Na 5 jaar co ouderschap willen de kinderen nu inmiddels al een jaar geen contact meer met mij omdat ik een verschrikkelijke moeder ben volgens hun zeggen. Mijn kinderen zijn 13 en 15 jaar. De kinderen zien hun opa, oma, ooms, tantes en neefjes, nichtjes ook niet meer. Maar wat willen de kinderen diep van binnen nu echt? Ik heb op verschillende manieren laten weten dat ik onvoorwaardelijk van ze hou en mijn deur altijd open staat. Maar mijn vraag is dus toch loslaten uit liefde en wachten of voor ze vechten omdat ze eventueel vast zitten in een loyaliteitsconflict?

Hai, sinds 1,5 jaar zijn ex manlief en ik gescheiden, een keuze van mij. Waar mijn/onze jongste zoon van 23 behoefte heeft aan verbinding met zn vieren (af en toe samen bijvoorbeeld eten) heeft mijn oudste zoon van 27 daar helemaal geen behoefte aan. We zijn wel met elkaar in harmonie bij bijvoorbeeld verjaardag van opa en oma. Maar alleen met zn vieren houdt hij af. Waar mijn jongste zoon weer over moppert. Dat mijn oudste zoon nogal altijd zacht is, is hij tegelijkertijd ook afstandelijk: geeft aan afstand te houden ook omdat met zijn vriendin niet lekker gaat. Even geen behoefte aan zijn ouders. En dat valt mij als moeder zwaar. Het is mijn keuze geweest en onze jongens dragen die gevolgen ook. Ik reik vaak uit en wil ook weer niet forceren. En doe ik mijn best om stil te blijven. Komt dit nog goed en is het ook het beste om even geen contact te zoeken met hem? Vast bedankt voor jullie reacties❣️

Wat kan ik doen als me ex het contact tegen houdt van mijn kinderen 14 en 11 jaar en wijst alleen maar naar mij. Ik krijg totaal geen informatie meer over mijn kinderen de oudste heeft al vanaf februari een brief geschreven dat ze geen contact meer wilt en de jongste heeft na de zomervakantie aangegeven dat zij niet meer wilt praten ik zie de meiden al vanaf januari dit jaar niet meer.

Hoi, Mijn kinderen (16 en 14 jaar) hebben laten weten dat ze eigenlijk geen behoefte hebben aan contact. Ze hebben moeite met het gegeven dat ik een nieuwe relatie heb. Ze hebben het gevoel dat ik ze niet meer op nummer één plaats. Ik wil het contact graag herstellen, maar weet niet goed hoe de impasse te doorbreken. Moet ik forceren, of juist niet? Mijn ex, bij wie ze wonen, vindt dat zij hier geen rol in heeft, laat het aan de kinderen en mij. Alvast dank voor het meedenken!

Mijn zoon (8) geeft al een jaar aan het niet meer fijn te hebben bij papa. We zijn al een aantal jaar uit elkaar. De laatste tijd wordt dit steeds erger. Eerst gaf hij het alleen aan, maar ging hij wel en leek hij het ook leuk gehad te hebben als hij daar was geweest. Sinds een paar maanden wilt hij absoluut niet meer en is elk overdrachts moment een gevecht. Dagen van te voren begint hij al met aangeven dat hij niet wilt gaan, is verdrietig en boos. Ik probeer dit écht te stimuleren om hem toch met een goed gevoel te laten gaan en met hem het gesprek over aan te gaan waarom hij niet wilt. Hij geeft aan dat hij het niet fijn heeft daar en het te lang vindt (1 x in de 14 dagen van vrijdag tot zondag) Ik weet inmiddels niet meer wat ik moet doen, hij begint nu ook lichamelijke klachten te krijgen (of deze samen hangen weet ik natuurlijk niet 100%zeker) maar school geeft ook aan dit te merken aan hem. Wat kan/moet ik doen? Het liefste heb ik natuurlijk een kindje wat net zo graag bij papa is als bij mama.

