Wat verstaan jullie onder " onvoorwaardelijk liefde van een ouder voor een kind " ?

De vader van de kinderen en ik heb in februari 2017 besloten te gaan scheiden. Sibds die tijd ben ik zelf regelmatig verdrietig. Ik vraag me af of het voor mijn kinderen (8,11 en 15 jaar) fijn is om te zien en te weten dat ik ook verdriet heb vanwehe de scheiding en alle veranderingen. Of dat mijn verdriet het lastiger maakt voor hen. Groetjes van Bianca.

Beste ouders/kinderen, Helaas zijn ik en de moeder van mijn dochter niet meer samen, 2 weken na de geboorte koos zij ervoor om bij mij weg te gaan. Helaas met het resultaat dat ze mij ook het oudersschap ontnam. Nu 7 jaar verder heb ik nog steeds geen band met mijn dochter op kunnen bouwen, hoe graag ik dit ook zou willen. Natuurlijk wil ik er ook alles aan doen om mijn dochter weer in mijn armen te kunnen sluiten. Maar juist ben ik bang dat het problemen en stres ga veroorzaken. En dat is geen gezonde situatie voor mijn dochter (vind ik). Mij doet het in elk geval enorm veel pijn en verdriet. Ik heb al zo veel gemist en zal nog zo veel missen. Maar toch vraag ik mij af wat ik hier nu alsnog mee kan doen zonder al te veel stres voor mijn dochter? Ook al heeft mijn ex een nieuwe vriend en wordt deze beste man als vader gezien, ben ik wettelijk (en op DNA) gezien haar echte vader. En ik vind dat ze van mijn bestaan hoort te weten.

Hallo, ik weet niet of ik hier op de goeie plek ben,maar ik wil mijn ervaring heel graag delen met jullie als kinderen en als ouders. Ik ben namelijk zelf een partner (vrouw) van een gescheiden/uitelkaar partner.Hij heeft zelf 2 prachtige kinderen, 1 jongen (12) en een dochter (7) en ik houd zoveel van hun.Ik ben al 6 jaar bij hun papa en ik ken ze dus al 6jr. van hun levens.Ze groeien gewoon met mij op en proberen ook het zo goed mogelijk voor hun te laten lopen.Gelukkig is de band tussen de ouders altijd goed geweest en de belangen van de kinderen staat bij ons op nr. 1 Het is en blijft ons 1ste prioriteit.Ik kan ook heel goed met de mama opschieten en alles is bespreekbaar.De kinderen zien mij als hun bonusmama.Stiefmama bestaat niet bij ons en de kinderen houden van mij als ook hun mama.Zelfs hun moeder zegt tegen mij,dat ik ook hun mama ben en dat is toch geweldig en grootste compliment die je maar kan krijgen.Ik ben zo blij dat ze in onze levens zijn en dat ik zo een liefdevolle gezin heb.Zij zijn mijn alles en ik hoop als jullie als ouders ook het allerbelangrijkst jullie prachtige kids op nr.1 zetten, want ook al werkt het niet meer als partners, jullie kinderen blijven altijd jullie kinderen en jullie ouders blijven altijd hun ouders .Geef ze alle liefde.Wat heel belangrijk is dat als je een nieuwe partner vind, ook voor de kinderen gaat.Mijn partner zei tegen mij in het begin,als je voor mij gaat,dan ga je ook voor mijn kinderen.Natuurlijk was dat voor mij al vanzelfsprekend ,want ik houd van hem en van zijn kinderen, Onze kinderen. Dat wil niet zeggen dat het voor mij en de kinderen in het begin makkelijk was, want voor mij en daarom vooral voor de kinderen, was dat ze me mogen en accepteerden en gelukkig was dat zo,maar ook alleen omdat het in goed overleg en begrip naar de kinderen werd gedaan en nog steeds. Ik hoop zo om mijn ervaring als Bonus ouder, zo te laten weten dat het ook zo kan en eigenlijk zo hoort. Met vriendelijke groet ☺️

Ik maak mij zorgen om de kinderen van mijn vriend. Zij (9 en 11 jaar) wonen afwisselend een week bij moeder en een week bij vader. Moeder wil geen enkele vorm van communicatie. Zij stuurt de kinderen sinds bijna twee jaar op het wisselmoment alleen naar vader. Ook in de winter in het donker. Als vader de kinderen naar moeder brengt mag hij niet bij haar aan de voordeur komen en moet de kinderen in de steeg afzetten. Inmiddels brengt hij ze via de voordeur maar er wordt iedere keer open gedaan door haar partner. De kinderen vinden t niet leuk dat zij beide ouders niet meer tegelijk zien en dat zij niet meer met elkaar praten. Dit alles sinds moeder twee jaar geleden bij haar partner is ingetrokken. Wie heeft er hier ervaring mee en wat deed t met jullie?

