Wel of niet toegeven?

Hoi Saskia, wat goed dat je het forum hebt gevonden en je vraag met ons wilt delen. En ook goed om te merken dat je de tijd hebt genomen om wat op de site rond te kijken :). Ik ben zelf kind van gescheiden ouders, en heb vanaf mijn 9e week om week bij beide mijn ouders gewoond. Bij mij was er dus ook sprake van verhuizen en ophalen, en dit is ook zeker niet altijd goed gegaan. Wat ik al vanaf het begin altijd merkte was dat er een raar soort spanning was bij mijn ouders, met name de ouder die me op kwam halen. De ouder die me op kwam halen was altijd een soort van gehaast en hield afstand van het huis. Alsof ze het gevoel hadden dat ze aan het inbreken waren en betrapt konden worden. Een ding wat ik altijd ronduit irritant vond was dat mijn ouders niet bij elkaar door de voordeur gingen. Dus als de ouder bij wie ik die week verbleef niet thuis was moest ik al mijn spullen (waaronder elke keer een zware doos met schoolboeken!) zelf sjouwen, terwijl mijn pa of ma ongemakkelijk toe keek. Dus je hebt het goed gezien op de site: ik had inderdaad graag gewild dat mijn ouders normaal genoeg tegen elkaar konden doen zodat ze bijvoorbeeld niet belemmerd waren om mij even een handje te helpen. Maarrrr... Als ik terug denk aan de momenten dat het ophalen wél escaleerde, neem ik in een klap al die korte momenten van ongemak voor lief. De momenten dat het escaleerde blijven me ook veel sterker bij dan wanneer ik mijn spullen maar een keer zelf moest dragen. Ik kan me bijvoorbeeld nog goed herinneren dat mijn moeder de politie heeft gebeld toen mijn vader een paar uur te laat was met ons ophalen en ze ons niet meer aan hem mee wou geven. De herinnering dat ik bang op mijn kamer zit, terwijl ik de zwaailichten door mijn raam zie schijnen en de agenten beneden de ruzie hoor sussen... Ik voel me nog steeds klein als ik daar aan terug denk. Ik had liever gehad dat mijn moeder die dag wat minder principieel was geweest, en wat water bij de wijn had gedaan. Dat deed ik immers ook als ik dan een keer mijn spullen in m'n eentje moest dragen. Het klopt, het is een raar en ongemakkelijk moment. En het zou zo veel makkelijker voor me zijn geweest als mijn ouders mij konden helpen sjouwen, even een praatje met elkaar hadden gemaakt, misschien wel over wat voor leuke dingen ik die week allemaal had gedaan zodat ik me veilig voelde om daarover te praten! Maar dit was voor hen blijkbaar geen optie, en dat neem ik ze niet kwalijk. Ik heb het wel altijd heel erg onnodig gevonden dat mijn ouders deze situatie wel eens hebben laten escaleren. Hopelijk helpt mijn verhaal je wat verder, en mocht je nog vragen hebben schroom niet om nog een berichtje te plaatsen :) Groetjes, Arne

Lieve Saskia, Wat een lastige situatie is dit, ik vind het zelf al moeilijk om me te bedenken wat ik zou doen in jouw situatie. En tegelijkertijd kan ik me ook heel goed indenken dat mijn moeder in precies dezelfde situatie zit en hoe moeilijk dat eigenlijk is. Kies je voor je eigen 'gelijk' of voor de kinderen? Ik ben het eigenlijk eens met Arne als ik nadenk over mijn eigen ervaring met dit soort situaties. Ik snap heel goed dat je je poot stijf zou willen houden, maar ik zou in het belang van de kinderen je toch neerleggen bij zijn gedrag. Mijn moeder kwam twee dagen geleden naar de auto van mijn vader om hem iets te vragen, en hij zei niet eens gedag. Toen ik daar later iets van zei, zei hij: "ik doe niet mee aan dat schijnheilige gedrag, kutwijf". Ik weet dat hij zo denkt, maar toch zou ik liever hebben dat hij wel schijnheilig doet voor mij en mijn zusje, want zo veel moeite is 'hoi' zeggen echt niet. Ik zei ook tegen hem dat hij heus wel even zijn eigen mening kon laten varen en niet aan zichzelf kon denken maar aan ons. Het is ontzettend naar voor de kinderen dat hij zo doet, maar als ik jou was zou ik het beste blijven doen voor de kinderen. Op het moment dat je ruzie met hem gaat maken, of je poot stijf houdt waardoor de situatie kan verergeren, wordt het alleen maar vervelender voor de kinderen. Nu is er in ieder geval nog 1 ouder die de rust bewaart voor zover mogelijk. En zeker omdat je zegt dat je kinderen het eigenlijk wel door hebben, zou ik ze er ook niet verder in betrekken. Want zelfs als je het vereenvoudigd aan ze uit zou leggen, zou je denk ik snel vervallen in kwaadspreken over hun vader omdat het me erg moeilijk lijkt om dit te vertellen zonder daar een oordeel aan vast te binden. Ik denk dat je door dat te doen wel het goede voorbeeld geeft, want je zet even je eigen gevoelens opzij door dat te doen en gaat conflict uit de weg. Dus hoe moeilijk het ook is, ik zou dat aanraden, net als Arne. Ik zou je ook onze workshop willen aanraden, want ik heb het gevoel dat die wel heel interessant zou kunnen zijn voor jou: https://workshop.villapinedo.nl. Hierin wordt ook uitgelegd hoe het best om te gaan met je ex in het belang van je kinderen. Ik hoop dat je hier iets mee kunt en wens je veel succes! Superfijn om te lezen dat er ouders zijn die hier zo bewust over na denken en mee bezig zijn! Liefs, Julia