Ik zou graag willen weten hoe het is voor kinderen bij co-ouderschap. Hebben ze het gevoel dat ze moeten kiezen tussen 1 van de ouders? Mijn jongste is liever bij mij, mijn oudste liever bij zijn vader. Mij. Jongste vind zijn stiefmoeder stom. Mijn oudste is eigenlijk wel altijd vrolijk en ziet er gelukkig uit bij mij. Toch wil hij liever bij zijn vader zijn. Komt dit door ons als ouders? Ik doe er alles aan om te laten weten dat ze niet hoeven kiezen, maar toch geven ze het steeds weer aan. De afspraak is sowieso totdat ze 12 zijn moeten ze naar allebij de ouders volgens het schema. Doen we daar als ouders goed aan als ze al zo een sterke voorkeur hebben?

De vader van mijn twee kinderen (J 12 en M 15) en ik zijn nu 2 jaar gescheiden. Omdat de woningmarkt een drama is heb ik tot op heden nog geen goede woning kunnen vinden en woon nu in een klein appartement. Dit was voor mijn dochter (15) heel moeilijk omdat ze geen eigen kamer had. Na bijna 1,5 jaar ruzies en verdriet hebben we een paar maanden geleden besloten dat zij bij haar vader mag wonen. Dit maakt haar zichtbaar gelukkig en geeft ook bij mij thuis rust. Onze band is sterk en goed, maar ik zie haar wel heel weinig. Ze komt twee avonden in de week bij me eten. Ik mis haar ontzettend en mis ook veel van haar leven. Ze is geen beller of apper en behoorlijk eigengereid. Hoe kan ik er toch voor zorgen dat we niet uit elkaar groeien? Het liefst heb ik haar bij mij, maar ze heeft al aangegeven echt bij haar vader in haar oude 'thuis' te willen blijven. Dus ze wil hier ook niet logeren. Inmiddels is haar broer blij met zijn eigen kamer bij mij want die hoeft hij niet meer te delen. Maar haar bed staat er nog wel en wat spullen. Ik kan dat nog niet wegdoen, omdat het dan echt voelt alsof ze weg is. Maar voor mijn zoon is het dan nog niet echt 'zijn' kamer. Al met al, zitten we in een moeilijke fase tussen loslaten en vast willen houden. Waar doe ik als moeder goed aan nu? Heeft het zin om iets te bedenken zodat ik mijn dochter wat meer kan zien? En, kan ik de kamer van mijn zoon nu echt omtoveren tot zijn kamer en doe ik mijn dochter daar onbewust geen pijn mee?

We zijn dit jaar al 10 jaar gescheiden, 2 kinderen 13 en bijna 12. Ze weten dus niet beter dan dat wij gescheiden zijn. De kinderen hebben de meeste tijd bij mij gewoond en waren in het weekend bij vader. Mijn ex wil heel graag dat de kinderen bij hem komen wonen en hij bespreekt dit ook regelmatig met ze. Mijn jongste heeft in maart de keuze gemaakt om bij mij naar de middelbare school te gaan. Nu is hij 3 weken bij zijn vader geweest en ineens kreeg ik een appje dat hij daar wilde gaan wonen (we wonen 1,5uur rijden uit elkaar en mijn ex woont in België). Ik zag dit totaal niet aankomen en ben thuis uiteraard het gesprek aangegaan. Mijn zoon geeft toe dat hij was vergeten hoe fijn en leuk het hier was en twijfelt nu weer over zijn keuze. Hij is bang dat zijn vader boos wordt als hij toch zijn beslissing weer intrekt. Ik vind het erg lastig om te helpen omdat ik natuurlijk niet onafhankelijk ben. Mijn ex speelt altijd erg op het gevoel en de emoties ook vanuit zichzelf. Hoe kan ik mijn zoon het beste ondersteunen met zijn keuze en hoe kan hij dit het beste met zijn vader bespreken?

Dag, Sinds ruim 3 jaar zijn de vader van mijn kinderen (11 en 8 jaar) niet meer samen. Sinds kort noemen ze steeds vaker dat ze bij hun vader niet over mij mogen praten, dat als ze iets over mij willen vertellen, dat er gezegd wordt dat hij niets over mij hoeft te weten. Ze vertellen dat ze hier wel verdrietig over zijn en ze graag over mij zouden willen praten bij hun vader. Als ik vraag of ze dit graag tegen hem zouden willen zeggen, noemen ze dat ze dat niet durven. Het contact tussen mij en hun vader loopt helaas nog steeds erg stroef, dus er op een rustige manier met hem over praten, dat zit er helaas niet in. We hebben alleen contact via de mail en heel kort tijdens het halen en brengen van de kinderen. Hoe kan ik hier zelf op de beste manier mee omgaan zodat de kinderen er zo min mogelijk last van hebben en niet tussen ons in komen te staan? Bedankt!

Mijn ex-man en ik zijn nu een jaar gescheiden. We hebben samen 2 fantastische zoons van 7 en 11. Nu heb ik een nieuwe partner en twijfel ik wanneer en hoe ik deze introduceer bij mijn kinderen. Op het moment voelt het alsof ik in twee werelden naast elkaar leef en ik zou deze werelden graag met elkaar verbinden. Ik wil mijn kinderen zeker het gevoel blijven geven dat ik hen laat voorgaan op mijn nieuwe partner. Dus dat neem ik in ieder geval als belangrijk punt mee. Bij het CJG werd ik gewaarschuwd om vanuit mijn roze wolk niet te snel een partner aan de kinderen voor te stellen. Hoe bepaal ik het goede moment?

