we zijn een samegesteld gezin waarbij er nu een nieuwe baby op komst is ( januari ) er zijn al 3 kinderen van elke kant in leeftijden van 19 t/m 8 we hebben nog niks durven zeggen maar hoe kunnen we dit nieuws het beste brengen we vinden dit heel moeilijk en zijn bang voor heftige reacties wie kan er advies geven

Beste kinderen, Ik hoop dat ik deze vragen aan jullie mag stellen. Zelf kom ik er niet uit en hoop dat ik antwoorden kan krijgen waarmee ik verder kan. Situatie: Ik ben nu officieel 8 maanden gescheiden van mijn ex vrouw en de moeder van mijn kinderen. De meiden zijn 15 en 9 jaar oud. Ook woon ik nu al ruim een jaar niet meer in hetzelfde huis als hun. Wij zijn gescheiden omdat ik verliefd ben geworden op iemand anders en daar wil ik nu mee verder. Het plan is om over 3 maanden samen te gaan wonen, waarbij mijn vriendin met haar dochter bij mij intrekt. De dochter van mijn vriendin en ik kunnen het inmiddels goed met elkaar vinden. Alleen mijn eigen kinderen willen nog geen contact met mijn vriendin en haar dochter. Vragen: - vinden jullie het (net zoals mijn kinderen) te snel om mijn vriendin en haar dochter te ontmoeten? - mijn vriendin geeft aan dat zij, als het nodig is, vanaf het moment dat zij hier wonen in de weekenden dat mijn kinderen bij mij zijn wel weg wil gaan zolang het contact nog niet goed op gang is gekomen. Is dit goed of niet? - Mijn vriendin en ik hebben afgesproken dat zowel zij als ik geen “ stiefouder” worden. Maar gewoon “de naam”. Onze kinderen hebben eigen vaders en moeders en daar hebben ze genoeg aan. Een stiefouder erbij is niet nodig. Is dit een goed plan? Ik hoop dat jullie mij kunnen helpen met mijn vragen.

Mijn vrouw (!) en ik hebben twee dochters (16 en 14). De een uit de ene buik, de ander uit de andere buik. Ik denk (maar kan het mis hebben) dat onze aanstaande scheiding voor hun nóg ingewikkelder is dan een scheiding tussen een vader en moeder. Hun loyaliteit is misschien ook nog eens biologisch/genetisch beïnvloed. Ik zoek - voor ons alle vier - verhalen over wat dit met hen doet. Zijn er meiden uit een vergelijkbare situatie? We zijn heel benieuwd naar jullie ervaringen. Alvast bedankt voor jullie tijd.

Dag allemaal, Ik en mijn ex-vrouw zijn 2,5 jaar geleden uit elkaar gegaan nadat zij plotseling aangaf niet verder te willen. Wij hebben samen een zoon van (nu) bijna 7 en een dochte van 3 en half. De communicatie tussen ons is altijd slecht geweest, gezien onze vreselijk verschillende karakters. Ik ben persoonlijk heel erg geraakt door wat er allemaal is gebeurd. zie mijn kinderen erg weinig en we volgen een traject bij Jarabee. Nu wordt er van ons als ouders verwacht een "gezamelijk verhaal" aan onze zoon te vertellen. hij heeft behoefte om te weten waarom wij zijn gescheiden. Er is echter zoveel gebeurd, zonder dat daar ooit echt over is gepraat, dat ik mij hier geen raad mee weet. Ik zal nooit slecht praten over hun moeder, maar op dit moment kan ik niet een gemoedelijk verhaal vertellen gezien wat zich allemaal heeft afgespeelt. Ik zou het liefst zien dat wij als ouders meer moeite doen om elkaar te begrijpen en dan samen dit verhaal opstellen.. Wat moet ik doen...ik weet het echt niet, ondanks dat ik veel heb egelezen op deze site.. Dank jullie wel...

Net een jaar weg bij de vader van mn kinderen... hebben samen een zoon van 8 en een dochter van 6 jaar. Zijn niet getrouwd maar het is te omschrijven als een vechtscheiding. Samen met de kinderen ook in een "vrouwenopvang" gezeten. Gelukkig nu ons eigen plekje met een omgangsregeling met vader. Echter merk ik ju aan mn zoon zn boosheid en frustraties doordat zijn papa en mama uit elkaar zijn. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Ik wil dat mn zoon zich prettig en gelukkig voelt...

