Hallo iedereen, Regeling ouders: 10 dagen mama - 4 dagen papa. Mijn zoontje van 4 jaar heeft het erg lastig met afscheid nemen wanneer hij van de ene ouder wisselt naar de andere. De dag voor en de dag na de wissel is hij verdrietig en opstandig. Op school doet hij dan vaak kindjes pijn en toont verdriet. Hij kan nog niet echt goed vertellen wat hij effectief voelt. We maken het draagelijk door voorspelbaarheid (weekschema met foto's van papa en mama) zodat hij goed weet wanneer hij naar wie moet. Hij mag altijd bellen naar papa wanneer hij papa mist. Heeft ook een knuffel met een foto van hem en papa. Hoe kunnen we het nog zachter maken voor hem? Hoe kunnen we hem bijstaan ik zijn gevoelens? Dankjewel voor de tips 🍀

Dit is het tweede jaar moederdag na de scheiding dat mijn kinderen (10 en 14) bij hun vader zijn. Vorig jaar zijn ze even op bezoek geweest om samen iets met mij te ondernemen. Dat was fijn. Mijn zoon had toen niet de behoefte om bij mij te zijn, maar is toen wel geweest. Dit jaar woon ik een stuk verder weg en heeft mijn zoon weer aangegeven geen behoefte te hebben aan een activiteit met moederdag bij mij als hij bij zijn vader is. Als ze bij hun vader zijn, willen ze de laatste tijd ook geen contact met mij hebben, ook niet telefonisch. Mijn dochter moet dan bellen via de telefoon van mijn ex. Mijn zoon heeft een eigen telefoon en heel soms reageert hij op een appje. We hebben een weekschema met erg veel wisselingen. Als ze met moederdag bij mij zouden zijn, zouden er twee extra wisselingen zijn. Ik ben op het moment overspannen, heb net een verhuizing achter de rug en zou het prima vinden om moederdag over te slaan of te vieren als ze weer bij mij zijn. Mijn dochter heeft ook al iets aan mij gegeven voor moederdag. Hun vader heeft echter de tip gegeven het te heroverwegen, omdat de kinderen zich weleens afgewezen zouden kunnen voelen als ik ze die dag niet de hele dag wil hebben. Ik vraag me af of dat echt zo is. Ik zou het natuurlijk aan ze kunnen vragen, maar is dat wel zo’n goed idee? Is dat niet een te lastige vraag voor ze? Plaats ik ze dan niet in een lastig parket?

Hoi! Ik ben Danique, 43 jaar en ik heb sinds anderhalf jaar een relatie met mijn vriend. Hij heeft een dochter (16) uit een eerder huwelijk, die alleen om het weekend naar haar moeder gaat. Mijn vriend is twee jaar geleden gescheiden. Zelf heb ik een volwassen uitwonend kind. De dochter van mijn vriend wil niets van mij weten. Ze heeft besloten dat ik in de 12 dagen dat ze bij haar vader woont, niet welkom ben in hun huis. Als ik langskom, loopt ze weg en is dan uren onbereikbaar. Ik kom daardoor nu al ruim een half jaar niet meer bij haar thuis om haar tijd te geven. Wel heb ik voor kerst en haar verjaardag een kadootje gekocht. Ik heb kennis gemaakt met haar moeder, die ook inmiddels een nieuwe partner heeft. En ook met de rest van de familie. Ik zie mijn partner nu om het weekend en op dinsdagavond. Maar ik zou het ook fijn vinden als ik soms bij hem kan eten of langs kan gaan voor een kopje thee. Of als ik langs kan komen op zijn verjaardag en feestdagen. Nu ben ik niet welkom. Mijn partner heeft al diverse keren geprobeerd het gesprek met zijn dochter aan te gaan. Om te weten wat er bij haar speelt en om tot een gezamenlijke oplossing te komen Maar ze zegt niets. Negeert hem. Ik heb haar een jaar geleden twee keer ontmoet. En dat ging prima. Ze vroeg me zelfs te eten. Maar we hebben geen idee waarom dit is omgeslagen. Het maakt mij erg verdrietig en geeft me ook veel stress. Ik ben bereid om te doen wat nodig is. En wil het ook voor haar goed doen. Weten jullie raad?