Dag jongens en meisjes Ik ben een mama van 2 dochters: ze zijn 4,5 en 6,5 jaar. Ik ben nu 2 jaar gescheiden van hun papa. De regeling is co-ouderschap: op zondagavond wordt er gewisseld. Papa is nog steeds alleen, ik heb ondertussen een nieuwe partner gevonden met wie ik samenwoon en waar de kindjes het heel goed mee kunnen vinden! Iedere zondag worden er hier tranen met tuiten gehuild (Vooral door de oudste), omdat ze terug naar papa moeten die avond. Ik probeer hen te troosten, maar ze zeggen dat het er zo 'anders' is en dat ze mij heel fel missen tijdens de week. Wat kan ik doen om hen te troosten?? Het is hartverscheurend om hen naar papa te brengen! Dank je wel voor de reacties!

Hoi panel! Wat fijn dat er vragen aan jullie gesteld kunnen worden, hopelijk kunnen jullie iets met het volgende: Mijn man en ik hebben een samengesteld gezin. Mijn ex en ik hebben 2 kinderen (7 en 10). Onze communicatie gaat goed, gelukkig. Mijn man heeft 2 kinderen (12 en 14), maar hij heeft zijn ex sinds januari 2014 niet meer gezien of gesproken. Dit wil ze niet, kan ze niet. Dit trekt een wissel op de kinderen, die deels bij ons en deels bij hun moeder wonen. Als ze gebracht of gehaald worden blijven de gordijnen dicht, deuren dicht tot hij de straat uit is, tenzij de kinderen zelf met een sleutel de deur openen. Er is geen tot nauwelijks overleg over de kinderen, hun vader schrijft wel overdrachten als de kinderen bij ons zijn geweest, maar dat is eenzijdige communicatie. Dit zijn maar enkele voorbeelden. Het is onmogelijk om met de moeder rechtstreeks in contact te treden, alles verloopt via sms, of via een advocaat. Wat is wijsheid? Moeten we de kinderen hierover informeren? Ze gaan ondertussen naar een kindercoach. Moeten we de kinderen permanent bij ons laten wonen met een ruime omgangsregeling met hun moeder? We kunnen niet vanaf de zijlijn toezien hoe de kinderen beschadigd worden. Help?

Hoi ik ben Ray en heb 2 dochters van 13 en een van bijna 15. Mijn ex heeft me en half jaar geleden verlaten de kinderen wonen alle bij bij mij. De meiden willen vaak niet naar moeder wat moet ik doen ? Toen we uit elkaar gingen hadden we altijd gezegd co ouderschap week om week maar de meiden wouden dit niet de jongste heeft het wel 2x gedaan maar daar bleef het bij. Heeft iemand in de zelfde situatie gezeten en hoe is jullie ervaring hier in ? Groetjes Ray

Inmiddels ben ik 2 jaar gescheiden en ik heb een geweldige dochter van 10,5 waar ik heel erg veel van hou. Ik ben degene die is weggegaan en dat is het moeilijkste dat ik ooit heb gedaan omdat ik niemand pijn wilde doen. Voor mij was de situatie echter al zo onhoudbaar geworden dat ik zowel mijn ex als mijn meisje al meer pijn deed dan ik wilde. Uiteindelijk duurde het vijf jaar voor ik de handdoek in de ring heb gegooid, ik kon alleen nog maar huilen en was volledig uitgeput. Ik heb mijn meisje uit geprobeerd te leggen dat het soms, hoe graag je ook wilt, je niet meer met elkaar in een huis kunt wonen. Mijn ex heeft een aantal sterke autistische eigenschappen wat de communicatie heel erg moeilijk maakt. Hierdoor blijf hij waarschijnlijk nog heel erg lang heel erg kwaad op mij, verwijt mij alles en ontkent zijn aandeel in het hele verhaal. Daarnaast blijft hij zo vaak hij kan nare dingen schrijven die mij het gevoel moeten geven een slechte moeder te zijn. Dat is ook wat hij het liefst heeft, dat ik de rest van mijn leven gebukt ga onder een schuldgevoel. De communicatie verloopt alleen per app, hij wilt me nog steeds niet spreken of zien. De emotionele chantage loopt vaak ook via mijn dochter, heel subtiel. Hij speelt vooral het geslagen slachtoffer bij haar (en bij anderen) en heeft weinig oor voor haar verhalen en gevoelens. Ik twijfel niet aan zijn liefde voor zijn dochter maar zijn woede, frustratie en pijn zijn overheersend. Ik merk dat mijn dochter zich aanpast aan de behoefte van mijn ex. Ze is zijn luisterend oor en probeert zijn verdriet te sussen. Wie herkent deze situatie? Wie heeft er ook een vader / ex man met Asperger of Narcisme? Wat zou ik kunnen doen om mijn meisje te helpen? Ik sta open voor normaal contact met mijn ex mede omdat dit het fijnst is voor onze dochter. Hoe zouden we zijn slachtofferschap kunnen doorbreken? Ontzettend bedankt voor alle tips!

