Maakt zich zorgen

Hoi Anoniem, Wat goed dat je je vraag met ons wilt delen op het forum. Ik ben zelfs een beetje ontroerd om het feit dat je je vraag met ons deelt, omdat ik graag had gewild dat mijn ouders ook om hulp hadden gevraagd om het gemakkelijker voor mij en mijn broers te maken. Dikke pluim dus! Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 9 was, en hebben daarna 3 jaar rechtszaken gevoerd, onder andere over de omgang. Ik heb de eerste jaren brieven naar de rechter gestuurd, en in het laatste jaar heb ik met een kinderrechter gesproken om mijn wensen door te geven. Het was een zware periode in mijn leven waar ik nog regelmatig verdrietig om kan worden, en wat ik nog steeds niet helemaal verwerkt heb. Ik ken je kinderen natuurlijk niet, en ik weet ook niet precies wat hen zou kunnen helpen om het makkelijker te maken. Maar ik kan wel goed vertellen waarom die periode zo moeilijk voor mij is geweest, en hopelijk biedt dat wat inzicht! Een ding wat ik tot op de dag van vandaag nooit begrepen heb is waarom er een rechtszaak nodig was om te bepalen bij wie ik zou gaan wonen, en hoe de omgang eruit zou gaan zien. In het begin woonden mijn ouders redelijk dicht bij elkaar, en wisselde ik en mijn broers elke week van huis. Dit beviel mij prima! Ik wou beide mijn ouders blijven zien, en op deze manier kon dat... Waarom vroegen mijn ouders niet gewoon wat mijn wensen waren, en moest ik dat bij een rechter gaan vertellen? Ik heb heel lang gedacht dat dit kwam doordat mijn ouders elkaar zo erg haatte dat ze mij en mijn broers als wapen tegen elkaar gebruikten. Ik heb hier pas met mijn ouders over durven praten toen ik 22 was... Om heel eerlijk te zijn besef ik pas dit jaar dat mijn ouders ooit verliefd op elkaar zijn geweest (volgens mij op mijn leeftijd nu), en dat ik ergens nog het resultaat van die liefde ben... Aangezien ik helemaal niks aan informatie over de rechtszaak direct van de rechter of van de advocaten kreeg, heb ik de situatie moeten inschatten op basis van wat mijn ouders erover vertelde. En dit is meteen het tweede waar ik heel veel moeite mee had. Ik had een duidelijke wens, moest dat in de rechtszitting zien te krijgen, en moest inschatten hoe de vork in de steel zat op basis van 2 verschillende verhalen van mijn ouders. Mijn inschatting was dit: mijn vader pleitte net als ik voor de week om week regeling, en mijn moeder pleitte voor een regeling dat ik bij haar zou gaan wonen en zij wilde dan met ons naar een andere stad verhuizen. Nu wou ik gewoon week om week, dus ik besloot om met mijn wensen tegenwicht te bieden aan de wensen van mijn moeder, want dan zou de rechter vast de gulden middenweg kiezen. Mij werd ook nog eens verteld dat mijn gesprek met de rechter niet gedeeld zou worden tijdens de zitting, dus ik vertelde hem allerlei nare dingen over mijn moeder die niet waar waren. De dag na de zitting confronteerde mijn moeder me met wat ik allemaal over haar had gezegd, en ik denk dat ik me daar nog heel lang schuldig om zal voelen... Voor mij zijn de rechtszaken van mijn ouders hele donkere bladzijden in mijn leven. Ik begon als onderwerp van een strijd die ik om te beginnen al niet begreep. Daarna werd van mij als 12 jarig kind verwacht dat ik mezelf zou gaan vertegenwoordigen in diezelfde strijd, waar ik nooit een aandeel in heb gehad. Ik heb heel erg gemist dat mijn ouders mij gewoon om mijn wensen vroegen en naar me zouden luisteren, zonder alle strijd om me heen. Ik heb heel veel erkenning gemist, iemand die