Hoi! Ik ben een moeder van een dochter van zes en een zoon van vier. En ik ben weer verliefd! En het is ook echt serieus. Hij heeft ook twee kids, van 7 en 5. Wij willen super zorgvuldig om gaan met een kennismaking. Maar wat is wijsheid? Van te voren vertellen dat we verliefd zijn en een ontmoeting realiseren, of elkaar eerder casual tegenkomen als ‘vrienden’ en de kinderen aan elkaar voorstellen. Of eerlijk en open aan de voorkant. Wat zouden jullie prettig vinden en hoe kan ik dit het beste aanpakken. Dank jullie wel!

Allereerst, pappa is een goeie pappa, hij heeft alleen sinds kort een nieuwe vriendin in huis wonen. En mijn zoontje voelt zich fijner bij mij en mn nieuwe vriend thuis. Maar het is sinds de nieuwe vriendin can pappa echt paniek als ie weer naar pappa moet. Ook met haar is niks mis. Maar wat kan ik nu het beste doen voor mn kind? Hij is 5jaar en wou altijd heel graag naar pappa. Kinderen van gescheiden ouders: Wat zouden jullie willen als kind? Ik kan hem niet bij pappa weg houden en dat wil ik ook niet. Maar dit gaat over ook niet zo.

Sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en sinds een klein jaar heb ik een nieuwe relatie. Met mijn ex doe ik aan birdnesting (50/50) in mijn huis, maar sinds kort heeft hij een eigen woning waar de kinderen op den duur ook soms gaan verblijven. Mijn dochter (13) heeft moeite met de scheiding en erg veel moeite met het feit dat ik (zo snel) een nieuwe relatie heb gekregen. Ze is bang om geen plek te krijgen in mijn 'nieuwe leven'zoals zij dat noemt, onzeker en jaloers en boos omdat haar hele leven door onze scheiding is veranderd. Ik biedt ruimte aan al haar emoties, het mag er allemaal zijn en ik wil geduld hebben. Een onmoeting met mn vriend wil ik niet forceren als mn dochter daar nog niet klaar voor is. Ik stel haar gerust door aan te geven dat hij geen vaderrol zal nemen, en we niet willen samen wonen. Maar over twee maanden hebben we een familieweekend en eigenlijk wil ik dat mijn vriend daar (gedeeltelijk) ook bij kan zijn. Ik zou willen dat de woede van mn dochter wat bekoeld, dat zij er minder verdriet van heeft, en dat de situatie normaliseert, zodat mn vriend me eens thuis kan bezoeken op den duur. Zij hoeft niets met hem, maar af en toe elkaars nabijheid kunnen tolereren; is dat iets wat ik van haar kan vragen?

Ik ben gescheiden en heb sinds kort een nieuwe relatie. De kinderen (4 en 6 jaar) weten hiervan en zien hem graag. Ze willen hier ook over vertellen aan hun vader, maar die geeft aan niks over mijn nieuwe partner te willen horen. Nu vraag ik me af; hoe is het voor een kind om bij de ene ouder niet alles te mogen vertellen? Kan dit kwaad?

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Beste panelleden, sinds september woon ik, moeder van een lieve meid die net 18 is geworden, op een andere plek vanwege een proefscheiding (time out). We hebben haar verteld dat het niet goed gaat tussen ons en dat we kijken wat er gebeurt als we op 2 plekken wonen: blijven de problemen en gaan we echt uit elkaar, of is er toch een herstart mogelijk? Ik heb een paar weken geleden van mijn man gehoord dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat dit wederzijds is. Sindsdien ben ik erg van slag en ik zie dat mijn dochter dat opmerkt, maar ze is geen prater en ik zeg er ook niet veel over, omdat ze niet weet wat er speelt. Ik krijg verschillende geluiden over het vertellen wat er speelt aan mijn dochter (door mijn man). Een aantal mensen om me heen vindt dat we het moeten zeggen, omdat ook anderen al op de hoogte zijn en ze inmiddels volwassen is, geen kind meer. Maar websites geven aan dat je juist moet wachten. Onze dochter weet nog niet dat het definitief niet meer goed gaat komen tussen ons. Ik zou heel blij zijn met tips hoe dit goed aan te pakken voor haar.