Lieve kinderen van gescheiden ouders, In dec 2011 is onze zoon Lucas geboren. De relatie is altijd stroef verlopen, de vader van Lucas zat tijdens en een gedeelte na de bevalling in detentie. Om even kort door de bocht te gaan, ik heb alles alleen moeten doen en dragen. Letterlijk en figuurlijk tot ongeveer aan de derde verjaardag van Lucas... . Toen onze relatie beeeindigd was omdat ik niet meer verder kon, op was, moe was, is hij vertrokken en is bij een andere moeder van twee grote meiden (22 en 24 jaar) ingetrokken. Zonder mijn medeweten nam hij Lucas 'om de weekenden' al mee naar dit nieuwe gezin, zoals hij dit na één week al noemde. Hier heb ik even aan moeten wennen. De relatie tussen vader en mij blijft heel slecht, er is geen tot weinig communicatie mogelijk. Er is nl geen gezag en erkenning en hij zet in het gezag te verkrijgen via de rechtbank. Erkenning regelde ik al inmiddels. We hebben ook een mediation traject gevolgd met als doel de afspraken met regeling vast te leggen. Dit vastleggen wilde hij niet want alles liep vast op het verkrijgen van dat gezag. Hij gaf tijdens een mediation gesprek ook aan Lucas dan mee te kunnen nemen zonder overleg naar het buitenland dus de beredenatie vind ik nogal beangstigend. Enfin! Ik heb aangegeven, ook bij Mediaton, dat als er minimaal een jaar stabiliteit is ik best bereid in het gezag te regelen maar vooralsnog is de wereld waarin hij leeft steeds veranderd. En misschien moet hij nog in detentie. Dat zal in 2018 blijken wanneer zijn wereld grote zaak voorkomt. Tijdens de relatie met het nieuwe gezin mailt hij mij zeker zo een vier /vijf keer per week en zet mij op allerlei mogelijke manieren onder druk. Ik zit zelfs een keer bij het politie bureau omdat ik de druk bijna niet meer aan kan. Zij kunnen niks doen maar maken wel een aantekening. Ik werk nl ook nog vier dagen per week, breng en haal Lucas van school en opvang. De zorg komt op mij aan..zelfs doet hij meldingen van mishandeling op school en opvang. Nadat Lucas wordt onderzocht door de forensisch arts blijkt er niets aan de hand..fijn want nu is dat iig afgevinkt... zo zie en voel ik het. Waartoe is hij nog meer in staat... ik vecht voor m'n zoon. Het was zijn bedoeling Lucas van me af te nemen, zo begrijp ik later... Welnu, inmiddels is de relatie met de nieuwe partner van hem beter ontwikkelt. Ze komt zelfs op school kijken naar Lucas bij een voorstelling. Ik ben zo blij dat dit allemaal kan. Ze is een super mama en zorgt ook goed voor Lucas. Wat wil ik, een mama nog meer! Totdat ook zij de relatie niet meer ziet zitten en er een einde aankomt. Dan vertrekt vader naar Oostenrijk, daar heeft ie woonruimte en hier niet zijn z'n letterlijke woorden. Binnen een week is dit besluit gevallen dus heb niet de indruk dat er veel moeite is gedaan... Belangrijk is te melden dat vader de druk op gezag blijft uitoefenen... het loopt als een rode draad door onze verstandhouding heen. Momenteel ziet hij Lucas niet meer. De motivatie vanuit mijn zijde is dat ik het belangrijk vind dat Lucas houvast heeft, weet wanneer z'n vader langs komt al is het een dag per maand.... Hem een dag haalt op een vast moment want langer kan niet, zegt ie dan... na z'n vertrek hoorde Lucas hem zeker een maand niet, helemaal niets, geen belletje niets... en nu mag Lucas (5 jaar) opspringen als hij 'even' in NL is. Dat werkt toch niet? Het is absoluut niet zo dat hij hem niet mag zien... maar gun Lucas ook de regelmaat en structuur. Dat heeft dat jongetje zo hard nodig. Hij zou zo verdrietig zijn als ie hem een dag ziet en dan opeens vier weken niet. Dat kan ik hem toch niet uitleggen? Bovendien zit ik met een verdrietig kind en mag ik de boel opknappen... want hij is tenslotte elke dag bij mij. Wat vinden jullie? Het is erg lastig m'n verhaal hier zo volledig en objectief mogelijk te beschrijven. Ik ben erg benieuwd naar jullie bevindingen. Groetjes Sofie