Allereerst, pappa is een goeie pappa, hij heeft alleen sinds kort een nieuwe vriendin in huis wonen. En mijn zoontje voelt zich fijner bij mij en mn nieuwe vriend thuis. Maar het is sinds de nieuwe vriendin can pappa echt paniek als ie weer naar pappa moet. Ook met haar is niks mis. Maar wat kan ik nu het beste doen voor mn kind? Hij is 5jaar en wou altijd heel graag naar pappa. Kinderen van gescheiden ouders: Wat zouden jullie willen als kind? Ik kan hem niet bij pappa weg houden en dat wil ik ook niet. Maar dit gaat over ook niet zo.

Sinds 3 jaar ben ik samen met een gescheiden man met 3 kinderen. Lange tijd hebben we geprobeerd in dezelfde woonplaats te blijven wonen voor de kinderen. Echter, het gedrag van de ex-partner heeft dit onmogelijk gemaakt en waren wij genoodzaakt een aantal dorpen verderop te gaan wonen. De oudste van de kinderen is bijna altijd boos en verdrietig als ze bij ons is. Onder andere omdat ze hier geen vrienden heeft. Ze wil ook niet op zoek naar vrienden en ligt het liefst de hele dag in bed te bellen met haar moeder. Die geeft aan dat ze op 12-jarige leeftijd zelf mag kiezen waar ze woont. Ook komen er regelmatig berichten over wat de oudste allemaal mist in haar oude dorp qua activiteiten. Iedere keer is het een worsteling wat ook een negatieve weerslag heeft op de algemene sfeer. Moet ik haar aanhoren, focussen op andere kinderen, gedrag negeren of me als bonusmoeder helemaal nergens mee bemoeien?

Hoi. Na een ingewikkelde, langdurige scheiding woon ik sinds 4 maanden in een ander huis: met twee kinderen van 9 en 11 jaar op basis van 50-50 regeling. Kinderen moeten m.i. nog wennen aan álles: de jongste slaapt in de nacht van de wisseldag slechter, oudste moet wennen aan de andere slaapkamer e.d.. Bij vader kwam er na 1 maand na mijn vertrek al een vriendin 24/7 inwonen; kennismaking met de kinderen ging in 1x via video, erna woonde ze erbij in. Ze wordt niet benoemd als de nieuwe vriendin/stiefmoeder; want dat blijft vaag maar ze is wel overal bij. Kinderen zeggen het raar te vinden dat vader ervoor kiest dat zij erbij in woont maar zijn blij dat hun papa vrolijker is. Bovendien gaan ze met zijn vieren samen uit, pretparken etc, ze krijgen nieuwe leuke cadeaus en spulletjes etc. En voor zover ik weet is zij aardig naar de kinderen. Dat vind ik fijn voor ze. Wel merk ik dat mijn jongste zoon elke keer wanneer hij weer bij mij thuis komt, zijn mimiek en de klank van zijn stem... echt anders is dan anders, op een manier die voor mij vreemd/bevreemdend aan voelt. Dat is dan eventjes zo en dan wordt hij weer 'de zoon zoals ik hem ken'. Wat kan dit betekenen? Oudste zoon heeft dit niet, maar deze is ook expressiever, vraagt, praat en begrijpt meer. Ik vraag en luister bij beiden en al het gevoel mag er bij mij volgens mij zijn... De jongste vertelt echter weinig. Wat betekent die bijzondere mimiek en hoe help ik hun met al die veranderingen?

