Hoe kan ik haar helpen?

Hoi raassie, super goed dat je je met je vraag komt op het forum. Ik snap de situatie “helaas” maar al te goed. Zelf heb ik ook iets soortgelijks meegemaakt. Ik kon niet goed opschieten met mijn stiefvader, ik had altijd ruzie of onenigheid met hem. Ik heb dit 1,5 jaar volgehouden en toen was ik er echt klaar mee. Ik wilde zoveel mogelijk bij mijn vader zijn om maar niet in de buurt van mijn stiefvader te hoeven komen. Natuurlijk accepteerde mijn moeder mijn wensen niet dus mocht ik niet vaker naar mijn vader toe. Maar ik kon het echt niet meer uithouden bij mijn moeder en stiefvader in huis. Ik heb toen besloten dat ik bij mijn vader wilde wonen want dat leek (is het nog steeds) de beste oplossing voor mij zodat ik beter in Mn vel zou zitten. En ofcourse wilde mijn moeder daar niet mee instemmen dus moest het via de rechter beslist worden. Ik heb wel 4 verschillende rechters gezien voor diezelfde zaak. Het valt ook echt niet te begrijpen hoe een ouder alleen maar voor zichzelf kan kiezen en de wens van het kind niet wil accepteren. Natuurlijk is het heel moeilijk als je kind niet meer bij je zou willen wonen maar als het geaccepteerd zou worden is het misschien wel zo dat het kind nog over de vloer zou willen komen bij die ouder. Mijn moeder koos alleen maar voor zichzelf en probeerde alles te belemmeren zodat de rechter maar niet uitsprak dat ik bij mijn vader mocht gaan wonen. Dat heeft er dus ook in geresulteerd dat ik nu al 4,5 jaar bij mijn vader woon en mijn moeder sinds de laatste rechtszaak (4 jaar geleden) niet heb gezien of gesproken. Heel goed dat je dochter een vertrouwenspersoon heeft ingeschakeld! Ik zit zelf bij een psycholoog al al die jaren dat het gedoe aan de gang is en het praten over de situatie vind ik zelf heel erg fijn. Aangezien je aangeeft dat de moeder niet wil luisteren naar de wensen van je dochter is het misschien goed als zij met haar moeder gaat praten. Even om de tafel om haar gevoelens kwijt te kunnen en te laten merken wat zij wil. Als ze dit niet alleen zou durven is er misschien een tante of oom die er bij wil gaan zitten zodat als het echt uit de hand loopt dat ze dan iemand heeft waar ze op terug kan vallen. Durft ze dit ook niet dan is het misschien een idee dat ze haar gevoelens op papier gaat zetten in de vorm van een brief. Deze kan ze dan aan moeder overhandigen en dan hoeft ze het zelf niet te vertellen. Ik hoop dat er snel een einde aan deze vervelende dingen komt en dat de moeder de wensen van haar kind gaat respecteren. De tips die ik heb neergezet komen uit eigen ervaring en hebben mij heel erg geholpen. Het zou erg fijn zijn als het jullie ook gaat helpen! Heel veel sterkte! Felicia

Beste Raassie, Dankjewel voor je bericht op ons forum. Ik begrijp heel goed dat het frustrerend kan zijn als je het gevoel hebt dat je kinderen meer naar je toe willen en meer tijd samen willen doorbrengen, maar dat dit niet lukt in de omgangsregeling. Zoals je aangeeft willen je kinderen dit zelf. Dan is het ook goed dat zij dit zelf aangeven bij hun moeder, of het nou in een 1 op 1-gesprek is of via een uitgebreide brief (de laatste vond ik zelf heel fijn toentertijd). Ze kan benadrukken dat ze ook quality time met haar moeder wil, maar ook met haar vader, en dat dit nu niet altijd even goed lukt. En dat het helemaal niet negatieve invloed hoeft te hebben op hun band. Ook kan het helpen voor haar om dan meteen de voordelen op papieren te zetten, als zij haar vader (jou) wat meer gaat zien. Bijvoorbeeld dat het haar meer rust geeft om vaker bij jou te zijn, om betere gesprekken samen te hebben of leuke dingen te doen met jou. Zo kan ze letterlijk op papieren laten zien aan haar moeder wat het haarzelf zal opleveren. Heel goed dat ze op school al iemand in vertrouwen heeft genomen. Diegene heeft ongetwijfeld ook advies en tips voor haar. Veel sterkte gewenst. Groeten, Yannick