Ik zou graag willen weten hoe het is voor kinderen bij co-ouderschap. Hebben ze het gevoel dat ze moeten kiezen tussen 1 van de ouders? Mijn jongste is liever bij mij, mijn oudste liever bij zijn vader. Mij. Jongste vind zijn stiefmoeder stom. Mijn oudste is eigenlijk wel altijd vrolijk en ziet er gelukkig uit bij mij. Toch wil hij liever bij zijn vader zijn. Komt dit door ons als ouders? Ik doe er alles aan om te laten weten dat ze niet hoeven kiezen, maar toch geven ze het steeds weer aan. De afspraak is sowieso totdat ze 12 zijn moeten ze naar allebij de ouders volgens het schema. Doen we daar als ouders goed aan als ze al zo een sterke voorkeur hebben?

De vader van mijn twee kinderen (J 12 en M 15) en ik zijn nu 2 jaar gescheiden. Omdat de woningmarkt een drama is heb ik tot op heden nog geen goede woning kunnen vinden en woon nu in een klein appartement. Dit was voor mijn dochter (15) heel moeilijk omdat ze geen eigen kamer had. Na bijna 1,5 jaar ruzies en verdriet hebben we een paar maanden geleden besloten dat zij bij haar vader mag wonen. Dit maakt haar zichtbaar gelukkig en geeft ook bij mij thuis rust. Onze band is sterk en goed, maar ik zie haar wel heel weinig. Ze komt twee avonden in de week bij me eten. Ik mis haar ontzettend en mis ook veel van haar leven. Ze is geen beller of apper en behoorlijk eigengereid. Hoe kan ik er toch voor zorgen dat we niet uit elkaar groeien? Het liefst heb ik haar bij mij, maar ze heeft al aangegeven echt bij haar vader in haar oude 'thuis' te willen blijven. Dus ze wil hier ook niet logeren. Inmiddels is haar broer blij met zijn eigen kamer bij mij want die hoeft hij niet meer te delen. Maar haar bed staat er nog wel en wat spullen. Ik kan dat nog niet wegdoen, omdat het dan echt voelt alsof ze weg is. Maar voor mijn zoon is het dan nog niet echt 'zijn' kamer. Al met al, zitten we in een moeilijke fase tussen loslaten en vast willen houden. Waar doe ik als moeder goed aan nu? Heeft het zin om iets te bedenken zodat ik mijn dochter wat meer kan zien? En, kan ik de kamer van mijn zoon nu echt omtoveren tot zijn kamer en doe ik mijn dochter daar onbewust geen pijn mee?

We zijn dit jaar al 10 jaar gescheiden, 2 kinderen 13 en bijna 12. Ze weten dus niet beter dan dat wij gescheiden zijn. De kinderen hebben de meeste tijd bij mij gewoond en waren in het weekend bij vader. Mijn ex wil heel graag dat de kinderen bij hem komen wonen en hij bespreekt dit ook regelmatig met ze. Mijn jongste heeft in maart de keuze gemaakt om bij mij naar de middelbare school te gaan. Nu is hij 3 weken bij zijn vader geweest en ineens kreeg ik een appje dat hij daar wilde gaan wonen (we wonen 1,5uur rijden uit elkaar en mijn ex woont in België). Ik zag dit totaal niet aankomen en ben thuis uiteraard het gesprek aangegaan. Mijn zoon geeft toe dat hij was vergeten hoe fijn en leuk het hier was en twijfelt nu weer over zijn keuze. Hij is bang dat zijn vader boos wordt als hij toch zijn beslissing weer intrekt. Ik vind het erg lastig om te helpen omdat ik natuurlijk niet onafhankelijk ben. Mijn ex speelt altijd erg op het gevoel en de emoties ook vanuit zichzelf. Hoe kan ik mijn zoon het beste ondersteunen met zijn keuze en hoe kan hij dit het beste met zijn vader bespreken?

