Dag, Sinds ruim 3 jaar zijn de vader van mijn kinderen (11 en 8 jaar) niet meer samen. Sinds kort noemen ze steeds vaker dat ze bij hun vader niet over mij mogen praten, dat als ze iets over mij willen vertellen, dat er gezegd wordt dat hij niets over mij hoeft te weten. Ze vertellen dat ze hier wel verdrietig over zijn en ze graag over mij zouden willen praten bij hun vader. Als ik vraag of ze dit graag tegen hem zouden willen zeggen, noemen ze dat ze dat niet durven. Het contact tussen mij en hun vader loopt helaas nog steeds erg stroef, dus er op een rustige manier met hem over praten, dat zit er helaas niet in. We hebben alleen contact via de mail en heel kort tijdens het halen en brengen van de kinderen. Hoe kan ik hier zelf op de beste manier mee omgaan zodat de kinderen er zo min mogelijk last van hebben en niet tussen ons in komen te staan? Bedankt!

Mijn zoon ging sinds enkele weken ingewikkeld gedrag vertonen waarin hij voor ons ogenschijnlijk kleine dingen heel boos werd. In de ruzie ging hij veel eisen stellen zoals in een tent willen slapen of op de bank of bij de hond maar ook dat hij dingen zijn welke voelen als opzet willen pijn doen. Het eindigde steeds in weglopen naar papa. Er was hulp betrokken die tips gaven en dat werd ook opgevolgd. Papa maakte zich zorgen om de situatie dus hij mocht niet meer terug. Er werd een week rust in gelast. Toen kwamen er contact momenten bij voor die week. De opdracht was samen zijn en niet over de dingen praten. De eerste was leuk. De tweede was pijnlijk afstandelijk. Nu heeft hij aangegeven bij papa te willen blijven. Ik heb gevraagd om een herstelgrsprek maar het bespreken van het herstelgesprek is pas 27 juli dus wanneer ik mijn zoon weer zal zien ligt nog verder. Ik snap het niet en niemand kan het mij ook uitleggen. Ik wil doen wat goed voor hem is maar ik heb geen idee wat dit nu nog is. Ik stuur elke dag een klein berichtje zodat hij weet dat ik aan hem denk maar hij reageert niet (past ook wel bij hem). Hebben jullie een idee wat hij zou kunnen voelen? Onze band was altijd goed. Het vermoeden is dat hij klem zit door de scheiding. Hij heeft 7 jaar grotendeels bij mij gewoond en sinds een jaar co ouderschap. De relatie met papa is helaas niet goed. Ik doe mijn best dat zo min mogelijk te laten merken. papa lijkt dat lastiger te vinden hoor ik steeds terug uit de kinderen.

Ik ben de partner van een vader met twee dochters, 9 en 6. We zijn al een aantal jaar samen en ik heb een goede band met de meiden. We wonen praktisch samen. De moeder van de kinderen wil mij zo veel mogelijk uit beeld houden. Er is bijvoorbeeld gevraagd of ik voor langere tijd volledig uit beeld kan verdwijnen richting de kinderen, wanneer zij ook aanwezig is dus bij voorstellingen, of zwemdiploma’s. Ook wordt bezwaar gemaakt tegen mijn aanwezigheid bij wisselmomenten, daar ben ik het afgelopen jaar 4 keer bij aanwezig geweest omdat het op de route lag, vaker niet. Hier zet ze ook druk achter. Zo is aangegeven dat als wij niet meewerken aan bepaalde verzoeken, er geen medewerking komt op andere onderwerpen, zoals vakanties met de kinderen. Wat mij vooral zorgen baart, is de positie van de kinderen. Een voorbeeld: de meiden kregen nieuwe cavia’s en waren daar heel trots op. Die wilden ze graag aan mama laten zien. Omdat ik thuis was en ze mij dus niet wil zien, stelden wij voor om te facetimen. De reactie van de kinderen was: “Mama wil dat niet.” Ook worden de kinderen niet bij de voordeur afgezet, maar verderop, omdat hun moeder mij niet wil tegenkomen. Mijn vragen zijn: 1. Hoe voorkom je dat kinderen in een loyaliteitsconflict terechtkomen als één ouder moeite heeft met de nieuwe partner van de andere ouder? 2. Hoe kunnen mijn partner en ik de meiden hier zo goed mogelijk in begeleiden, zonder hen mee te nemen in de spanningen tussen volwassenen?

