoon die het dichtst bij je staat en zo kijken mijn moeder en ik inmiddels terug op deze periode. Ik hoop dat je iets hebt aan mijn verhaal en dat het bij jullie ook snel een stukje beter gaat, heel veel succes! Liefs, Zoë

Beste anoniem, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt, dankjewel daarvoor. De situatie die je beschrijft lijkt me inderdaad niet fijn, voor niemand niet. Het lijkt me naar voor u en de andere kinderen, maar ook voor uw zoon zelf. Ik herken me er niet in dus kan helaas geen advies geven vanuit mijn eigen ervaring, maar zal toch proberen mijn best te doen u te helpen. In uw verhaal lees ik heel erg dat u bezig bent met het zoeken naar oplossingen, om de situatie beter te maken, en dan vooral voor u zelf en de andere kinderen. Ik lees dat u de vader erbij wilt betrekken en deels als oplossing ziet. Dat klinkt op zich prima, alleen lijkt het helaas niet te werken. Ik denk, vanuit persoonlijke ervaringen, dat het beter werkt om te zoeken naar een oplossing dichterbij uw zoon zelf. Het klinkt heel makkelijk, uw zoon bij zijn vader laten wonen en het probleem is opgelost. Maar dit maakt niet dat het probleem voor uw zoon ook is opgelost. Lastig gedrag van kinderen maar ook van pubers komt ergens vandaan, het heeft een oorzaak. De pubertijd is voor kinderen over het algemeen wel een lastige en onzekere periode voor kinderen, waardoor de kans op opstandig gedrag groter wordt. Wanneer dan ook nog eens je ouders gescheiden zijn, kan dit voor een kind helemaal een lastige periode zijn. Er is best een kans dat de scheiding te maken heeft met het lastige gedrag van uw zoon. Ik denk dat het daarom goed is om hier een keer met uw zoon over te praten, of misschien een brief te schrijven aan uw zoon. Probeer de situatie te bekijken vanuit zijn kant. Het is makkelijk om boos te reageren, en te bedenken dat u zijn gedrag niet fijn vindt, maar het is beter om te bedenken waarom hij dit gedrag zou kunnen vertonen. Door er samen over te praten kunnen jullie misschien achter het onderliggende probleem komen, waardoor het makkelijker is het gedrag aan te pakken. En bedenk wel dat dit tijd nodig heeft. Het kan dat hij er niet over wil praten, of dat het lastig is. Maar goede communicatie is vaak de sleutel in dit soort problemen. Ik schreef in het begin dat ik me niet herken in de situatie, maar ergens doe ik dat in zekere zin wel bedenk ik me nu ik dit schrijf. Mijn ouders hadden altijd ruzie over mij, en er werd veel over mij gecommuniceerd. Mijn moeder vond dat mijn vader bepaalde dingen moest doen en andersom. Ze hadden verwachtingen van elkaar die niet uitkwamen, en dat botste. Ik werd er niet boos en opvliegerig van, maar door de vele miscommunicaties en alles werd ik er wel diepongelukkig van. Er waren problemen en niets leek ooit opgelost te worden. Ik liet het altijd maar gaan en werd steeds ongelukkiger. Mijn ouders hadden dit door en wilde de situatie veranderen, allebei wilden ze niet dat ik ongelukkig was. Allebei waren ze bezig met hoe de ander de situatie zou kunnen verbeteren. Maar ondertussen was er niemand die zich bezighield met waar het verdriet vandaan kon komen, en met het feit dat het alleen maar erger werd op deze manier. Na vele jaren, toen ik in therapie ging en uiteindelijk mijn ouders ook met mij, zijn we met elkaar gaan praten. Pas na vele jaren zijn we alle drie met elkaar gaan communiceren en vanaf dat moment zijn dingen gaan veranderen. Communicatie met mij in plaats van over mij bleek de oplossing te zijn. En daarom denk ik dat dat in uw situatie ook zou kunnen helpen. Ik denk dat dat in het belang is van jullie allebei uiteindelijk. Mocht praten een te grote stap zijn, dan kan het een idee zijn om eerst een brief te schrijven. Door een brief te schrijven heb je de tijd om na te denken over wat je wil zeggen, en er volgt niet meteen een (boze) tegen reactie. Je kunt je gedachten en gevoelens dan goed en rustig verwoorden, waardoor de kans dat het juist overkomt groter is. En probeer daarbij dan vooral niet te aanvallend te schrijven, maar probeer in plaats daarvan begrip te tonen voor zijn kant van de situatie. Hij vertoont dit gedrag niet expres, ook hij wordt hier niet gelukkiger van. Beschrijf wat de situatie en zijn gedrag met je doet, maar hou het vooral dicht bij jezelf. Dus schrijf bijvoorbeeld niet dat hij stom of niet leuk is, maar dat JIJ zijn gedrag niet leuk vindt en wat het met jou doet. Misschien kun je ook beschrijven hoe je de situatie dan wel graag zou zien. En mogelijk kun je schrijven dat je er graag een keer samen over zou willen praten. Ik hoop dat u deze reactie niet als aanvallend ervaart, want zo is hij niet bedoeld. Ik hoop dat u begrijpt wat ik bedoel en dat u er iets aan heeft. Laat u binnenkort nog een keer weten hoe de situatie verder verloopt? Veel liefs, Samantha