Dag, Sinds ruim 3 jaar zijn de vader van mijn kinderen (11 en 8 jaar) niet meer samen. Sinds kort noemen ze steeds vaker dat ze bij hun vader niet over mij mogen praten, dat als ze iets over mij willen vertellen, dat er gezegd wordt dat hij niets over mij hoeft te weten. Ze vertellen dat ze hier wel verdrietig over zijn en ze graag over mij zouden willen praten bij hun vader. Als ik vraag of ze dit graag tegen hem zouden willen zeggen, noemen ze dat ze dat niet durven. Het contact tussen mij en hun vader loopt helaas nog steeds erg stroef, dus er op een rustige manier met hem over praten, dat zit er helaas niet in. We hebben alleen contact via de mail en heel kort tijdens het halen en brengen van de kinderen. Hoe kan ik hier zelf op de beste manier mee omgaan zodat de kinderen er zo min mogelijk last van hebben en niet tussen ons in komen te staan? Bedankt!

Mijn zoon ging sinds enkele weken ingewikkeld gedrag vertonen waarin hij voor ons ogenschijnlijk kleine dingen heel boos werd. In de ruzie ging hij veel eisen stellen zoals in een tent willen slapen of op de bank of bij de hond maar ook dat hij dingen zijn welke voelen als opzet willen pijn doen. Het eindigde steeds in weglopen naar papa. Er was hulp betrokken die tips gaven en dat werd ook opgevolgd. Papa maakte zich zorgen om de situatie dus hij mocht niet meer terug. Er werd een week rust in gelast. Toen kwamen er contact momenten bij voor die week. De opdracht was samen zijn en niet over de dingen praten. De eerste was leuk. De tweede was pijnlijk afstandelijk. Nu heeft hij aangegeven bij papa te willen blijven. Ik heb gevraagd om een herstelgrsprek maar het bespreken van het herstelgesprek is pas 27 juli dus wanneer ik mijn zoon weer zal zien ligt nog verder. Ik snap het niet en niemand kan het mij ook uitleggen. Ik wil doen wat goed voor hem is maar ik heb geen idee wat dit nu nog is. Ik stuur elke dag een klein berichtje zodat hij weet dat ik aan hem denk maar hij reageert niet (past ook wel bij hem). Hebben jullie een idee wat hij zou kunnen voelen? Onze band was altijd goed. Het vermoeden is dat hij klem zit door de scheiding. Hij heeft 7 jaar grotendeels bij mij gewoond en sinds een jaar co ouderschap. De relatie met papa is helaas niet goed. Ik doe mijn best dat zo min mogelijk te laten merken. papa lijkt dat lastiger te vinden hoor ik steeds terug uit de kinderen.

Ik ben de partner van een vader met twee dochters, 9 en 6. We zijn al een aantal jaar samen en ik heb een goede band met de meiden. We wonen praktisch samen. De moeder van de kinderen wil mij zo veel mogelijk uit beeld houden. Er is bijvoorbeeld gevraagd of ik voor langere tijd volledig uit beeld kan verdwijnen richting de kinderen, wanneer zij ook aanwezig is dus bij voorstellingen, of zwemdiploma’s. Ook wordt bezwaar gemaakt tegen mijn aanwezigheid bij wisselmomenten, daar ben ik het afgelopen jaar 4 keer bij aanwezig geweest omdat het op de route lag, vaker niet. Hier zet ze ook druk achter. Zo is aangegeven dat als wij niet meewerken aan bepaalde verzoeken, er geen medewerking komt op andere onderwerpen, zoals vakanties met de kinderen. Wat mij vooral zorgen baart, is de positie van de kinderen. Een voorbeeld: de meiden kregen nieuwe cavia’s en waren daar heel trots op. Die wilden ze graag aan mama laten zien. Omdat ik thuis was en ze mij dus niet wil zien, stelden wij voor om te facetimen. De reactie van de kinderen was: “Mama wil dat niet.” Ook worden de kinderen niet bij de voordeur afgezet, maar verderop, omdat hun moeder mij niet wil tegenkomen. Mijn vragen zijn: 1. Hoe voorkom je dat kinderen in een loyaliteitsconflict terechtkomen als één ouder moeite heeft met de nieuwe partner van de andere ouder? 2. Hoe kunnen mijn partner en ik de meiden hier zo goed mogelijk in begeleiden, zonder hen mee te nemen in de spanningen tussen volwassenen?

