Hoi allemaal, Mijn ex en ik zijn al bijna 11 jaar uit elkaar. Onze zoon van bijna 12 is om het weekend bij zijn vader (vanaf donderdagmiddag na school tot zondagavond). De vakanties en feestdagen verdelen wij altijd een jaar vooruit, dus voor 2027 is nu de regeling gemaakt. Onze zoon is het hier echter niet mee eens. Hij wil eigenlijk heel graag mee praten over welke feestdagen hij waar is en of hij in de vakantie op zomerkamp kan. Helaas plant zijn vader vaak zijn vakantie over de week van kamp heen. Afgelopen jaar niet, omdat mijn vakantie in die weken viel en dus heeft zoon nu voor het eerst een zomerkamp meegemaakt. Hij weet nu wat hij hiervoor gemist heeft en heeft veel boosheid richting zijn vader daarover. Zoon wil dus graag meepraten over de omgangsregeling rondom vakanties en feestdagen (en misschien die weekenden ook nog wel aanpassen). Het probleem is alleen, dat als ik dat voor zou stellen, vader denkt dat ik in mijn voordeel dingen probeer te wijzigen. Plus, op het moment dat zoon met zijn vader erbij zit, hij niet meer "vrij durft te praten", uit angst voor de reactie van zijn vader. Die heeft al een keer eerder gehuild omdat zoon vroeg of hij iets eerder opgehaald kon worden voor kamp zodat hij niets zou missen. Zoon is bang dat vader dit weer doet en voelt zich dan schuldig. Daarmee voegt hij zich toch maar weer naar de nukken van zijn vader. Hij is loyaal en wil hem niet teleurstellen, maar doet zichzelf daarmee tekort. Kan ik hem helpen?

Hoi, Mijn kinderen (16 en 14 jaar) hebben laten weten dat ze eigenlijk geen behoefte hebben aan contact. Ze hebben moeite met het gegeven dat ik een nieuwe relatie heb. Ze hebben het gevoel dat ik ze niet meer op nummer één plaats. Ik wil het contact graag herstellen, maar weet niet goed hoe de impasse te doorbreken. Moet ik forceren, of juist niet? Mijn ex, bij wie ze wonen, vindt dat zij hier geen rol in heeft, laat het aan de kinderen en mij. Alvast dank voor het meedenken!

Mijn dochter is vier jaar en haar vader en ik hebben na een langdurig en conflictvol scheidingstraject een uitgebreid ouderschapsplan. Ik probeer mij daar consequent aan te houden om haar zoveel mogelijk duidelijkheid en rust te geven. Ik merk de laatste tijd dat haar vader haar steeds vaker betrekt bij praktische beslissingen tussen ons. Bijvoorbeeld door mij te zeggen dat onze dochter zelf heeft aangegeven hoe zij wil dat wij een bepaalde overdracht of activiteit regelen. Wanneer ik vervolgens vasthoud aan onze gemaakte afspraken, wordt dit soms richting mij gebracht als iets wat niet in haar belang zou zijn. Mijn zorg is niet zozeer deze ene afspraak, maar wat dit op langere termijn met haar kan doen. Ik wil heel graag dat zij mag zeggen wat ze voelt en wil, maar ik wil voorkomen dat zij het gevoel krijgt dat zij moet kiezen, verantwoordelijk is voor onze afspraken of dat één ouder teleurgesteld raakt door wat zij zegt. Hoe kan ik hier als ouder het beste mee omgaan? Hoe maak ik voor een kind van vier duidelijk dat zij alles mag voelen en zeggen, maar dat papa en mama de volwassen beslissingen nemen? En hoe reageer ik richting de andere ouder zonder haar verder in die discussie te betrekken?

Mijn ex-vrouw en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Het initiatief kwam van mijn kant. Sindsdien heb ik een flat in dezelfde woonplaats gevonden. Mijn zoon van 12 is nu 2 dagen in de week bij mij. Mijn dochter van 15 neemt het mij kennelijk nog steeds zodanig kwalijk, dat ze nooit bij mij slaapt. En het ook niet op kan brengen om eens in de 3 weken bij me te komen eten. Ik zie haar dus maar zeer sporadisch. Wat werkt op die leeftijd? Moet ik juist veel contact zoeken, blijven uitreiken? Of moet ik haar ruimte geven om me te missen, zodat zij het initiatief kan nemen? Moet ik toch eens laten weten dat het me kwetst en ergens ook wel irritant is dat ze zich zó weinig gelegen laat liggen aan het ouderplan, bijvoorbeeld? Wat is wijsheid, ik mis mijn dochter...

Mijn zoon heeft na de vakantie soort van verlatingsangst/issues om weer terug naar zijn moeder (familie) terug te gaan, hij geeft aan dat hij bang is om alleen gelaten te worden, hoe kan ik hier het beste mee om gaan?

Ik zou graag willen weten hoe het is voor kinderen bij co-ouderschap. Hebben ze het gevoel dat ze moeten kiezen tussen 1 van de ouders? Mijn jongste is liever bij mij, mijn oudste liever bij zijn vader. Mij. Jongste vind zijn stiefmoeder stom. Mijn oudste is eigenlijk wel altijd vrolijk en ziet er gelukkig uit bij mij. Toch wil hij liever bij zijn vader zijn. Komt dit door ons als ouders? Ik doe er alles aan om te laten weten dat ze niet hoeven kiezen, maar toch geven ze het steeds weer aan. De afspraak is sowieso totdat ze 12 zijn moeten ze naar allebij de ouders volgens het schema. Doen we daar als ouders goed aan als ze al zo een sterke voorkeur hebben?

