Hoi allen, Ik vroeg me af wat ik het beste kan laten zien / of juist moet verbergen van het verdriet wat ik voel. Mijn zoon van 12 is 3 weekenden in de maand bij zijn vader, de rest bij mij. Nu is het ook zo dat er in die weekenden vaak geschoven wordt in de agenda en mijn zoon moet logeren, omdat zijn vader naar een festival gaat of een feestje heeft. Mij doet het best wel veel verdriet dat zijn vader, naar mijn idee, zo makkelijk schuift met mijn zoon en daardoor dus zo weinig tijd met hem doorbrengt. Ik deed vroeger veel moeite om het contact te maximaliseren en herinnerde zijn vader er regelmatig aan dat mijn zoon behoefte heeft aan contact. Als ik ruzie met zijn vader heb vind ik het moeilijk om daar extra moeite voor te doen. Ik heb best veel verdriet hier van en huil vooral in de avond of als hij op school is en praat erover met vrienden en familie als hij slaapt. Ik wil ook niet kwaad praten over zijn vader, omdat ik weet dat je als kind niet wil kiezen tussen je ouders. Dat hoefde ik zelf niet, want mijn ouders zijn bij elkaar gebleven. Mijn vraag is: blijf ik moeite doen om zijn vader actief bij alles te betrekken ? Ik merk dat het me veel energie kost en dat het me soms extra verdrietig maakt. Ik blijf werken aan een redelijke verstandhouding zodat we met elkaar kunnen bellen en dingen kunnen bespreken, maar dat doe ik alleen voor mijn kind. Ik wil het liefste soms even niets met zijn vader te maken hebben. Wat kan ik doen ? Dank voor het meedenken. Liefs, Vera

Mijn dochter van 10 wil soms een keer niet naar haar vader omdat ze bijvoorbeeld feestjes heeft van vriendinnen of van sport. Ze wil dit dan zelf op de app met haar vader bespreken. Is dit voor haar niet te zwaar om te doen, en is dit dan niet iets voor mij om hierover te mailen? Ze zegt dat ze dit zelf wil doen maar raakt weer erg verdrietig als ze zich hierin niet gehoord voelt.

Twee van mijn drie kinderen willen geen contact met hun vader na de scheiding. (Inmiddels 9 maanden geleden). De scheiding kwam voor mij en de kinderen als donderslag bij heldere hemel. Mijn man wilde verder met z’n veel jongere collega en wilde niet meer gaan voor ons huwelijk. Oudste zoon ziet hem niet, middelste zoon woont om en om bij beide. Jongste dochter (12) gaat alleen op woensdagmiddag naar hem toe. Maar wil dit eigenlijk niet. Ze kan er niet goed over praten ze wil hem gewoon niet zien. Als ze bij hem is neemt ze vriendinnen mee en spreekt ze haar vader amper. Ik snap dat de kinderen heel boos zijn maar helemaal geen contact is ook heftig. En hun vader is altijd een supergoede vader voor ze geweest maar ze willen nu niks van hem weten. Ik stimuleer het contact maar het zit muurvast. Moet ik haar blijven pushen om te gaan of moet ik haar zelf de keuze laten. Ik zie zoveel boosheid en onmacht bij haar richting haar vader. Ze was al onder behandeling bij een psycholoog en zij hebben dit stuk ook meegenomen in de behandeling maar ook zij komen er niet doorheen. Ik ben heel bang dat ik haar vertrouwen schaadt als ik haar steeds verplicht.

Ik ben bijna 2 jaar geleden gescheiden. We hebben drie kinderen. Twee meiden van 13 en 8 en een jongen van 11. Ik heb co-ouderschap met mijn expartner dat gaat goed. De wisselmomenten zijn op de vrijdag en ik zie mijn expartner daarbija niet. Ik heb ongeveer 10 maanden alleen gewoond met de kinderen, eerst in ons ouderlijk huis, daarna in mijn eigen woning. Mijn expartner is ook verhuisd. Ongeveer 10 maanden na de scheiding heb ik een nieuwe vriend gekregen. Hij is rustig geïntroduceerd en na gelang de vraag van de kinderen kon hij vaker komen en uiteindelijk is hij de hele week bij ons wanneer de kinderen er ook zijn. Alle kinderen hebben leuk contact met mijn vriend. Ze maken lol en hebben leuke gesprekken. Nu ongeveer 8 maanden verder krijgt mijn oudste dochter moeite om naar mij toe komen, ze geeft aan dat het fijner is bij haar vader. Ik heb het vermoeden dat dit mede komt doordat mijn expartner mijn oudste dochter zijn kant en verhaal van de scheiding heeft verteld, welke niet allemaal op de waarheid berust zijn. Ook geeft ze aan het lastig te vinden om 10 km te fietsen om naar mij toe te komen en niet dicht bij haar vriendinnen te wonen. Ik hoop dat iemand mij kan adviseren wat ik het beste kan doen in deze situatie.

