Onze jongste zoon (12 jaar en lichte vorm van autisme) heeft moeite met de nieuwe woonsituatie na de scheiding van zijn vader en mij. Ik ben in hun vertrouwde huis blijven wonen en mijn ex-partner is 5 maanden geleden verhuisd naar een huis in de buurt. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan. Sindsdien is de co ouderschap regeling van kracht en zijn ze de ene week bij mij, de andere week bij hun vader. De jongste geeft sinds kort aan dat hij gewoon bij mij wil wonen en dan af en toe een etentje bij zijn vader ofzo. Hij vindt het huis daar niet fijn, mag daar minder etc. Hij is liever op zijn vertrouwde plek. Onze oudste zoon is 15 en heeft niet echt een voorkeur zegt hij. Hij doet gewoon zoals de afspraak is gemaakt. Hij wilde vooral niet vaker wisselen in een week. Dat leek hem vervelend ivm steeds de spullen moeten pakken. Nu is hij erg een binnenvetter en is het moeilijk om met hem erover te praten of hem te peilen, hij is ook gewoon aan het puberen en geeft bv maar korte antwoorden als ik er iets over vraag. Hebben jullie tips wat betreft onze jongste? Moeten we de regeling nou hierdoor gaan aanpassen waarbij hij zijn vader dan een stuk minder zal zien en hij heel veel meer bij mij is? De oudste zal de regeling zo willen houden verwacht ik, dus dan zit daar een verschil in. En hebben jullie een advies hoe ik meer met onze oudste kan praten over wat de scheiding met hem doet/wat er in hem omgaat? Alvast bedankt voor de tips!

Na 5 jaar co ouderschap willen de kinderen nu inmiddels al een jaar geen contact meer met mij omdat ik een verschrikkelijke moeder ben volgens hun zeggen. Mijn kinderen zijn 13 en 15 jaar. De kinderen zien hun opa, oma, ooms, tantes en neefjes, nichtjes ook niet meer. Maar wat willen de kinderen diep van binnen nu echt? Ik heb op verschillende manieren laten weten dat ik onvoorwaardelijk van ze hou en mijn deur altijd open staat. Maar mijn vraag is dus toch loslaten uit liefde en wachten of voor ze vechten omdat ze eventueel vast zitten in een loyaliteitsconflict?

Zijn 1,5 jaar gescheiden en Woon sinds een paar maand heb ik een eigen huis. Voorheen hebben mijn ex en ik eerst birdnesting gedaan. Nu ik een vaste woning heb wil ik zo min mogelijk spullen heen en weer doen. Nu nemen mijn dochters toch uiteindelijk soms nog dingen mee en niet eens kleding. School knuffel en sport spullen moet dan wel maar kleine prul dingetjes wat niet nodig is maar ze wel willen. Mijn oudste van 14 jaar neemt toch wel kleding mee terwijl ik zeg dat ze bij beide huizen genoeg heeft. Makeup e.d. is ze nu wel overstag dst ze dit niet mee hoeft te zeulen. Voor de wissel uiteindelijk toch nog veel spullen waardoor ze nog steeds niet zelfstandig heen en weer kunnen (wat aoms wel handig is aangezien het in zelfde dorp is). Hebben jullie nog tips of info wat kqn helpen hierin?

Hai, sinds 1,5 jaar zijn ex manlief en ik gescheiden, een keuze van mij. Waar mijn/onze jongste zoon van 23 behoefte heeft aan verbinding met zn vieren (af en toe samen bijvoorbeeld eten) heeft mijn oudste zoon van 27 daar helemaal geen behoefte aan. We zijn wel met elkaar in harmonie bij bijvoorbeeld verjaardag van opa en oma. Maar alleen met zn vieren houdt hij af. Waar mijn jongste zoon weer over moppert. Dat mijn oudste zoon nogal altijd zacht is, is hij tegelijkertijd ook afstandelijk: geeft aan afstand te houden ook omdat met zijn vriendin niet lekker gaat. Even geen behoefte aan zijn ouders. En dat valt mij als moeder zwaar. Het is mijn keuze geweest en onze jongens dragen die gevolgen ook. Ik reik vaak uit en wil ook weer niet forceren. En doe ik mijn best om stil te blijven. Komt dit nog goed en is het ook het beste om even geen contact te zoeken met hem? Vast bedankt voor jullie reacties❣️

Wat kan ik doen als me ex het contact tegen houdt van mijn kinderen 14 en 11 jaar en wijst alleen maar naar mij. Ik krijg totaal geen informatie meer over mijn kinderen de oudste heeft al vanaf februari een brief geschreven dat ze geen contact meer wilt en de jongste heeft na de zomervakantie aangegeven dat zij niet meer wilt praten ik zie de meiden al vanaf januari dit jaar niet meer.