De vader van mijn twee kinderen (J 12 en M 15) en ik zijn nu 2 jaar gescheiden. Omdat de woningmarkt een drama is heb ik tot op heden nog geen goede woning kunnen vinden en woon nu in een klein appartement. Dit was voor mijn dochter (15) heel moeilijk omdat ze geen eigen kamer had. Na bijna 1,5 jaar ruzies en verdriet hebben we een paar maanden geleden besloten dat zij bij haar vader mag wonen. Dit maakt haar zichtbaar gelukkig en geeft ook bij mij thuis rust. Onze band is sterk en goed, maar ik zie haar wel heel weinig. Ze komt twee avonden in de week bij me eten. Ik mis haar ontzettend en mis ook veel van haar leven. Ze is geen beller of apper en behoorlijk eigengereid. Hoe kan ik er toch voor zorgen dat we niet uit elkaar groeien? Het liefst heb ik haar bij mij, maar ze heeft al aangegeven echt bij haar vader in haar oude 'thuis' te willen blijven. Dus ze wil hier ook niet logeren. Inmiddels is haar broer blij met zijn eigen kamer bij mij want die hoeft hij niet meer te delen. Maar haar bed staat er nog wel en wat spullen. Ik kan dat nog niet wegdoen, omdat het dan echt voelt alsof ze weg is. Maar voor mijn zoon is het dan nog niet echt 'zijn' kamer. Al met al, zitten we in een moeilijke fase tussen loslaten en vast willen houden. Waar doe ik als moeder goed aan nu? Heeft het zin om iets te bedenken zodat ik mijn dochter wat meer kan zien? En, kan ik de kamer van mijn zoon nu echt omtoveren tot zijn kamer en doe ik mijn dochter daar onbewust geen pijn mee?

We zijn dit jaar al 10 jaar gescheiden, 2 kinderen 13 en bijna 12. Ze weten dus niet beter dan dat wij gescheiden zijn. De kinderen hebben de meeste tijd bij mij gewoond en waren in het weekend bij vader. Mijn ex wil heel graag dat de kinderen bij hem komen wonen en hij bespreekt dit ook regelmatig met ze. Mijn jongste heeft in maart de keuze gemaakt om bij mij naar de middelbare school te gaan. Nu is hij 3 weken bij zijn vader geweest en ineens kreeg ik een appje dat hij daar wilde gaan wonen (we wonen 1,5uur rijden uit elkaar en mijn ex woont in België). Ik zag dit totaal niet aankomen en ben thuis uiteraard het gesprek aangegaan. Mijn zoon geeft toe dat hij was vergeten hoe fijn en leuk het hier was en twijfelt nu weer over zijn keuze. Hij is bang dat zijn vader boos wordt als hij toch zijn beslissing weer intrekt. Ik vind het erg lastig om te helpen omdat ik natuurlijk niet onafhankelijk ben. Mijn ex speelt altijd erg op het gevoel en de emoties ook vanuit zichzelf. Hoe kan ik mijn zoon het beste ondersteunen met zijn keuze en hoe kan hij dit het beste met zijn vader bespreken?

Dag, Sinds ruim 3 jaar zijn de vader van mijn kinderen (11 en 8 jaar) niet meer samen. Sinds kort noemen ze steeds vaker dat ze bij hun vader niet over mij mogen praten, dat als ze iets over mij willen vertellen, dat er gezegd wordt dat hij niets over mij hoeft te weten. Ze vertellen dat ze hier wel verdrietig over zijn en ze graag over mij zouden willen praten bij hun vader. Als ik vraag of ze dit graag tegen hem zouden willen zeggen, noemen ze dat ze dat niet durven. Het contact tussen mij en hun vader loopt helaas nog steeds erg stroef, dus er op een rustige manier met hem over praten, dat zit er helaas niet in. We hebben alleen contact via de mail en heel kort tijdens het halen en brengen van de kinderen. Hoe kan ik hier zelf op de beste manier mee omgaan zodat de kinderen er zo min mogelijk last van hebben en niet tussen ons in komen te staan? Bedankt!

Mijn zoon ging sinds enkele weken ingewikkeld gedrag vertonen waarin hij voor ons ogenschijnlijk kleine dingen heel boos werd. In de ruzie ging hij veel eisen stellen zoals in een tent willen slapen of op de bank of bij de hond maar ook dat hij dingen zijn welke voelen als opzet willen pijn doen. Het eindigde steeds in weglopen naar papa. Er was hulp betrokken die tips gaven en dat werd ook opgevolgd. Papa maakte zich zorgen om de situatie dus hij mocht niet meer terug. Er werd een week rust in gelast. Toen kwamen er contact momenten bij voor die week. De opdracht was samen zijn en niet over de dingen praten. De eerste was leuk. De tweede was pijnlijk afstandelijk. Nu heeft hij aangegeven bij papa te willen blijven. Ik heb gevraagd om een herstelgrsprek maar het bespreken van het herstelgesprek is pas 27 juli dus wanneer ik mijn zoon weer zal zien ligt nog verder. Ik snap het niet en niemand kan het mij ook uitleggen. Ik wil doen wat goed voor hem is maar ik heb geen idee wat dit nu nog is. Ik stuur elke dag een klein berichtje zodat hij weet dat ik aan hem denk maar hij reageert niet (past ook wel bij hem). Hebben jullie een idee wat hij zou kunnen voelen? Onze band was altijd goed. Het vermoeden is dat hij klem zit door de scheiding. Hij heeft 7 jaar grotendeels bij mij gewoond en sinds een jaar co ouderschap. De relatie met papa is helaas niet goed. Ik doe mijn best dat zo min mogelijk te laten merken. papa lijkt dat lastiger te vinden hoor ik steeds terug uit de kinderen.