Beste, Mijn ex en ik zijn gescheiden en hebben prima contact. De jongens (10 en 12) wonen de ene week bij mij en de andere week bij hun vader. Ze gaan zelf uit school naar het andere huis en dan brengen wij ‘s avonds de spullen naar de ander. Wij komen bij elkaar binnen kletsen wat, een kus en dan vertrekken wij weer. Mijn zoon geeft aan dat hij de wisseldag lastig vindt. Hij geeft aan dat hij het dan leuk heeft gehad bij de een en eigenlijk niet weg wil en ook weet dat hij het leuk bij de ander gaat hebben. Het blijft voor hem lastig. Wat kunnen wij doen om het makkelijker te maken?

Mijn ex partner de vader van mijn kinderen en ik zijn net gescheiden. Dit kwam voor de kinderen plotseling. Terwijl dit voor ons al lange tijd speelt dat ons huwelijk niet goed was en de verbinding verdwenen is. Nu ben ik vrij snel diepe gevoelens gaan ontwikkelen voor iemand anders. Die ik al jaren ken, de kinderen niet. Omdat de woning markt krap is, kan ik binnenkort bij hem intrekken. De kinderen weten nog nog niet van deze relatie. We willen het ook graag goed doen voor de kinderen en niet onnodig belasten met iets waar ze nog niet aan toe zijn. Ze moeten al verwerken dat hun ouders uit elkaar zijn. Dat brengt al zoveel verdriet en vragen met zich mee. Mijn vraag is: moet we het de kinderen direct vertellen of eigenlijk wat is wijsheid?

Hallo, Ik hoop dat iemand goede tips of raad heeft. Mijn dochter van 9 jaar geeft al een aantal weken aan dat ze niet meer naar haar vader wil. Waarin ze ook echt overstuur is als de overdracht is. En de dagen dat ze bij mij is ook constant bezig is met dat ze niet naar papa wil. Ik probeer hier rustig met haar over te praten wat de reden hierachter is. Ze voelt zich niet gehoord bij haar papa en eigenlijk ook niet veilig met dat ze alles kan en mag zeggen. Daarnaast heeft papa een nieuwe relatie met de moeder van een vriendinnetje van haar. Dit vriendinnetje zit bij haar in de klas en op dezelfde sport en op de BSO. Ze ontwijkt die meisje nu. Geprobeerd met papa een gesprek aan te gaan maar die ervaart dat anders. Volgens hem is het alleen maar lief en vree als ze daar is. Ik weet dat een kind loyaal is maar ouders maar loop hierin nu een beetje vast hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Wil niet aan haar gevoelens voorbij lopen en vind het belangrijk dat ze een goede relatie heeft met beide ouders. Mijn moederhart breekt namelijk elke keer een beetje meer als ik mijn dochter naar papa breng terwijl ze dit echt niet wil. Nu heb ik haar van de week op Verzoek van papa opgehaald en heb nu het idee dat ze stuk rustiger is. Ze moet alleen ivm haar verjaardag toch naar papa en is er weer stress en veel verdriet. Wie heeft goede tips/ handvaten/ adviezen voor mij?!

Hallo iedereen, Regeling ouders: 10 dagen mama - 4 dagen papa. Mijn zoontje van 4 jaar heeft het erg lastig met afscheid nemen wanneer hij van de ene ouder wisselt naar de andere. De dag voor en de dag na de wissel is hij verdrietig en opstandig. Op school doet hij dan vaak kindjes pijn en toont verdriet. Hij kan nog niet echt goed vertellen wat hij effectief voelt. We maken het draagelijk door voorspelbaarheid (weekschema met foto's van papa en mama) zodat hij goed weet wanneer hij naar wie moet. Hij mag altijd bellen naar papa wanneer hij papa mist. Heeft ook een knuffel met een foto van hem en papa. Hoe kunnen we het nog zachter maken voor hem? Hoe kunnen we hem bijstaan ik zijn gevoelens? Dankjewel voor de tips 🍀