Ik ben recent gescheiden. Onze kinderen, 15 jaar en ouder wonen fulltime bij mij. Er zijn gezien hun leeftijd en hun wensen geen vastomlijnde afspraken vastgelegd over wanneer de kinderen bij hun vader zijn. De jongste van onze kinderen heeft moeite met haar vader en direct na de scheiding bij haar vader aangegeven dat zij liever niet steeds contact met hem wil, dat ze ruimte nodig heeft voor haar eigen persoonlijke ontwikkeling. Hoe ga ik hiermee om? Mijn eigen contact met mijn ex loopt niet makkelijk, voornamelijk via korte app-berichtjes.

Sinds augustus '25 woon ik met mijn zoontje van 5,5 jaar in een nieuw dorp en gaan we naar een nieuwe basisschool. Door omstandigheden zorg ik nu 80% van de tijd voor hem, hij geeft aan dat ie papa mist en graag naar papa wil. Vooral als hij 'nee' hoort van mij of hij moet iets doen wat ie niet wil. Zijn vader heeft sinds kort een nieuwe partner en kiest duidelijk voor zichzelf (op vakantie waardoor hij nog meer bij mij is, weekendjes weg met vrienden waarbij hij mijn zoontje bij zijn moeder brengt). Zijn vader zegt dat ie co-ouderschap wil als hij in hetzelfde dorp woont. Ik zie een vader die vooral voor zichzelf kiest, dat doet me onmenselijk veel verdriet. Hoe zorg ik ervoor dat hij meer kiest om bij zijn zoontje te zijn? Hoe ondersteun ik mijn zoontje in het gemis van zijn vader? Hoe zorg ik dat mijn zoontje zelf tegen papa zegt dat ie graag bij papa is? Want vader neemt niet veel van mij aan. Daarnaast ben ik op zoek naar een kies-training voor hem maar dat is pas vanaf 7 jaar. Is er iets voor zijn leeftijd waar hij lotgenootjes kan treffen? Dat zou ik hem gunnen.

Ik mis mijn zonen en houd zielsveel van hen. Ik heb alles gedaan wat ik kan bedenken, maar contact lukt nitlet. Wanneer kan ik van hen bericht verwachten?

Hallo allemaal, Hier heb ik een dochter die haar vader mist. Maar vader is heel onvoorspelbaar en zorgt niet voor stabiliteit. Ze gaat nu om het weekend met haar broers en zus naar hem toe. Maar elke keer gebeurdt er wel iets waardoor ik ze op moet halen. Of vader zegt af. Nu besloten dat ze vader voorlopig niet ziet. Maar doe ik hier goed aan of niet. Ze mist hem wel maar kan nu ook niet de spanning en de onvoorspelbaarheid aan. Waardoor ze nu al een aantal dagen ook bijna tot niet naar school is geweest.

Hoi, Vorig jaar maart heb ik een punt achter gezet in een huwelijk van 14 jaar. Mijn ex deed laatste 3 jaar niks meer met ons als gezin, en dronk iedere dag. Ik zei nog zoek hulp deed hij niet. Nu is hij echt boos op mij. Scheiding was/is een vechtscheiding geworden. Ik heb gekozen om hem met het huis te laten zodat mijn kinderen van 12 & 7 hun thuis basis nog hebben. Maar hij praat alleen slecht over mij met hun. Ik vind hij verwaarloosd ons dochtertje van 7 Er word vaak tegen haar geschreeuwd, hij laat haar alleen naar school lopen, in de zomer bracht haar broer haar naar een speeltuin en daar mocht ze alleen blijven (om te spelen) soms alleen en dan haal haar broer haar weer op aan de einde van de dag. We hebben co-ouderschap maar ik denk of dat gevoel heb ik dat hij dit expres doet tegen haar. Ze wil niet naar hem gaan. Ik probeer haar vaak bij mij te houden. Ik praat heel veel met haar. En zeg ook tegen haar dat ik heeel veel van haar (hun) houd. Maar dit doet mij pijn dat zij dit alles moet meemaken. Heb het gemeld bij veilig thuis maar word niks mee gedaan. Dus weet niet hoe ik mijn dochter moet helpen.

Hallo! Vijf jaar geleden ben ik scheiden. De scheiding was turbulent. We hebben co ouderschap voor onze 3 kinderen (16, 14 en 12 jaar). In de week dat de kinderen niet bij mij zijn, is er nauwijks contact. Als ik een interesse vraag stuur dan komt er meestal kort een antwoord. Vanuit de kinderen komt er geen info over wat ze doen of meemaken in die week. Het voelt als trekken aan een dood paard. Alleen als ze iets nodig hebben of iets willen plannen in de week dat ze bij mijn zijn, wordt er een berichtje gestuurd. Ik mis de verbinding/contact. Het maakt me verdrietig, omdat het voelt of ik parttime moeder ben. Wat zijn jullie ervaringen? Is het normaal? Wat kan ik anders doen?