Wat kan ik doen?

Beste Yessica, Goed dat je je vraag hier op het forum stelt, dankjewel daarvoor! Ik kan me goed voorstellen dat je je als ouder afvraagt wat er door het hoofd van een kind heen gaat en dat je je dochter graag wilt helpen hiermee. De situatie die je beschrijft klinkt inderdaad niet als prettig voor je dochter. Ik vind het fijn om te lezen dat je er zo open in staat en graag wilt dat je dochter beter contact heeft met haar vader, ondanks dat vader daar blijkbaar anders over denkt. Heb je hier ooit met haar vader over geprobeerd te praten? Over hoe jij het ervaart, maar nog belangrijker, hoe je merkt dat jullie dochter het ervaart? Ik wil het feit dat hij geen contact met haar opneemt niet goedpraten, maar het kan dat hij er een reden voor is, of dat hij zich lang niet bewust is van wat het met haar doet. Door erover te praten zou je daar achter kunnen komen, en eventueel samen kijken voor een oplossing? Ik denk dat het voor je dochter belangrijk is dat er een soort regelmaat komt, en dat ze weet waar ze aan toe is, in plaats van altijd maar moeten afwachten en teleurgesteld te worden. Ik had vroeger ook niet echt bepaald goed contact met mijn vader, hij was altijd druk en ik zag hem daardoor nooit vaak. Een klein beetje zoals de situatie waar je dochter zich nu in bevindt. En wat ik me daarvan kan herinneren is dat ik vooral het niet weten wanneer en het niet weten waarom heel lastig vond. Het zou kunnen dat je ex heel druk is en geen of weinig tijd heeft (niet dat dat naar mijn mening een reden zou mogen zijn om geen belangstelling voor zijn dochter te tonen, maar oke), in die situatie zou je misschien kunnen afspreken dat hij om de week of twee weken of bepaalde tijd even belt of skypet met je dochter. Het lijkt me dat hoe druk iemand ook is, dat er altijd wel tijd is om even te bellen. Of misschien dat hij haar 1 keer per maand opzoekt en iets samen met haar doet, of 1 keer in de twee maanden, net wat uit zou komen. Als er in ieder geval maar regelmaat is en hij zich aan de afspraken houdt, zodat er meer duidelijkheid komt voor je dochter. Het kan natuurlijk ook een andere reden hebben, dat weet ik niet. Maar ik denk dat het goed is om hier met je ex over te praten, of als dat niet werkt, een brief naar hem schrijven om hem duidelijk te maken wat voor gevoel hij zijn dochter nu geeft. Verder zou ik toch proberen vol te blijven houden dat papa wel van haar houdt. Er is niets pijnlijker dan het gevoel te hebben dat er niet van je gehouden wordt door je vader of moeder, als kind zijnde. Mocht dit toch niet lukken, dan zou ik uitleggen dat papa het misschien druk heeft of moeilijk heeft, maar dat het in ieder geval niet aan haar ligt. Ik hoop je hiermee een beetje te hebben geholpen! Liefs, Samantha

Lieve moeder, Bedankt voor uw bericht op het forum, fijn dat u uw verhaal met ons wilt delen. Goed om te lezen dat u het contact tussen uw dochter en haar vader zo aanmoedigt! Ik kan me ontzettend goed voorstellen dat dit een lastige situatie voor u is en dat u uw dochter graag wilt helpen, mijn moeder heeft namelijk in uw schoenen gestaan. Ofwel, ik heb in een soortgelijke situatie gezeten als uw dochter nu zit. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 5 jaar oud was. Na de scheiding woonde ik bij mijn moeder en was de afspraak dat mijn vader mij om het weekend op zou halen. Echter kwam hij vaak veel te laat of helemaal niet opdagen. Mijn moeder vertelde dat ik, toen ik jonger was, zat te wachten met mijn ingepakte rugtas en maar uit het raam bleef kijken en bleef vragen waar papa nou bleef en hoe laat hij zou komen. Dan bleek soms dat hij dus helemaal niet meer kwam. Mijn moeder gaf aan dat zij dan altijd probeerde te zorgen dat ik iets anders te doen had, om mij er een beetje van af te leiden. Ik ging dan bijvoorbeeld naar opa en oma in plaats van naar papa. Verder heeft ze mij altijd, net als u dat bij uw dochter doet, op het hart gedrukt dat mijn vader van mij houdt, maar dat hij het gewoon erg druk had. Dit doet ze nu nog steeds. We weten nog steeds niet goed waarom hij zo deed, maar zij denkt nog steeds te weten dat dit gedrag niet te wijten was aan mij niet willen zien. Mijn moeder sprak mijn vader keer op keer aan op zijn gedrag, maar dit mocht niet baten. In mijn beleving is dit probleem nooit echt verholpen. Als ik erop terug kijk, kan ik mij eigenlijk niet herinneren dat ik het gevoel heb gehad dat mijn vader niet van mij hield. Ik kan me wel teleurstelling herinneren, maar ook geen intens verdriet. Die gevoelens kwamen allemaal later pas, toen ik een stuk ouder was (einde basisschool, begin middelbare school) en over alles wat er gebeurd is na ging denken. Aan de hand van dit bericht ben ik me gaan afvragen hoe dat komt... Ik denk dat het feit dat mijn moeder mij altijd het gevoel heeft gegeven dat papa gewoon erg druk was, maar dat hij mij echt wel graag wil zien hier heel erg aan heeft bijgedragen. Ik geloofde haar daarin op die leeftijd. Pas toen ik ouder werd ging ik me afvragen hoe belangrijk ik was als mijn vader altijd te druk was voor mij. Verder heb ik me op jonge leeftijd nooit verantwoordelijk gevoeld voor het contact met mijn vader. Mijn moeder maakte de afspraken met hem, ik denk dat zij mij dit bewust uit handen nam. Misschien had ik daardoor ook meer het gevoel dat hij de afspraken met mijn moeder niet na kwam, dan dat hij mij liet zitten? Tenslotte denk ik dat het ook heel prettig was dat ik altijd terug kon vallen op mijn veilige thuis bij mijn moeder. Daar was alles goed en fijn. Ik hoop dat u iets hebt aan mijn verhaal, heel veel succes! Ik wens jullie veel liefs, Zoë