Hoe kan ik onze kinderen helpen?

Beste Anoniem, Wat goed dat je deze vraag met ons wilt delen op het forum. Ik denk dat wat je beschrijft inderdaad iets is waar kinderen vaak tegenaan lopen tijdens de scheiding van hun ouders, dus ik snap dat je je zorgen maakt. Ik heb hier zelf ook vaak mee te maken gehad. Mijn ouders hadden het bijvoorbeeld vaak over geldzaken met mij, en beschuldigde elkaar dan via mij van afspraken niet nakomen (ik was 10 of 11 toen dit speelde). Zo was ik telkens een doorgeef luik van boze woorden en beschuldigingen. Weet je wat het gekke is? Ik bleef ook gewoon braaf alles de hele tijd doorgeven, hoe rot en verdrietig ik me er ook door voelde! Inmiddels ben ik wat ouder, en heb ik proberen te bedenken waarom ik dat telkens weer deed. Ik denk dat het heel veel met loyaliteit te maken had, en om dat iets duidelijker te maken zal ik het met een voorbeeld uitleggen: Stel, mijn vader vertelde mij dat mijn moeder hem dwong alimentatie te betalen, en dat hij daardoor misschien moest verhuizen omdat hij de hypotheek niet meer kon betalen (geloof het of niet, dit is daadwerkelijk iets dat mijn ouders met mij besproken toen ik 11 was). Uit loyaliteit wou ik het dan opnemen voor mijn vader, en wou ik dus tegen mijn moeder zeggen dat hij geen geld van mijn vader moest dwingen. Maar, tegelijkertijd was ik ook loyaal naar mijn moeder, en wilde ik heel graag mijn vader niet geloven, omdat ze bij hem zo slecht uit de verf kwam (Hier zit ik al in een loyaliteitsconflict waar ik niet meer uit ga komen, wat ik ook met deze informatie doe). Ik ga naar mijn moeder, en confronteer haar met deze beschuldiging. Mijn moeder schiet in de verdediging, en zegt dat zij al maanden alimentatie aan mijn vader betaalt en niet andersom, ze kan zelfs de afschriften laten zien... Heel de wereld op z'n kop, ik snap er niks meer van, en ik ga van het kastje naar de muur om te proberen er ook maar iets van te begrijpen... Maar een paar dingen weet ik nu zeker: Twee mensen van wie ik het meest houd op deze wereld proberen elkaar pijn te doen, ik wil ze allebei helpen en ik wil ze allebei niet geloven. Hun verhalen zijn niet te rijmen, dus minstens 1 van de 2 loopt een potje tegen me te liegen, en aangezien ik geen kant wil kiezen moet ik geloven dat ze allebei tegen me liegen. En (hier komt de kern van mijn advies) geen van de twee vraagt hoe ik me voel als ik deze dingen moet aanhoren... Mijn loyaliteit naar beide mijn ouders dwingt mij om hun beschuldigingen aan te horen, om vervolgens verhaal te halen bij de ander. Het dwingt mij om elke keer weer in dat cirkeltje te lopen. Wat ik nodig had was dat een van mijn ouders uit dat cirkeltje zou stappen, en in plaats van zichzelf te verdedigen het voor mij op zou nemen. Mij zou vragen wat het nou met me deed om het allemaal aan te horen. Begrip voor me zou tonen als ik het allemaal niet meer begreep, in plaats van dingen proberen uit te leggen en mij nog meer in verwarring brengen. Ik had een warme knuffel nodig als ik in de war was, niet een bankafschrift of welk ander stuk bewijs dan ook. Iemand die tegen mij zegt dat wat er allemaal ook gezegd wordt, of het nou waar is of niet, ik mag van mijn mama houden en ik mag van mijn papa houden, ik hoef niet te kiezen. Dat is het enige dat belangrijk is. Ik merk dat hierover schrijven best wat in me los maakt, dus ik hoop niet dat ik boos of beschuldigend over kom, zo bedoel ik het in ieder geval niet! Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt, en mocht je nog vragen hebben, schroom niet om nog een berichtje te plaatsen. Liefs, Arne