Beste, Mijn ex en ik zijn gescheiden en hebben prima contact. De jongens (10 en 12) wonen de ene week bij mij en de andere week bij hun vader. Ze gaan zelf uit school naar het andere huis en dan brengen wij ‘s avonds de spullen naar de ander. Wij komen bij elkaar binnen kletsen wat, een kus en dan vertrekken wij weer. Mijn zoon geeft aan dat hij de wisseldag lastig vindt. Hij geeft aan dat hij het dan leuk heeft gehad bij de een en eigenlijk niet weg wil en ook weet dat hij het leuk bij de ander gaat hebben. Het blijft voor hem lastig. Wat kunnen wij doen om het makkelijker te maken?

Mijn ex partner de vader van mijn kinderen en ik zijn net gescheiden. Dit kwam voor de kinderen plotseling. Terwijl dit voor ons al lange tijd speelt dat ons huwelijk niet goed was en de verbinding verdwenen is. Nu ben ik vrij snel diepe gevoelens gaan ontwikkelen voor iemand anders. Die ik al jaren ken, de kinderen niet. Omdat de woning markt krap is, kan ik binnenkort bij hem intrekken. De kinderen weten nog nog niet van deze relatie. We willen het ook graag goed doen voor de kinderen en niet onnodig belasten met iets waar ze nog niet aan toe zijn. Ze moeten al verwerken dat hun ouders uit elkaar zijn. Dat brengt al zoveel verdriet en vragen met zich mee. Mijn vraag is: moet we het de kinderen direct vertellen of eigenlijk wat is wijsheid?

Hallo, Ik hoop dat iemand goede tips of raad heeft. Mijn dochter van 9 jaar geeft al een aantal weken aan dat ze niet meer naar haar vader wil. Waarin ze ook echt overstuur is als de overdracht is. En de dagen dat ze bij mij is ook constant bezig is met dat ze niet naar papa wil. Ik probeer hier rustig met haar over te praten wat de reden hierachter is. Ze voelt zich niet gehoord bij haar papa en eigenlijk ook niet veilig met dat ze alles kan en mag zeggen. Daarnaast heeft papa een nieuwe relatie met de moeder van een vriendinnetje van haar. Dit vriendinnetje zit bij haar in de klas en op dezelfde sport en op de BSO. Ze ontwijkt die meisje nu. Geprobeerd met papa een gesprek aan te gaan maar die ervaart dat anders. Volgens hem is het alleen maar lief en vree als ze daar is. Ik weet dat een kind loyaal is maar ouders maar loop hierin nu een beetje vast hoe ik hier het beste mee om kan gaan. Wil niet aan haar gevoelens voorbij lopen en vind het belangrijk dat ze een goede relatie heeft met beide ouders. Mijn moederhart breekt namelijk elke keer een beetje meer als ik mijn dochter naar papa breng terwijl ze dit echt niet wil. Nu heb ik haar van de week op Verzoek van papa opgehaald en heb nu het idee dat ze stuk rustiger is. Ze moet alleen ivm haar verjaardag toch naar papa en is er weer stress en veel verdriet. Wie heeft goede tips/ handvaten/ adviezen voor mij?!

Hallo iedereen, Regeling ouders: 10 dagen mama - 4 dagen papa. Mijn zoontje van 4 jaar heeft het erg lastig met afscheid nemen wanneer hij van de ene ouder wisselt naar de andere. De dag voor en de dag na de wissel is hij verdrietig en opstandig. Op school doet hij dan vaak kindjes pijn en toont verdriet. Hij kan nog niet echt goed vertellen wat hij effectief voelt. We maken het draagelijk door voorspelbaarheid (weekschema met foto's van papa en mama) zodat hij goed weet wanneer hij naar wie moet. Hij mag altijd bellen naar papa wanneer hij papa mist. Heeft ook een knuffel met een foto van hem en papa. Hoe kunnen we het nog zachter maken voor hem? Hoe kunnen we hem bijstaan ik zijn gevoelens? Dankjewel voor de tips 🍀