zich probeert in te leven in mij en wat al die strijd nou met mij deed. Het is al niet makkelijk om je ouders ruzie te zien hebben, laat staan dat ze elkaar in de juridische boksring kaal lopen te plukken. Ik moest me van mezelf groot houden voor mijn ouders, en mijn mond houden tenzij mij om mijn mening werd gevraagd... Het is een beetje een lang verhaal geworden, die redelijk uit mijn tenen komt. Hopelijk vind je de tijd om het te lezen en heb je er wat aan! Mocht je nog vragen hebben, stuur gerust nog een berichtje! Groetjes, Arne

Hoii anoniem, goed dat je je vragen stelt hier op het forum. Ik kan heel goed begrijpen dat de rechtszaken een hele moeilijke periode is. Ik heb ze zelf ook meegemaakt, weliswaar niet voor de omgangsregeling maar om mijn vaste woon-/verblijfplaats. Het is altijd moeilijk als een ouder niet mee wil denken. Je zou denken dat ouders voor hun kinderen kiezen en de keuzes van hun kind(eren) respecteren maar dat loopt soms heel anders dan gedacht. Mijn moeder koos ook altijd voor zichzelf en wilde dan ook niet dat ik naar mijn vader ging verhuizen. Kort gezegt; ik kon niet omgaan met mijn stiefvader en had altijd ruzie met hem. Dat was mijn reden dat ik naar mijn vader wilde verhuizen. Ik heb toen ook de keuze gehad of ik een brief wilde schrijven of langs wilde komen bij de rechter in de rechtbank. Toen heb ik er zelf voor gekozen om naar de rechtbank te gaan. Ik had alles opgeschreven zodat ik alles kon vertellen en niets zou vergeten. Ook heb ik dat lijstje toen overhandigt aan de rechter zodat hij/zij het nog eens kon doorlezen. (Inderdaad hij/zij want ik heb in totaal 4 verschillende rechters gezien voor 1 zaak.) En ook bij iedere rechter moest ik weer hetzelfde verhaal vertellen. Het is en blijft zo moeilijk te begrijpen dat een ouder soms de wensen van zijn/haar kind niet respecteert. Er wordt er tevens alleen maar ongezelliger door. Als mijn moeder mij gewoon naar mijn vader had laten gaan had ik haar nu sowieso nog gezien en gesproken. Alles wat ik omtrent de rechtszaken heb meegemaakt is nu 4,5 jaar geleden en heeft van september tot en met april geduurd. Hoe ik denk dat je je zoon zou kunnen helpen is vooral naar hem te luisteren, een luisterend oor te bieden. Ik heb daar in mijn tijd heel erg veel aan gehad. Ik vond het fijn om mijn gevoelens kwijt te kunnen en iemand te hebben die naar mij luisterde. Jou zoon is 13 en zou dat misschien iets minder makkelijk doen maar je kan het op ze minst tegen hem zeggen dat je er voor hem bent. En toch proberen om op een goede manier met vader te communiceren. Dat is zo belangrijk om te doen. En als jullie in gesprek gaan, niet in het bijzijn van jullie zoon. Voor een kind is het heel moeilijk om te zien dat zijn/haar ouders ruzie hebben of op een heftige manier met elkaar praten, althans dat is mijn ervaring. Heeft je zoon ook al met zijn vader gepraat? Misschien als vader het van hem hoort dat hij wel bijdraait en inziet wat je zoon zou willen. Als hij het moeilijk vind om alleen te praten met zijn vader dan kan hij misschien vragen of een tante of oom er misschien bij wil komen zitten zodat als het misschien uit de hand loopt dat hij iemand heeft waar hij gelijk terecht kan. Als hij dat ook niet durft dan kan hij zijn gevoel in een brief zetten en deze aan zijn vader geven. Dit heeft mij ook geholpen dus misschien dat het je je zoon ook kan helpen. Ik hoop dat je iets met mijn verhaal kan en dat de hele rechtszaak goed gaat aflopen! Heel veel succes en liefs, Felicia