Sinds 4 jaar ben ik gescheiden van de vader van onze dochters (6 en 9 jaar oud). We hebben 50/50 co-ouderschap, wonen in hetzelfde dorp en komen goed overeen als ouders. Sinds 2 jaar heb ik een relatie met een man die ook vader is van 2 zonen (2,5 jaar en 10 jaar oud). Hij heeft geen ouderschapsplannen met de moeders van zijn kinderen. De kinderen zien is steeds in onderling overleg. De jongste zoon zien we wekelijks met overnachting, zijn moeder heeft onze relatie aanvaard en we komen goed overeen. Betreft zijn oudste zoon zit ik in de knel. Ik heb hem 1x mogen zien toen we een jaar samen waren, zijn moeder heeft moeite met acceptatie van de nieuwe situatie. Sindsdien gaat mijn vriend steeds alleen met zijn oudste zoon op stap. Deze mag niet bij ons thuis komen of komen logeren van zijn moeder. Ze weigert pertinent contact tussen mij en zijn oudste zoon. Mijn vriend heeft het hier erg moeilijk mee, ik ook. Met moeder is niet te praten zonder ze gaat gillen. Als hij praat met zijn zoon geeft hij alleen maar aan dat hij mama niet alleen wil laten omdat ze dan erg verdrietig is. Zijn loyaliteit is verscheurd, duidelijk merkbaar. Herkent iemand deze situatie en heeft iemand tips?

Mijn ex-vrouw en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Het initiatief kwam van mijn kant. Sindsdien heb ik een flat in dezelfde woonplaats gevonden. Mijn zoon van 12 is nu 2 dagen in de week bij mij. Mijn dochter van 15 neemt het mij kennelijk nog steeds zodanig kwalijk, dat ze nooit bij mij slaapt. En het ook niet op kan brengen om eens in de 3 weken bij me te komen eten. Ik zie haar dus maar zeer sporadisch. Wat werkt op die leeftijd? Moet ik juist veel contact zoeken, blijven uitreiken? Of moet ik haar ruimte geven om me te missen, zodat zij het initiatief kan nemen? Moet ik toch eens laten weten dat het me kwetst en ergens ook wel irritant is dat ze zich zó weinig gelegen laat liggen aan het ouderplan, bijvoorbeeld? Wat is wijsheid, ik mis mijn dochter...

Mijn dochter van 9 heeft vanaf het begin (2 jaar was ze toen) al moeite met om het weekend naar vader gaan. Vanaf 6 jaar kreeg ze fysieke en mentale klachten, vanaf 8 jaar ggz betrokken. Advies: systeemtherapie. Parallel daaraan een aangepaste omgang met opbouw onder begeleiding van mediator. Dochter heeft opgebouwd naar 2 dagen en 1 nacht stabiel. Vader heeft nu zijn toestemming ingetrokken dus geen ggz meer. Wil ook geen mediator en eist oude omgang op. Dochter weigert nu. Geeft aan wel de twee dagen te willen. Vader houdt vast aan vr-ma. Dochter heeft enorme spanning. Hoe kan ik haar ondersteunen en wat kan ik het beste doen? Al meerdere keren voorgesteld op welke manier dan ook in gesprek te gaan om de opbouwregeling op te pakken en rustig aan uit te breiden. Dit is ook mijn doel! Vader weigert. Nu zit dochter elk weekend in de stress omdat ze wel wil, dat aangeeft aan vader maar niet gaat omdat ze de geëiste vr-ma niet ziet zitten. Help!

Hi, Ik loop tegen een kwestie aan waar ik niet goed van weet hoe ik dit moet aanpakken. Mijn oudste zoon (10 jaar) loopt tegen een aantal zaken aan bij de vader, waaronder dat er dingen niet eerlijk worden verdeeld tussen hem en zijn jongere broertje en z’n half broertje. Ook wilt hij graag de omgangsregeling veranderen/verminderen Nu wilt hij wel met z’n vader praten maar hij durft het niet want hij is bang voor de reactie van z’n vader. Vader geeft vaak mij of iets/iemand anders de schuld. Ook wilt vader nergens van weten en blijft volharden in dat dingen niet waar zijn of dat ik de kinderen woorden in de mond leg Nu zat ik te denken of het misschien beter is dat hij het op papier zet en dit aan z’n vader geeft, maar ik weet niet of dit een betere manier is Ook ben ik heel benieuwd wat te doen als de vader dus echt niet naar z’n zoon wilt luisteren en wilt kijken naar een oplossing. Hebben jullie hierbij ideeen of tips?

Iedere keer als ik in de week van mijn ex contact heb met mijn jongste zoon vraagt hij of ik naar hem toe kan, hij naar mij mag of hij is alleen aan het huilen dat hij me mist. Is het beter om geen contact te hebben?