Hoe was het voor jullie dat jullie ouders belangrijke dagen niet meer samen konden vieren? Wat hielp jullie het contact tussen jullie ouders als fijn te ervaren?

Ik weet dat ik wil scheiden en dat dat de beste oplossing is maar mijn kinderen zullen dat anders zien. Hoe bereid je dat gesprek voor? Ik weet dat met verdriet en boosheid is en ik denk dat ik dat niet samen kan doen met mijn partner. Maar hoe vertel je dit? Zeg je al wat en hoe of laat je de bom barsten en laat je de gevoelens komen? Ik ben daar bang voor?

Wij hebben kort geleden besloten te gaan scheiden, onze pubers weten dat nog niet. (15, 17 en 19 jaar). Ze weten wel dat we al heel lang in relatietherapie zijn en dat het niet zo goed gaat. Nu hebben we nog niet duidelijk wie waar gaat wonen en hoe dat er precies uitziet. Is het belangrijker dat we hen zsm op de hoogte brengen en volgen details dan later? of geeft dat teveel onrust en kunnen we beter eerst zorgen dat we zelf weten wie waar woont etc. Ik hoor graag jullie ervaringen.

Mijn kinderen zijn 22 en 20 jaar, mijn dochter is bijna klaar met haar opleiding. Ik was laatst met haar in de auto om gezellig een middagje te gaan shoppen toen ik begon over dat we natuurlijk haar diplomering moeten gaan vieren. Ik wilde haar vragen wat ze wilde doen toen ze zei dat haar vader al met haar had afgesproken om uit eten te gaan. Nu wil ik ook iets met haar doen maar niet dat ze het gevoel krijgt dat de één meer, beter, groter wil. Wat kan ik het beste doen, ik dacht zelf om aan haar te vragen hoe ze haar diplomering wil vieren maar stel dat ze dan met mij niks wil doen, wat kan ik dan het beste doen?

Hi, mijn man en ik zijn net uit elkaar na een lastige periode van een jaar waar ik heb gevochten voor de relatie, maar mijn man het helaas niet meer ziet zitten. Ik zit in een periode van rouw waar verdriet, boosheid en acceptatie door elkaar heen bewegen. Nu zouden we Sinterklaas bij mijn schoonouders gaan vieren, onze dochter is nog jong, nu wil mijn man en schoonmoeder dat ik voor onze dochter gewoon meekom, terwijl ik dat te pijnlijk vind. Ik word door mijn man en schoonmoeder als te weinig moederlijk gezien en het vreet enorm aan me dat als ik niet kom vanwege de pijn dat ik dan geen goede moeder zou zijn. Dit maakt mij boos. Wat is nu het juiste om te doen voor mijzelf en voor onze dochter?

Eind van de zomer hebben we onze kinderen van 8 en 4 verteld dat we gingen scheiden. Daarna ben ik op zoek gegaan naar eigen woonruimte waar ik nu een paar weken woon. Ik ben blij dat de kinderen hier graag komen en hoop dat ook dit snel als een thuis voor ze gaat voelen. Inmiddels heeft mijn ex een nieuwe relatie en nodigt hem daar uit als de kinderen slapen. Ook wil ze hem voorstellen aan de kinderen. Ik denk dat het te vroeg voor ze is om hem in hetzelfde huis uit te nodigen of om hem nu al voor te stellen. Ik zou de kinderen voorlopig een tijd rust willen gunnen om aan de situatie te wennen. Maak ik me te veel zorgen?

Hoi, Ik heb co-ouderschap over mijn dochter van bijna 3. Als ze 3 jaar wordt moeten haar vader en ik een school voor haar kiezen. We hebben goed contact en eten nog een keer in de week samen dus ik heb er vertrouwen in dat we er samen uit gaan komen. Ik vind het wel een lastige keuze, we wonen inmiddels allebei aan de andere kant van de stad, zo'n half uur fietsen van elkaar vandaan. Ik zou graag jullie ideeën willen horen over het kiezen van een school bij één van ons in de buurt of juist in het midden. Wat zou jullie voorkeur zijn? Altijd wat verder moeten fietsen naar school en vrienden of toch liever soms vrienden dichtbij en soms ver weg? Wat zou voor jullie nog meer belangrijk zijn in deze keuze? Ik hoor het graag, Groetjes, Daniek

Mijn ex partner en ik hebben 2 dochter (15 en 18). In januari heb ik aangegeven dat ik de relatie wil beëindigen en in maart zijn we naar een mediator gegaan. Mijn ex partner neemt het mij erg kwalijk dat ik onze relatie na 28 heb beëindigd en is heel erg boos. Dat maakt dat de communicatie heel moeizaam verloopt. Het traject bij de mediator heeft er helaas niet voor gezorgd dat we samen tot een oplossing komen. Dat betekent dat we nu verder moeten met advocaten. Dit zullen de kinderen ook gaan merken. Wat vertel ik hierover?

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Je bent 8 jaar en er is een dans "diploma" vol trots wil je ons allemaal laten zien wat je hebt geleerd. Papa heeft gezegd dat ik (mama) mag komen. Maar de laatste keer ging het niet goed. Papa werd boos op mama's nieuwe vriend omdat die meekwam. Papa's nieuwe vriendin was er ook. Papa was zo boos geworden dat andere ouders zich ermee bemoeiden. Zelfs als dit niet gebeurd is er spanning , ik wil daarom liever niet komen. Niet voor jou, want ik wil graag alles zien en alles meemaken van je. Maar omdat het voor mij zo stressvol is en ik zorgen heb over Papa's reactie. Zeker omdat het in zijn stad en zijn zorgtijd is. Hoe leg ik jou uit dat ik er daarom liever niet bij ben? Of moet ik me daar overheen zetten omdat ik je anders het gevoel geef dat jij niet belangrijk voor me bent? Hoe pak ik dit het beste voor jou aan?