Na een aantal turbulente jaren heb ik een paar weken geleden de knoop doorgehakt om te gaan scheiden van de vader van onze kinderen (15 en 13 jaar). We hebben dat tot nu toe stil gehouden omdat onze oudste eindexamen doet en we haar op dit moment niet willen belasten met spanningen rondom een scheiding. Na haar examen ga ik samen met haar op 'examenreis' waarvan we maandag terugkomen. Mijn partner en ik hebben besloten onze kinderen dinsdagavond in te lichten. Omdat ik uiteindelijk de knoop heb doorgehakt vind mijn partner dat ik moet zeggen dat ik niet meer verder wil in deze relatie. Ik vraag mij echter af of het niet meer rust geeft en minder vragen oproept (met name van de omgeving) als we zeggen dat het niet meer werkt tussen ons zoals we dat zouden willen binnen de relatie. De kinderen hebben de afgelopen 2 jaar zeker spanning gevoeld en helaas ook ruzies meegekregen. Ze weten ook dat er destijds iets gespeeld heeft en dat mijn man 2 weken uit huis geweest is om die reden. Ik wil echter voorkomen dat ze in een loyaliteitsconflict verzeild raken naar 1 van beide ouders... Hebben jullie tips of ervaringen voor mij waar de kinderen het meest bij gebaat zijn? Alvast bedankt!

Ik vind het heel lastig te bedenken waar ik/we verstandig aan doen. Al maanden gaat het niet goed tussen ons, nadat mijn 'man', hun vader zeven mnd geleden vertelde een affaire te hebben gehad van 20 mnd. De kinderen merken spanningen, soms ruzies en dat ik (hun moeder) veel huil en niet meer naar werk ga. Doordat hij nog vijf mnd is blijven liegen, kwam er weer opnieuw verdriet. Ik (moeder) slaap op sommige dagen bij mijn ouders. De kinderen zijn dan verdrietig. Moeten we ze vertellen van de affaire (zonder verdere details uiteraard). Ze weten nu dat we relatieproblemen hebben en veel van ze houden. Maar het is ook merkbaar dat het maar blijft voortduren en het niet zo goed met mij gaat. Alvast bedankt

Wat is het beste moment om de kinderen te vertellen dat we gaan scheiden? Er zijn niet veel spanningen. 1 van ons blijft in het huis wonen en de ander koopt een ander huis. Dit kan echter nog maanden duren en twijfelen omdat we ze niet in onzekerheid willen laten.

Sinds 3 jaar ben ik samen met een gescheiden man met 3 kinderen. Lange tijd hebben we geprobeerd in dezelfde woonplaats te blijven wonen voor de kinderen. Echter, het gedrag van de ex-partner heeft dit onmogelijk gemaakt en waren wij genoodzaakt een aantal dorpen verderop te gaan wonen. De oudste van de kinderen is bijna altijd boos en verdrietig als ze bij ons is. Onder andere omdat ze hier geen vrienden heeft. Ze wil ook niet op zoek naar vrienden en ligt het liefst de hele dag in bed te bellen met haar moeder. Die geeft aan dat ze op 12-jarige leeftijd zelf mag kiezen waar ze woont. Ook komen er regelmatig berichten over wat de oudste allemaal mist in haar oude dorp qua activiteiten. Iedere keer is het een worsteling wat ook een negatieve weerslag heeft op de algemene sfeer. Moet ik haar aanhoren, focussen op andere kinderen, gedrag negeren of me als bonusmoeder helemaal nergens mee bemoeien?

Sinds januari dit jaar zijn mijn ex en ik uit elkaar. We wonen en leven nog steeds veel samen met onze dochters (4,5 en 2) in ons huis samen. We gaan samen ook heel goed, maken geen ruzie en gaan ook rustig uit elkaar. Hebben beide de dames ook echt op nummer een staan. Nu wil ik vanwege de huizenmarkt een tussenstop gaan maken bij mijn ouders. Mijn ex blijft in de huidige woning en kan deze ook behouden, heel fijn voor onze meiden. Hoe kunnen we onze dochter van 4 het beste vertellen dat papa en mama apart van elkaar gaan wonen zonder dat dit te veel vragen oproept bij haar en we rekening kunnen houden met haar emoties? En hoe leggen we dit uit aan haar zonder er teveel druk op te leggen en dat we dus ook naar opa en oma gaan. Wij hebben nu ook 'te lang' gewacht want ze heeft van een klasgenootje gehoord dat papa en mama uit elkaar gaan. Ze legde hier zelf totaal geen emotie op en bleef rustig toen ze het vertelde, had volgens mij ook niet echt het idee wat het betekende maar willen dus nu wel hierop doorpakken. We weten even niet hoe we dit het beste kunnen aanpakken.