Ik ben ruim 2 jaar geleden gescheiden van mijn ex-man, wij hebben een zoontje die zaterdag 4 wordt. Hij is net zoals mij neurodivers en hij is hoogbegaafd. Vanaf zijn geboorte was het contact met papa en erg moeilijk, papa weet namelijk niet zo goed hoe hij met hem om moet gaan. Nu gaat het de laatste tijd niet zo goed met zijn vader, hij heeft enorm veel mentale klachten en ons zoontje neemt al deze negativiteit weer mee hier heen. Hij wil nooit naar papa toe, en dat laat hij zijn vader duidelijk merken. Hij schreeuwt letterlijk tegen hem dat hij weg moet gaan en nooit mee mee wil. En ik probeer dit een beetje goed te praten door te zeggen dat het bij papa ook leuk en fijn is. Maar ik begin steeds meer mijn twijfels te krijgen of dit wel zo is. Zodra mijn zoontje na een week weer bij mij komt is hij enorm onzeker. Vraagt mij wel 10 keer per dag of ik nog wel van hem hou. Hij heeft steeds vaker aan dat hij het wisselen tussen papa en mama verwarrend vind, en het liefste hier blijft. ik spreek geen woord negatief over zijn vader omdat dit natuurlijk niet eerlijk is. Maar ik merk aan alles dat de kleine man hier aan onderdoor gaat en zijn hoofd vol zit. Wat is jullie advies moet ik de regeling zo laten of is het slim om te zorgen dat de regeling bijvoorbeeld veranderd naar 4 dagen in de 2 weken bij papa. Ipv om de week, hij start bijna op de basisschool en ik wil dat het goed met hem gaat. Ik maak mij enorm zorgen om zijn mentale gesteldheid.

Wij zijn inmiddels ruim een jaar gescheiden en we hebben voor onze meiden (5 en 8 jaar) een regeling waarbij ze elke week 1 nacht en om de week een weekend (9-5 nachten) bij hun vader zijn. Met name onder oudste mist mij ontzettend als ze bij hun vader is, dit wordt eigenlijk alleen maar erger. We hebben het aantal nachten al teruggeschroefd (11-3 nu) in de hoop om wat rust te creëren maar dit lijkt niet te helpen. Ze is nu 's avonds volledig overstuur bij haar vader dat ze naar mij wil. We zitten een beetje meer onze handen in het haar. Ik wil dat ze wel een relatie met haar vader heeft, maar ik wil haar ook niet onder druk zetten. We doen alles volgens het boekje, we tonen begrip, we praten positief over de andere ouder. Ze kan zelf ook moeilijk onder woorden brengen wat het nou is. Alleen heel stellig dat ze er niet heen wil. Komt dit anderen bekend voor en wat voor stappen hebben jullie genomen?

Hallo, Ik ben bijna 2 jaar gescheiden. Ik en mijn ex zijn goed uit elkaar gegaan en hebben nog goed contact. Eten nog 1x per week samen met de kids en proberen dingen nog zo goed mogelijk te doen voor de kids. Het ging heel goed met de kids maar sinds een maand heeft de jongste (8 jaar, jongen) het er moeilijk mee. “We zijn niet compleet”, bij leuke dingen mis ik papa. Ik zie papa niet vaak genoeg (9 dagen bij mij en 5 dagen bij papa) enz. Hij voelt zich anders dan anderen want hun ouders zijn niet gescheiden. Ik weet niet hoe ik moet reageren, wat ik kan zeggen. Mijn ouders zijn nooit gescheiden dus ik kan er niet over mee praten. Ik vind het zo lastig om hem te zien worstelen. Wat wilde jullie graag horen op zulke momenten? Waar hadden jullie behoefte aan?? Kijk, ik weet dat hij het liefste wil dat zijn papa en mama weer bij elkaar komen. Dat gaat niet. Ik heb een nieuwe partner (de kids zijn gek met hem). Ik wil hem zo goed mogelijk helpen met deze gevoelens maar ik weet even niet hoe. Alvast dank!

Ik heb (al een geruime tijd) een relatie met een vader van 3 kinderen. De bonus dochter van 13 verteld mij zo’n beetje alles. Ook dat ze moeite heeft om voor zich zelf op te komen als het om haar moeder gaat. Momenteel is er veel strijd over de verdeling in de week. Het is nu 30/70 in voordeel van moeder. Dochter wil heel graag 50/50. Moeder blijft zeggen dat het niet mag, kan en welke smoes nog meer. Hoe kan ik mijn bonusdochter helpen om het gesprek met moeder goed aan te gaan en te bespreken waarom ze zo graag de regeling aangepast wil. Gesprekken tussen vader en moeder lopen steeds op ellende uit omdat moeder veto blijft uitspreken. We staan allemaal met de rug tegen de muur inmiddels! Help!