Hi, Ik loop tegen een kwestie aan waar ik niet goed van weet hoe ik dit moet aanpakken. Mijn oudste zoon (10 jaar) loopt tegen een aantal zaken aan bij de vader, waaronder dat er dingen niet eerlijk worden verdeeld tussen hem en zijn jongere broertje en z’n half broertje. Ook wilt hij graag de omgangsregeling veranderen/verminderen Nu wilt hij wel met z’n vader praten maar hij durft het niet want hij is bang voor de reactie van z’n vader. Vader geeft vaak mij of iets/iemand anders de schuld. Ook wilt vader nergens van weten en blijft volharden in dat dingen niet waar zijn of dat ik de kinderen woorden in de mond leg Nu zat ik te denken of het misschien beter is dat hij het op papier zet en dit aan z’n vader geeft, maar ik weet niet of dit een betere manier is Ook ben ik heel benieuwd wat te doen als de vader dus echt niet naar z’n zoon wilt luisteren en wilt kijken naar een oplossing. Hebben jullie hierbij ideeen of tips?

Mijn zoon ging sinds enkele weken ingewikkeld gedrag vertonen waarin hij voor ons ogenschijnlijk kleine dingen heel boos werd. In de ruzie ging hij veel eisen stellen zoals in een tent willen slapen of op de bank of bij de hond maar ook dat hij dingen zijn welke voelen als opzet willen pijn doen. Het eindigde steeds in weglopen naar papa. Er was hulp betrokken die tips gaven en dat werd ook opgevolgd. Papa maakte zich zorgen om de situatie dus hij mocht niet meer terug. Er werd een week rust in gelast. Toen kwamen er contact momenten bij voor die week. De opdracht was samen zijn en niet over de dingen praten. De eerste was leuk. De tweede was pijnlijk afstandelijk. Nu heeft hij aangegeven bij papa te willen blijven. Ik heb gevraagd om een herstelgrsprek maar het bespreken van het herstelgesprek is pas 27 juli dus wanneer ik mijn zoon weer zal zien ligt nog verder. Ik snap het niet en niemand kan het mij ook uitleggen. Ik wil doen wat goed voor hem is maar ik heb geen idee wat dit nu nog is. Ik stuur elke dag een klein berichtje zodat hij weet dat ik aan hem denk maar hij reageert niet (past ook wel bij hem). Hebben jullie een idee wat hij zou kunnen voelen? Onze band was altijd goed. Het vermoeden is dat hij klem zit door de scheiding. Hij heeft 7 jaar grotendeels bij mij gewoond en sinds een jaar co ouderschap. De relatie met papa is helaas niet goed. Ik doe mijn best dat zo min mogelijk te laten merken. papa lijkt dat lastiger te vinden hoor ik steeds terug uit de kinderen.

Hoi, Ik ben gescheiden en heb drie kinderen: een meisje van 10, een meisje van 8 en jongen van 5. Hun mama en ik bespreken nu hoe we straks de zorgverdeling willen doen. Hun mama heeft aangegeven dat ze de kinderen meer bij haar wil omdat ze graag de zorg heeft over de kinderen. Ik sta daar voor open, maar ik twijfel of ik dan de kinderen niet te weinig zie. Ik ben een actief betrokken papa en wil graag op verschillende momenten betrokken zijn. Bij de hockey, een keer mee naar de tandarts. En ik wil graag dat ze ook bij mij wonen. We wonen allebei vlakbij de school en het is ongeveer 8 minuten fietsen van elkaar. Hun mama heeft nu het volgende voorgesteld: Week 1: de hele week en weekend bij mama en dan op woensdag middag bij mij. Ze slapen dan ook bij mij en ik breng ik de volgende ochtend naar school. Week 2: tot donderdag bij mama en dan haal ik ze uit school. Dan zijn ze op vrijdag na school bij mij en blijven ze ook het weekend en maandag ochtend breng ik ze dan naar school. Daarnaast zijn er natuurlijk vakanties en studiedagen op school die we allebei gaan doen. Dat wil ik 50 - 50 verdelen. Ik vind het belangrijk dat we doen wat de kinderen fijn vinden. Alleen weet ik niet goed wat dat is en dat weten ze nu zelf natuurlijk ook nog niet goed. Ik wil als volwaardig vader er voor de kinderen zijn. Ik ben heel benieuwd wat jullie adviezen zijn. Dank en groet, Jonas

Iedere keer als ik in de week van mijn ex contact heb met mijn jongste zoon vraagt hij of ik naar hem toe kan, hij naar mij mag of hij is alleen aan het huilen dat hij me mist. Is het beter om geen contact te hebben?

Mijn vriend heeft 2 kinderen, een zoon van 13 jaar en een dochter van 10 jaar. Van vrij jong is al duidelijk dat deze 2 verschillende en soms tegenstrijdige wensen en behoeften hebben qua hoeveel tijd ze bij de ene of andere ouder doorbrengen. In 2019 is besloten dat de kids 11 dagen bij hun moeder en 3 dagen bij hun vader doorbrengen. De moeder vond dat het beste, de oudste ook en voor de jongste leek ons dat ook het beste. De oudste wil echter liever zo min mogelijk bij ons zijn. Hij zit al vanaf het begin van de scheiding in een loyaliteitsconflict waar zowel JGZ als wijzelf hem niet mee kunnen helpen. De jongste wil echter het liefste bij ons zijn. Ons voorstel is nu om voor de jongste de zorg 50/50 te doen voor de oudste de omgangsregeling hetzelfde te houden. Want ook de band tussen broer en zus is ingewikkeld, mede doordat de oudste gedragsproblematiek heeft en de jongste van rust, orde en regelmaat houdt. Is dit een vreemde verdeling? En vinden jullie dat we dan een te groot verschil tussen beide kinderen maken? De moeder staat niet achter deze verdeling en zien broer en zus als eenheidspakketje.