Dit is het tweede jaar moederdag na de scheiding dat mijn kinderen (10 en 14) bij hun vader zijn. Vorig jaar zijn ze even op bezoek geweest om samen iets met mij te ondernemen. Dat was fijn. Mijn zoon had toen niet de behoefte om bij mij te zijn, maar is toen wel geweest. Dit jaar woon ik een stuk verder weg en heeft mijn zoon weer aangegeven geen behoefte te hebben aan een activiteit met moederdag bij mij als hij bij zijn vader is. Als ze bij hun vader zijn, willen ze de laatste tijd ook geen contact met mij hebben, ook niet telefonisch. Mijn dochter moet dan bellen via de telefoon van mijn ex. Mijn zoon heeft een eigen telefoon en heel soms reageert hij op een appje. We hebben een weekschema met erg veel wisselingen. Als ze met moederdag bij mij zouden zijn, zouden er twee extra wisselingen zijn. Ik ben op het moment overspannen, heb net een verhuizing achter de rug en zou het prima vinden om moederdag over te slaan of te vieren als ze weer bij mij zijn. Mijn dochter heeft ook al iets aan mij gegeven voor moederdag. Hun vader heeft echter de tip gegeven het te heroverwegen, omdat de kinderen zich weleens afgewezen zouden kunnen voelen als ik ze die dag niet de hele dag wil hebben. Ik vraag me af of dat echt zo is. Ik zou het natuurlijk aan ze kunnen vragen, maar is dat wel zo’n goed idee? Is dat niet een te lastige vraag voor ze? Plaats ik ze dan niet in een lastig parket?

Hoi! Ik ben Danique, 43 jaar en ik heb sinds anderhalf jaar een relatie met mijn vriend. Hij heeft een dochter (16) uit een eerder huwelijk, die alleen om het weekend naar haar moeder gaat. Mijn vriend is twee jaar geleden gescheiden. Zelf heb ik een volwassen uitwonend kind. De dochter van mijn vriend wil niets van mij weten. Ze heeft besloten dat ik in de 12 dagen dat ze bij haar vader woont, niet welkom ben in hun huis. Als ik langskom, loopt ze weg en is dan uren onbereikbaar. Ik kom daardoor nu al ruim een half jaar niet meer bij haar thuis om haar tijd te geven. Wel heb ik voor kerst en haar verjaardag een kadootje gekocht. Ik heb kennis gemaakt met haar moeder, die ook inmiddels een nieuwe partner heeft. En ook met de rest van de familie. Ik zie mijn partner nu om het weekend en op dinsdagavond. Maar ik zou het ook fijn vinden als ik soms bij hem kan eten of langs kan gaan voor een kopje thee. Of als ik langs kan komen op zijn verjaardag en feestdagen. Nu ben ik niet welkom. Mijn partner heeft al diverse keren geprobeerd het gesprek met zijn dochter aan te gaan. Om te weten wat er bij haar speelt en om tot een gezamenlijke oplossing te komen Maar ze zegt niets. Negeert hem. Ik heb haar een jaar geleden twee keer ontmoet. En dat ging prima. Ze vroeg me zelfs te eten. Maar we hebben geen idee waarom dit is omgeslagen. Het maakt mij erg verdrietig en geeft me ook veel stress. Ik ben bereid om te doen wat nodig is. En wil het ook voor haar goed doen. Weten jullie raad?

Allereerst, pappa is een goeie pappa, hij heeft alleen sinds kort een nieuwe vriendin in huis wonen. En mijn zoontje voelt zich fijner bij mij en mn nieuwe vriend thuis. Maar het is sinds de nieuwe vriendin can pappa echt paniek als ie weer naar pappa moet. Ook met haar is niks mis. Maar wat kan ik nu het beste doen voor mn kind? Hij is 5jaar en wou altijd heel graag naar pappa. Kinderen van gescheiden ouders: Wat zouden jullie willen als kind? Ik kan hem niet bij pappa weg houden en dat wil ik ook niet. Maar dit gaat over ook niet zo.