Ik heb twee dochters (11 en 14) en ik leef sinds een half jaar gescheiden. Mijn dochters willen mijn nieuwe vriendin en haar kind nooit zien en ik mag niet samenwonen totdat zij het huis uit zijn. Doe ik dat wel, dan willen zij mij nooit meer zien. Het samenwonen zou ik graag volgend jaar gaan doen en het liefst een samengesteld gezin worden. Ik wil de gevoelens van mijn kinderen serieus nemen, maar ik wil mij ook niet beperken in mijn eigen geluk. Hoe ga ik hier mee om?

Hi allemaal, Wat hielp jullie om een goede band met jullie stiefouder op te bouwen? En wat kan ikzelf hieraan doen? Situatie: Mijn vriend heeft een dochter van 15. Helaas vind ze mij helemaal niet aardig. Mijn vriend praat veel met haar. En heeft haar in het begin enorm vrij gelaten in wat zijn dochter voelt en wilt. En geen contact opgedrongen tussen haar en mij. Ze vluchtte dan vaak weg naar een vriendin, of ik ging naar huis voordat zij weer thuis kwam enz. Elkaar ontlopen… Haar ouders zijn al 4 jaar uit elkaar. Co ouderschap van 50/50. En haar vader en ik zijn nu bijna 2 jaar verder… Ik snap heel erg dat een scheiding niet leuk is. En dat ze mij misschien niet tof vindt, al kent ze me in die 2 jaar helemaal niet. En denk ik dat ze een vooroordeel heeft en onverwerkte pijn van de scheiding. Ik snap misschien ook wel, dat ze het niet leuk vindt dat ik 28 ben en haar vader 40. Maar ik krijg geen eerlijke kans van haar. Het enige wat ik wil is dat mijn stiefdochter mijn aanwezigheid tolereert/mij accepteert. Zodat ik af en toe bij mijn partner kan komen slapen, kan langskomen en niemand hoeft weg te vluchten enz. We hoeven echt geen beste vriendinnen te worden. Ik zit met mijn handen in het haar. Wat kan ik doen? Want zo is het voor niemand fijn…

Eind van de zomer hebben we onze kinderen van 8 en 4 verteld dat we gingen scheiden. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eigen woonruimte waar ik nu een paar weken woon. Ik ben blij dat de kinderen hier graag komen en hoop dat ook dit snel als een thuis voor ze gaat voelen. Inmiddels heeft mijn ex een nieuwe relatie en nodigt hem daar uit als de kinderen slapen. Ook wil ze hem voorstellen aan de kinderen. Ik denk dat het te vroeg voor ze is om hem in hetzelfde huis uit te nodigen of om hem nu al voor te stellen. Ik zou de kinderen voorlopig een tijd rust willen gunnen om aan de situatie te wennen. Maak ik me te veel zorgen?

Goedemiddag :) Mijn ex en ik zijn u 3 jaar uit elkaar en ons prachtige ventje van inmiddels 5 jaar weet naar mijn weten niet beter dan dat papa en mama apart wonen en niet samen zijn. Ik heb nu ruim een jaar een nieuwe partner, het contact met de kinderen (hij heeft een jonge dochter) is langzaam opgebouwd, waarbij de kids elkaar de ander maar ook elkaar na een paar maanden ontmoette en ook steeds iets langer/vaker. Nu heeft zijn vader vlak voor de vakantie iemand ontmoet. Zij is vlak na de zomervakantie bij hen thuis, met haar kinderen, komen eten en dus ook voorgesteld aan onze zoon. Sindsdien zie ik regelmatig dat ex en zoon ook bij de nieuwe partner van mijn ex zijn. Deze week hebben ze zelfs bijna de hele week bij haar geslapen. Natuurlijk hoop ik voor alle partijen dat ze elkaar helemaal gevonden hebben en dit ook de 'definitieve' partner is. Maar het is nog zo vroeg en snel dat zij en haar kinderen al zo geïntroduceerd worden in het leven van mijn zoon. Toen ik vorige week aan mijn ex vroeg of hij wel goed na wilt denken over de gevoelens van onze zoon stuitte ik op een hoop commentaar en 'gaf ik hem alleen maar op zijn kop' Maak ik met teveel zorgen of kan het geen kwaad dat hij nu al zo veel te maken heeft met een hele verse nieuwe liefde? Ik zou het voor die kleine heel erg vinden als hij door dit soort dingen nog meer hechtingsangst krijgt dat hij door de scheiding überhaupt al heeft.. alvast heel erg bedankt voor het reageren!