Mijn ex-vrouw en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Het initiatief kwam van mijn kant. Sindsdien heb ik een flat in dezelfde woonplaats gevonden. Mijn zoon van 12 is nu 2 dagen in de week bij mij. Mijn dochter van 15 neemt het mij kennelijk nog steeds zodanig kwalijk, dat ze nooit bij mij slaapt. En het ook niet op kan brengen om eens in de 3 weken bij me te komen eten. Ik zie haar dus maar zeer sporadisch. Wat werkt op die leeftijd? Moet ik juist veel contact zoeken, blijven uitreiken? Of moet ik haar ruimte geven om me te missen, zodat zij het initiatief kan nemen? Moet ik toch eens laten weten dat het me kwetst en ergens ook wel irritant is dat ze zich zó weinig gelegen laat liggen aan het ouderplan, bijvoorbeeld? Wat is wijsheid, ik mis mijn dochter...

Mijn dochter van 9 heeft vanaf het begin (2 jaar was ze toen) al moeite met om het weekend naar vader gaan. Vanaf 6 jaar kreeg ze fysieke en mentale klachten, vanaf 8 jaar ggz betrokken. Advies: systeemtherapie. Parallel daaraan een aangepaste omgang met opbouw onder begeleiding van mediator. Dochter heeft opgebouwd naar 2 dagen en 1 nacht stabiel. Vader heeft nu zijn toestemming ingetrokken dus geen ggz meer. Wil ook geen mediator en eist oude omgang op. Dochter weigert nu. Geeft aan wel de twee dagen te willen. Vader houdt vast aan vr-ma. Dochter heeft enorme spanning. Hoe kan ik haar ondersteunen en wat kan ik het beste doen? Al meerdere keren voorgesteld op welke manier dan ook in gesprek te gaan om de opbouwregeling op te pakken en rustig aan uit te breiden. Dit is ook mijn doel! Vader weigert. Nu zit dochter elk weekend in de stress omdat ze wel wil, dat aangeeft aan vader maar niet gaat omdat ze de geëiste vr-ma niet ziet zitten. Help!

Hi, Ik loop tegen een kwestie aan waar ik niet goed van weet hoe ik dit moet aanpakken. Mijn oudste zoon (10 jaar) loopt tegen een aantal zaken aan bij de vader, waaronder dat er dingen niet eerlijk worden verdeeld tussen hem en zijn jongere broertje en z’n half broertje. Ook wilt hij graag de omgangsregeling veranderen/verminderen Nu wilt hij wel met z’n vader praten maar hij durft het niet want hij is bang voor de reactie van z’n vader. Vader geeft vaak mij of iets/iemand anders de schuld. Ook wilt vader nergens van weten en blijft volharden in dat dingen niet waar zijn of dat ik de kinderen woorden in de mond leg Nu zat ik te denken of het misschien beter is dat hij het op papier zet en dit aan z’n vader geeft, maar ik weet niet of dit een betere manier is Ook ben ik heel benieuwd wat te doen als de vader dus echt niet naar z’n zoon wilt luisteren en wilt kijken naar een oplossing. Hebben jullie hierbij ideeen of tips?

Iedere keer als ik in de week van mijn ex contact heb met mijn jongste zoon vraagt hij of ik naar hem toe kan, hij naar mij mag of hij is alleen aan het huilen dat hij me mist. Is het beter om geen contact te hebben?

4 jaar geleden ben ik gescheiden, dit was erg plotseling gegaan voor de kinderen. Wij hebben afgesproken dat de kinderen (8 en 4 jaar) 1 keer in de 2 weken bij mij komen, dit ging een tijd goed. Ineens veranderde mijn zoon van gedrag en wilde hij niks meer met mij te maken hebben. Hij liegt tegen zijn moeder en mij. Ik heb een ruzie gehad met mijn zoontje, ook vanwege zijn gedrag. Dit hebben we een paar keer uitgesproken samen. Maar sindsdien wil hij mij helemaal niet meer zien of spreken. Zijn stiefvader noemt hij nu papa. Ik ben blij voor hem dat hij een prettige stiefvader heeft, maar het doet mij ook zeer. Ik heb aangeboden om met zijn allen in gesprek te gaan, of dat mijn zoon wat ondersteuning kan krijgen van buitenaf. Want ik denk dat hij het moeilijk heeft. Alleen hier word niks mee gedaan. Ik weet niet of ik actief contact moet blijven zoeken, of dat als ik niks doe mijn kinderen kwijt raak. Hoe was dit voor jullie en hebben jullie minder contact gehad met een ouder? En wat verwachten jullie dan van de ouder?'' Bedankt.