Lieve ouder, dankjewel voor je berichtje op ons forum. Wat goed dat je deze vraag hier neerlegt! Ik denk namelijk dat veel kinderen (én ouders) zich zullen herkennen in een situatie als deze. Wat vervelend voor jullie gezin dat er zulke spanningen zijn die ook via de kinderen verlopen. Ik denk dat dat als moeder veel met je doet. Zelf kan ik me het best verplaatsen in hoe dit voor jullie kinderen zal zijn. Ze zijn nog vrij jong, maar mijn zusje was ook 7 toen onze ouders gingen scheiden en zij maakte hier ook veel bewust van mee. Zelf was ik 9 jaar en ook ik merkte veel van de spanningen. Ik vond het ontzettend vervelend dat ik slechte dingen hoorde over de ene ouder van de andere ouder. Ik wist niet wie de waarheid sprak en wie ik nou moest geloven. Was papa echt zo slecht? Of was mama door haar verdriet aan het overdrijven? Als kind heb ik me dat jarenlang afgevraagd. Toen ik op een leeftijd kwam dat ik begon te puberen, riep de situatie zoveel weerstand bij mij op, dat ik een keuze maakte tussen mijn ouders en helemaal bij mijn moeder ging wonen. Achteraf is dat echt een gevolg geweest van de slechte communicatie tussen mijn ouders. Ik wil hiermee natuurlijk niet zeggen dat dit bij jullie ook zo kan gaan. Ieder gezin is anders. Ik wil vooral met mijn verhaal laten weten wat het met een kind kan doen en dat het echt heel fijn is als de communicatie tussen de gescheiden ouders goed verloopt. Ik lees in jouw bericht ook terug dat jij ook graag zou willen dat de spanningen tussen jullie niet via de kinderen verloopt. Fijn dat je dat als ouder ook inziet! Helaas ziet de vader dit nog niet in. Volgens mij, in ieder geval in mijn situatie, is de ouder die er niet voor kiest om te scheiden vaak ook zo verdrietig of boos dat diegene niet meer altijd goed nadenkt over hoe dit voor de kinderen zou zijn. Mijn vader besloot te scheiden en hij had al goed uitgestippeld hoe hij het ons ging vertellen en hoe het daarna verder moest. Maar voor mijn moeder kwam het zo onverwachts, dat zij haar verdriet nog veel deelde met ons, puur uit onbegrip, verdriet en ik denk ook wel boosheid. Goed dat je in ieder geval hebt geprobeerd met hem te praten. Jammer dat het niet werkt, maar ik denk dat in mijn geval mijn moeder echt niet van mijn vader wilde horen dat ze anders met ons moest omgaan. Ze was al boos genoeg op hem, ze bepaalde zelf wel wat ze deed. Terwijl ze achteraf wel toe kan geven dat ze met bepaalde dingen anders om moest gaan en ons minder in haar verdriet moest betrekken. Is er daarom een familielid of een goede vriend met wie jullie beiden nog goed omgaan, of in ieder geval iemand die nog dichtbij de vader staat, met wie je zou kunnen praten om tot hem door te dringen? Ik denk dat het hierin vooral belangrijk is dat je vanuit het belang van de kinderen praat, precies zoals in jouw berichtje hier. Ik had graag gewild dat mijn ouders eens hun spanningen opzij zouden kunnen zetten om het voor ons beter te regelen. Het lukte hun niet, omdat ze het samen probeerden en er was geen "samen" meer. Dus daarom denk ik aan iemand anders die misschien tot hem door kan dringen. Desnoods een juf of meester van de kinderen? Daarnaast biedt Villa Pinedo een online cursus aan voor gescheiden ouders. Het doel van deze cursus is dat ouders inzicht krijgen in hoe ze de scheiding het fijnste kunnen laten verlopen voor hun kinderen. Het hoofdstuk "Veranderingen" (https://workshop.villapinedo.nl/aanmelden/veranderingen/) en het hoofdstuk "Communicatie" (https://workshop.villapinedo.nl/aanmelden/communicatie/) zijn denk ik wel hoofdstukken die in jullie situatie heel helpend kunnen zijn. Dat de vader nu (nog) niet meewerkt, hoeft jou er denk ik niet van te weerhouden om je in te zetten voor een "fijne" scheiding voor de kinderen. Mijn vader heeft altijd geprobeerd ons buiten de spanningen te houden, en ondanks dat dat mijn moeder niet altijd lukte, vond ik dat prettig. Wie weet dat, misschien met behulp van iemand anders, de vader er over een tijdje ook voor open staat de tips uit de cursus eens te lezen. Want deze tips komen rechtstreeks van kinderen zelf. Dan hoeft dat nog niet eens samen met jou, maar kunnen jullie apart van elkaar eens wat informatie lezen uit deze training, om het misschien later samen toe te passen. Ik hoop dat je wat aan mijn tips en het delen van mijn ervaring als kind hebt gehad. Ik lees dat je je echt bezig houdt met hoe dit voor je kinderen is en hoe je ze bij deze nieuwe situatie het best kunt helpen. Ze mogen blij zijn met zo'n moeder! Ik wens je veel liefs, Demi

Hoi Anoniem, Wat een moeilijke situatie. Het is erg vervelend dat jullie kinderen tussen jullie inzitten en dat zij verschillende dingen te horen krijgen. Het vervelende is dat je er niet veel aan kan doen als hun vader niet luistert. Misschien zou je nog een keer een poging tot een gesprek kunnen wagen? Misschien kun je erachter komen waar die boosheid vandaan komt en bij hem benadrukken dat niet alleen jij maar vooral de kinderen de dupe zijn van zijn opmerkingen over jou. Verder zou ik goed contact houden met de kinderen zodat je regelmatig bijhoudt wat er bij de speelt. Zorg dat zij in ieder geval ten alle tijden hun gevoel en problemen bij jou kwijt kunnen. Mijn moeder praat altijd erg negatief over mijn vader, en ookal was ik al wat ouder, ik liet me er wel door beïnvloeden. Wat goed was geweest in mijn situatie was als mijn vader wat meer met me had gepraat, wat meer over zijn kant had verteld en wat meer aandacht aan mij had gegeven. Misschien zijn dit dus tips die bij jou ook kunnen werken. Zolang jij je niet zo negatief uitlaat over hun vader, zullen ze meer op hun gemak zijn bij jou en zullen ze minder snel geneigd zijn om de geloven wat hun vader zegt. Toen ik meer met mijn vader omging en meer met hem praatte, geloofde ik minder snel wat mijn moeder allemaal over hem zei. Ik hoop dat je hier iets aan hebt! Liefs, Pascalle