Mijn man en ik gaan scheiden. We hebben heftige maanden achter de rug waarbij er veel onenigheid is geweest. De spanningen zijn voelbaar geweest voor de kinderen van 9 en 12. We hebben hem ook uitgelegd dat het niet zo goed gaat met ons en dat papa dingen doet die mama niet fijn vindt en andersom. Dat het niks met hen te maken heeft. Er niks over zeggen was geen optie omdat de spanningen zo voelbaar zijn. Er is flinke afstand tussen mijn man en mij. we knuffelen elkaar niet meer en geven elkaar ook geen kus meer in de ochtend, avond en als we vertrekken of thuiskomen. De kinderen zeggen er niks over, maar dat moeten zij merken natuurlijk. We willen nu eerst in gesprek met de bank om te bezien of een van ons in de woning kan blijven wonen. Daarnaast is onze zoon bijna jarig. Daarom willen we het na zijn verjaardag vertellen in de hoop dat we dan in ieder geval kunnen zeggen of iemand in het huis kan blijven wonen. Dan nog zal het een tijd duren voordat we daadwerkelijk in andere huizen gaan wonen maar ik denk toch dat het fijn is voor de kinderen om het al te weten. Ik ben benieuwd naar jullie reactie hierop en zou ook graag horen hoe jullie kijken naar het voorgenomen besluit om het na zijn verjaardag te vertellen. Daarna is het ook vakantie wat mij voor hun fijn lijkt om het te kunnen laten zakken…of geeft school juist afleiding? Moeilijke situatie is het en zo pijnlijk. Nu de beslissing is genomen is er trouwens wel meer gelatenheid tussen ons en minder spanning

Ik weet dat ik wil scheiden en dat dat de beste oplossing is maar mijn kinderen zullen dat anders zien. Hoe bereid je dat gesprek voor? Ik weet dat met verdriet en boosheid is en ik denk dat ik dat niet samen kan doen met mijn partner. Maar hoe vertel je dit? Zeg je al wat en hoe of laat je de bom barsten en laat je de gevoelens komen? Ik ben daar bang voor?

Wij hebben kort geleden besloten te gaan scheiden, onze pubers weten dat nog niet. (15, 17 en 19 jaar). Ze weten wel dat we al heel lang in relatietherapie zijn en dat het niet zo goed gaat. Nu hebben we nog niet duidelijk wie waar gaat wonen en hoe dat er precies uitziet. Is het belangrijker dat we hen zsm op de hoogte brengen en volgen details dan later? of geeft dat teveel onrust en kunnen we beter eerst zorgen dat we zelf weten wie waar woont etc. Ik hoor graag jullie ervaringen.

Gisteren heb ik mijn dochter (8) en zoon (5) verteld dat we de verjaardag van mijn zoon dit jaar 2x gaan vieren. Ik probeerde er iets leuks van te maken, maar mijn dochter reageerde meteen verdrietig: “Maar dan hebben we nooit meer een dag met papa en mama samen.” Ik heb dat een beetje weggewuifd, maar achteraf twijfel ik. Ik wil haar niet belasten, maar ben ook bang dat ik over haar gevoel heen stap. Mijn ex en ik hebben sinds dit jaar spanningen en communiceren nauwelijks. Ik heb geprobeerd hierover in gesprek te gaan en hulp te zoeken, maar mijn ex wil hier niet aan meewerken. Daardoor zijn gezamenlijke momenten, zoals verjaardagen, helaas niet meer mogelijk, ook al sta ik hier zelf niet achter. Bij de overdracht zijn we vriendelijk, maar ik denk dat de kinderen meer voelen dan we soms denken. Ze hebben een paar maanden geleden een flinke ruzie meegemaakt. Mijn dochter geeft ook aan dat ze het fijn zou vinden als we soms nog iets samen doen. Na onze scheiding (ruim 3 jaar geleden) deden we dit nog wel, maar dat is steeds verder afgebouwd. Er is 1 keer mediation geweest, maar verdere gesprekken wil mijn ex niet. Ik probeer altijd liefdevol over haar vader en zijn nieuwe partner te praten & geef ruimte voor hun band. Toch twijfel ik of ik het goed aanpak. Mijn vraag is: hoe kan ik mijn kinderen het beste ondersteunen en serieus nemen in hun gevoelens, zonder hen te belasten met onze volwassen problemen, zeker nu samenwerken met mijn ex zo moeilijk is? Alvast dank!

Hi Allemaal, wij zijn op het moment in scheiding, echter weet ons zoontje van 6 dit nog niet. Hij merkt natuurlijk wel dat er spanningen zijn. Doordat ik de keuze heb gemaakt om te gaan scheiden sta ik er in dit geval alleen voor en krijg ik geen steun van de vader om het ons zoontje te vertellen dat mama en papa uit elkaar gaan, omdat ik degene ben die dit dan heeft veroorzaakt. Hoe pak ik dit aan, hoe vertel ik ons zoontje dat wij gaan scheiden.