Hoi allen, Ik vroeg me af wat ik het beste kan laten zien / of juist moet verbergen van het verdriet wat ik voel. Mijn zoon van 12 is 3 weekenden in de maand bij zijn vader, de rest bij mij. Nu is het ook zo dat er in die weekenden vaak geschoven wordt in de agenda en mijn zoon moet logeren, omdat zijn vader naar een festival gaat of een feestje heeft. Mij doet het best wel veel verdriet dat zijn vader, naar mijn idee, zo makkelijk schuift met mijn zoon en daardoor dus zo weinig tijd met hem doorbrengt. Ik deed vroeger veel moeite om het contact te maximaliseren en herinnerde zijn vader er regelmatig aan dat mijn zoon behoefte heeft aan contact. Als ik ruzie met zijn vader heb vind ik het moeilijk om daar extra moeite voor te doen. Ik heb best veel verdriet hier van en huil vooral in de avond of als hij op school is en praat erover met vrienden en familie als hij slaapt. Ik wil ook niet kwaad praten over zijn vader, omdat ik weet dat je als kind niet wil kiezen tussen je ouders. Dat hoefde ik zelf niet, want mijn ouders zijn bij elkaar gebleven. Mijn vraag is: blijf ik moeite doen om zijn vader actief bij alles te betrekken ? Ik merk dat het me veel energie kost en dat het me soms extra verdrietig maakt. Ik blijf werken aan een redelijke verstandhouding zodat we met elkaar kunnen bellen en dingen kunnen bespreken, maar dat doe ik alleen voor mijn kind. Ik wil het liefste soms even niets met zijn vader te maken hebben. Wat kan ik doen ? Dank voor het meedenken. Liefs, Vera

Mijn dochter van 10 wil soms een keer niet naar haar vader omdat ze bijvoorbeeld feestjes heeft van vriendinnen of van sport. Ze wil dit dan zelf op de app met haar vader bespreken. Is dit voor haar niet te zwaar om te doen, en is dit dan niet iets voor mij om hierover te mailen? Ze zegt dat ze dit zelf wil doen maar raakt weer erg verdrietig als ze zich hierin niet gehoord voelt.

Twee van mijn drie kinderen willen geen contact met hun vader na de scheiding. (Inmiddels 9 maanden geleden). De scheiding kwam voor mij en de kinderen als donderslag bij heldere hemel. Mijn man wilde verder met z’n veel jongere collega en wilde niet meer gaan voor ons huwelijk. Oudste zoon ziet hem niet, middelste zoon woont om en om bij beide. Jongste dochter (12) gaat alleen op woensdagmiddag naar hem toe. Maar wil dit eigenlijk niet. Ze kan er niet goed over praten ze wil hem gewoon niet zien. Als ze bij hem is neemt ze vriendinnen mee en spreekt ze haar vader amper. Ik snap dat de kinderen heel boos zijn maar helemaal geen contact is ook heftig. En hun vader is altijd een supergoede vader voor ze geweest maar ze willen nu niks van hem weten. Ik stimuleer het contact maar het zit muurvast. Moet ik haar blijven pushen om te gaan of moet ik haar zelf de keuze laten. Ik zie zoveel boosheid en onmacht bij haar richting haar vader. Ze was al onder behandeling bij een psycholoog en zij hebben dit stuk ook meegenomen in de behandeling maar ook zij komen er niet doorheen. Ik ben heel bang dat ik haar vertrouwen schaadt als ik haar steeds verplicht.

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Ik ben recent gescheiden. Onze kinderen, 15 jaar en ouder wonen fulltime bij mij. Er zijn gezien hun leeftijd en hun wensen geen vastomlijnde afspraken vastgelegd over wanneer de kinderen bij hun vader zijn. De jongste van onze kinderen heeft moeite met haar vader en direct na de scheiding bij haar vader aangegeven dat zij liever niet steeds contact met hem wil, dat ze ruimte nodig heeft voor haar eigen persoonlijke ontwikkeling. Hoe ga ik hiermee om? Mijn eigen contact met mijn ex loopt niet makkelijk, voornamelijk via korte app-berichtjes.