Hallo, Mijn man en ik hebben besloten om uit elkaar te gaan. Onze kinderen zijn 7,5 en 3. Mijn man gaat wonen in het huis wat wij aan het bouwen waren. Over een maand is daar de oplevering van en hij denk in de kerstvakantie te kunnen verhuizen. Ikzelf ben ook een eigen huis aan het zoeken waar ik de kinderen doordeweeks heb. Mijn ex man zorgt in het weekend voor hun. Nu is het zo dat ik verliefd ben geworden op een andere man. Ik ken hem nu een jaar en wij hebben ook serieuze plannen. Wij wonen in een klein dorpje waar iedereen ons kent. Ook de kinderen weten wie hij is, zijn zoontje zit 1 groep hoger dan mijn oudste dochter. Sinds 2 maanden weten ze dat papa en mama niet meer bij elkaar in het nieuwe huis gaan wonen. Op dit moment ben ik alleen in het weekend weg, als mijn ex man vrij is van zn werk. Mijn nieuwe partner en ik hebben wel plannen om over 3 of 4 maanden te gaan samenwonen. Ik vraag mij wel af hoe ik hem aan de kinderen moet introduceren. Uiteraard doe ik dit in samenspraak met mijn ex man. Eerst af en toe een uurtje op de koffie, iets leuks met elkaar gaan doen? Ik begrijp dat dit heel snel voor hun is.... maar kunnen jullie mij helpen kijken naar de juiste weg om het voor hun zo "aangenaam" mogelijk te laten verlopen.

Sinds anderhalf jaar ben ik gescheiden en is er een omgangsregeling met onze dochter van 8. Ze is door de weeks op vaste dagen bij haar ene of andere ouder en weekends om en om bij de een of de ander. Dit bevalt mij goed en zij is nu ook aan dit ritme gewend ( gezien haar licht verstandelijke beperking is structuur en regelmaat belangrijk). Nu wil mijn ex de weekendregeling veranderen: weekends drie weekenden achter elkaar bij mij en dan 1 bij hem (hij levert dan een weekend in op voorwaarde dat ze dan dat weekend tot en met maandags bij hem is in plaats van tot en met zondag eind van de middag). Omdat het belang van mijn dochter voorop staat, ze nog te jong is om alles te overzien (ook gezien haar beperking), wil ik graag jullie mening horen over dit voorstel. Ik weet niet de reden waarom hij dit wil veranderen, daar heb ik uiteraard wel naar gevraagd maar geen duidelijk antwoord op gekregen. Als voordeel kan ik bedenken dat ze door het nieuwe voorstel vaker bij mij is, maar nadeel is dat ze dan haar vader minder vaak ziet. Daarnaast denk ik ook dat ze hierdoor bij hem ontzettende drukke weekenden krijgt omdat ze maar 1 x per maand daar is in het weekend (qua feestjes, uitjes e.d.). Wat denken jullie?

hoi, mijn dochter(15jaar) heeft aangegeven niet meer bij der vader te willen wonen maar hij is het daar niet mee eens. samen gaan ze naar een psycholoog maar er is geen verbetering, sterker nog het gaat steeds slechter met der. hoe kan ik haar helpen om haar wens gehoor te geven kan dat alleen via de rechter met een advocaat? mvg

Hoi, Ik ben in 2013 gescheiden. Ik heb een dochter (14) en een zoon (11). Ik heb een nieuwe relatie. Mijn vriendin heeft net als ik een meisje (13) en een jongen (10). Ik kan het erg goed vinden met mijn stiefkinderen. Zij hebben geen goede band met hun vader. Ik ben echt hun pappa. Mijn dochter is boos op me en blijft op dit moment bij haar moeder. Zij geeft mij de schuld. Mijn zoon komt graag naar me toe en vindt het ook erg gezellig met mijn vriendin en haar kinderen. Aan de andere kant wil hij ook graag tijd met mij alleen. Hij wil het gevoel hebben dat hij speciaal is en ik echt zijn vader ben. We willen als het even kan gaan samenwonen. Hoe kan ik dit het beste aanpakken naar mijn eigen kinderen toe? Ik zie mijn zoon nu om het weekend en elke maandag. Bij samenwonen vervalt die maandag, tenzij hij dan niet meer gaat sporten, of hij komt bij mij wonen en gaat om het weekend naar zijn moeder. Mvg, Cees

Lieve kinderen van gescheiden ouders, In het belang van mijn dochter stel ik de volgende vraag: We hebben besloten dat we uit elkaar gaan. Los van elkaar kwamen we tot dezelfde conclusie. Voor ons is het een opluchting, omdat we eerlijk zijn en geen toneelstukje hoeven opvoeren. Door de beslissing voelen we de ruimte voor een gezamenlijk warm en betrokken ouderschap. Als ouders kunnen we namelijk heel goed samen door één deur. Dit is alleen niet in één dag geregeld. Financieel gezien is het lastig om voor beiden een woning of twee-onder-een-kap in de buurt te vinden (dat is onze wens). Dat kan misschien wel een jaar duren, of langer. We verwachten het in de tussentijd wel samen uit te houden in één huis. Mijn vraag is alleen: wanneer vertellen we het onze dochter? Openheid is voor ons belangrijk, dus betrekken we haar er graag zo snel mogelijk bij. Alleen lees ik dat kinderen waarvan de ouders scheiden in de kleuterleeftijd, er later een fundamenteel gevoel van onveiligheid eraan overhouden. Ook vraag ik me af of het voor haar te bevatten is. Ben benieuwd naar de ervaringen van kinderen waarvan de ouders zijn gescheiden toen ze kleuter waren. En wat zouden jullie doen? Meteen vertellen of wachten tot de scheiding (van huizen) concreet wordt? Alvast dank.