Hoi, Mijn kinderen (16 en 14 jaar) hebben laten weten dat ze eigenlijk geen behoefte hebben aan contact. Ze hebben moeite met het gegeven dat ik een nieuwe relatie heb. Ze hebben het gevoel dat ik ze niet meer op nummer één plaats. Ik wil het contact graag herstellen, maar weet niet goed hoe de impasse te doorbreken. Moet ik forceren, of juist niet? Mijn ex, bij wie ze wonen, vindt dat zij hier geen rol in heeft, laat het aan de kinderen en mij. Alvast dank voor het meedenken!

Hallo! Hopelijk hebben jullie fijne tips voor ons: mijn nieuwe partner en ik wonen al een poosje samen en hij speelt dus ook de helft van de week, als de kinderen bij mij zijn, een actieve rol in hun leven. Gelukkig verloopt het contact goed. Ik merk dat mijn kinderen wel behoefte hebben aan een "titel" voor hem, in plaats van steeds moeten zeggen "de nieuwe vriend van mijn moeder". Ze gebruiken nu af en toe "stiefvader". Toch voelt dat niet helemaal passend, omdat hij niet hun vader is, en hun papa ze gewoon de helft van de tijd opvoedt. Ook hebben we in het ouderschapsplan besproken dat termen als "vader" en "moeder" gewoon bij de ouders blijven. Zijn er anderen die hier ook mee stoeiden? En wellicht nieuwe termen hebben bedacht voor de rol van "de nieuwe partner van..."in het leven van de kinderen? Alvast bedankt voor het meedenken! Groetjes, Eva

Mijn partner en ik hebben besloten om te gaan scheiden maar weten niet wat een goede regeling is voor de woonsituatie van de kinderen (6 en 11). Waar kunnen wij hier advies over inwinnen? We denk nu aan 2 nachten en 3 dagen bij papa en de rest bij mama (elke week hetzelfde). Is dit te ingrijpend? Twee wisselingen per week? Wie zou ons advies willen/kunnen geven?

Mijn zoon (8) geeft al een jaar aan het niet meer fijn te hebben bij papa. We zijn al een aantal jaar uit elkaar. De laatste tijd wordt dit steeds erger. Eerst gaf hij het alleen aan, maar ging hij wel en leek hij het ook leuk gehad te hebben als hij daar was geweest. Sinds een paar maanden wilt hij absoluut niet meer en is elk overdrachts moment een gevecht. Dagen van te voren begint hij al met aangeven dat hij niet wilt gaan, is verdrietig en boos. Ik probeer dit écht te stimuleren om hem toch met een goed gevoel te laten gaan en met hem het gesprek over aan te gaan waarom hij niet wilt. Hij geeft aan dat hij het niet fijn heeft daar en het te lang vindt (1 x in de 14 dagen van vrijdag tot zondag) Ik weet inmiddels niet meer wat ik moet doen, hij begint nu ook lichamelijke klachten te krijgen (of deze samen hangen weet ik natuurlijk niet 100%zeker) maar school geeft ook aan dit te merken aan hem. Wat kan/moet ik doen? Het liefste heb ik natuurlijk een kindje wat net zo graag bij papa is als bij mama.

Sinds 2018 zijn wij gescheiden. Omdat onze dochter toen 4 jaar oud was, hebben wij voor Co-ouderschap gekozen. Inmiddels is haar vader verhuisd. Tijdens de basisschooltijd heeft haar vader haar altijd naar haar basisschool gebracht in haar oude woonplaats. Zo’n 45 KM verderop. Dit schooljaar start onze dochter voor het eerst op de middelbare school. Haar vader vindt het prima als ze met de trein (2 treintrajecten, dus met overstap) naar school gaat. Ik vind dit te heftig voor een meisje van 12 wat net op een nieuwe school start, om 5 uur per week in het OV te zitten. Maar haar vader heeft gezegd dat hij haar niet meer kan brengen vanwege een nieuwe baan. Dus toen ik aangaf dat het vervoerprobleem zijn nieuwe baan niet door haar opgelost hoeft te worden, zei hij waar onze dochter bij was: ‘Jij drijft ons uit elkaar. En dit zorgde voor een loyaliteitsconflict bij onze dochter. Zij is boos op mij omdat ik voor het eerst sinds de scheiding een advocaat heb ingeschakeld omdat we er echt niet uitkomen en zij zich echt wel groot genoeg voelt. Maar ze weet niet waar ze het over heeft en zal om 6.45u moeten vertrekken om optijd op school aan te komen, 5 uur in het OV per week. Dan huiswerk en ontspannen, wat in mijn ogen niet vol te houden is. Maar uitleggen wat mijn overwegingen zijn, geven indirect weer negatieve berichten over haar vader en dat wil ik niet. Vraag: Hoe kan ik aan mijn dochter uitleggen wat mijn overwegingen zijn, zonder negatief over vader te praten?