'Hoi, Ik ben vader van 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud. Wij zijn anderhalf jaar geleden gescheiden en sindsdien heb ik weinig contact met de moeder van de kinderen. Onze kinderen leven 50% van de tijd bij mij en de andere helft bij haar. Zij heeft een ander leven dan ik en wij praten niet met elkaar. We overleggen bijna niks en hebben al moeite om met elkaar in 1 ruimte te zijn. Zij als ik praten niet slecht over elkaar waar de kinderen bij zijn. Ik stimuleer hun om te blijven vertellen wat ze willen vertellen over wat ze mee maken bij mama. Als ze iets vertellen ben ik blij dit te horen en geef ze complimenten en probeer blij met ze mee te voelen. De kinderen vertellen niks over wat ze mee maken bij mama. Ze vertellen ook niks over haar nieuwe partner. (ik vraag er ook niet meer om) Als wij samen zijn, is er voelbare spanning. Ik denk dat ze ons niet willen belasten en dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht willen komen. Is het op lange termijn voor onze kinderen belangrijk dat wij wel door een deur moeten kunnen? Of is het ergens oké als dit niet lukt en wij daar naar hun toe eerlijk zijn, maar dat dit niet af doet aan onze liefde voor hun? Moeten wij als ouders willen om samen naast elkaar te zitten bij een voorstelling? Is het voor de kinderen belangrijker dat wij met al die spanning toch samen proberen een verjaardag samen te vieren of is het beter om te erkennen dat dit niet gaat en daardoor dit niet doen? Moeten wij als ouders blijven proberen samen te werken?

Ik zit midden in een complexe scheiding, zie mijn oudste 2dochters nu al een maand niet meer. Een dochter (12) kwam al een aantal maanden niet meer om de week bij mij volgens ouderschapsplan zonder echt duidelijke oorzaak en met vage redenen. Vader heeft nooit voornemens geleken hier aan contactherstel mee te werken. Sterker nog, hij heeft mij niets mee gedeeld en het zo gelaten. Oudste dochter (16) woonde tot voor kort fulltime bij mij en helaas hebben we in de paar maanden samen wat heftige ruzies gehad. Ongeveer een maand geleden kwam ik twee dagen voor tijd er achter dat beide dochters met vader zouden mee verhuizen naar Rotterdam , waar vader eerst in naburig appartement hier in Vlaardingen woonde. Ik kwam er achter doordat vader mailde mijn toestemming nodig te hebben voor verkoop gezamenlijke woning om optie huurhuis te krijgen. Ik was zo boos op mijn oudste dochter dat ze dit geheim voor me had gehouden dat ik heb gezegd dat ze haar spullen maar moest pakken en naar haar vader moest gaan. Ik heb haar daarbij gezegd geen akkoord te geven voor verkoop woning. Jongste dochter appte me later dat ze niet meer met me wilde praten. Ondanks dat is de verhuizing blijkbaar toch gelukt. Dochters willen geen contact meer met me, denk ik. Ik laat ongeveer wekelijks in een vorm wat van me horen, ik krijg tot nog toe niets terug. Vader wil niet meewerken aan iets. Heeft mediation vanuit twee partijen afgewezen. Nu in afwachting van datum zitting. Wat kan ik tot die tijd doen?

Je bent 8 jaar en er is een dans "diploma" vol trots wil je ons allemaal laten zien wat je hebt geleerd. Papa heeft gezegd dat ik (mama) mag komen. Maar de laatste keer ging het niet goed. Papa werd boos op mama's nieuwe vriend omdat die meekwam. Papa's nieuwe vriendin was er ook. Papa was zo boos geworden dat andere ouders zich ermee bemoeiden. Zelfs als dit niet gebeurd is er spanning , ik wil daarom liever niet komen. Niet voor jou, want ik wil graag alles zien en alles meemaken van je. Maar omdat het voor mij zo stressvol is en ik zorgen heb over Papa's reactie. Zeker omdat het in zijn stad en zijn zorgtijd is. Hoe leg ik jou uit dat ik er daarom liever niet bij ben? Of moet ik me daar overheen zetten omdat ik je anders het gevoel geef dat jij niet belangrijk voor me bent? Hoe pak ik dit het beste voor jou aan?

Ik wil geen ruzie maken met je vader, ook geen negatieve dingen zeggen. Maar als je (als kind van net 8 jaar) aan mij vraagt wat de waarheid is omdat papa iets tegen je zegt, hoe reageer ik dan als het echt een grote leugen is? Ik wil niet tegen je liegen, waarheid is belangrijk, maar in deze gevallen is de waarheid ook zeggen dat je vader soms liegt over erge en verdrietige dingen. Ik vind het heel moeilijk om jouw vraag dan te beantwoorden. Wat kan ik dan het beste voor jou zeggen?

Hallo iedereen, Ik heb 2 kinderen van 10 en 8 jaar. Als ouders zijn we nu 7,5 jaar gescheiden. Helaas loopt het tussen ons als ouders heel stroef. Ik zou het heel graag anders voor de kinderen zien omdat ze hier onder lijden. Kinderen geven aan niet meer naar de andere ouder te willen omdat deze heel boos tegen hun doet. We hebben al diverse dingen geprobeerd en helaas is er nog weinig mogelijk en komt het neer op een juridische weg (Je kan een ander niet veranderen) . Dit wil ik als ouder liever niet. De jongens geven aan veel negativiteit te ontvangen van de andere ouder over de andere ouder. De kinderen durven dit niet te bespreken met de desbetreffende ouder, zij willen ook niet dat de ouders hierover praten omdat de desbetreffende ouder nog bozer wordt. En zij het gevoel hebben dat er dan meer negativiteit is dan er al is. Dit is gebleken uit eerdere ervaringen. Ook mogen zij zich niet emotioneel uiten bij de andere ouder als zij iets niet leuk vinden daar, heimwee hebben, het ergens niet mee eens zijn of bijv moeten huilen. Ik probeer hun aan te horen, er voor ze te zijn zodat ze hun gevoel kunnen tonen en het kwijt kunnen. Wat zou ik nog meer voor de kinderen kunnen betekenen om het voor prettiger te maken. Groetjes!

We hebben co-ouderschap en m'n dochter is 14. Ze wil heel graag mee praten over hoe we de vakantie indelen. Dit loopt nog niet goed met haar vader. Ik ben bang dat dit voor mijn dochter een steeds groter probleem wordt omdat ze hier vaak ruzie over krijgt met hem. Ik denk zelf dat ze dit moet kunnen bepalen, dat dit belangrijk is voor haar. Dat ze het gevoel heeft dat er naar haar geluisterd wordt. Ik ben heel erg benieuwd of iemand dit heeft meegemaakt en wat dit met je deed. En ook of je het hebt kunnen oplossen?

Mijn dochter van 15jaar heeft moeite met het wonen in huis van vriendin van haar vader. Haar vader kiest er vaak voor om daar te blijven in week dat mijn dochter bij hem is ipv in zijn eigen huis. Mijn dochter wil in dit eigen huis, omdat ze daar haar eigen kamer heeft. In huis vriendin slaapt ze in de nagelsalon ruimte. Eigen kamer is niet mogelijk. En ze vind het huis niet fijn ruiken, wordt er zelfs misselijk van. Nu steeds ruzie tussen mijn dochter en haar vader. Band tussen mij en mijn ex is te slecht om dit met hem te bespreken. Zou de situatie ws alleen maar erger maken. Welke tips hebben jullie? Moet mijn dochter misschien toch ook meer meebewegen met haar vader en daar dan ook wonen. Wij hebben co- ouderschap, week om week. Dank voor eventuele reacties