Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

610 verhalen gevonden voor jou

Wat als mijn ouders hulp hadden gehad?
Wat als mijn ouders hulp hadden gehad?

📖 Wat als mijn ouders hulp hadden gehad?

Mijn ouders zijn nu veertien jaar gescheiden en nog steeds kunnen zijn niet samen in een ruimte zijn zonder die intense, negatieve spanning. Ik ben nu 24, dus de momenten dat zij samen in een ruimte moeten zijn, zijn minimaal. Vroeger kwam dit veel vaker voor, waardoor de negativiteit tussen mijn ouders nog groter was, hetgeen ik uiteindelijk merkte en voelde. Heel soms denk ik: Hoe zou het zijn wanneer mijn ouders en ik wel hulp hadden gehad? Hoe zou het dan zijn geweest? Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de situatie anders zou zijn, maar wie weet? Stel dat ze wel bemiddeling hadden gehad, hulpverlening, trainingen, een ouderschapsplan?

Zou ik dan wel mijn verjaardagen samen met beide ouders hebben gevierd? In plaats van bij mijn moeder thuis en heel kort bij mijn vader in de auto, die dan even snel kwam langsrijden.
Zou ik dan niets hebben geweten over de scheiding, omdat ze geleerd hadden om zulke informatie niet met de kinderen te delen? Over de hoogte van de alimentatie bijvoorbeeld, wanneer papa wel of niet had betaald, wanneer er weer een rechtszaak was, wanneer er weer ruzie was ontstaan via de mail.
Zou ik dan mijn stiefmoeder veel eerder geaccepteerd hebben en had ik haar dan gelijk gezien als een goede vrouw?
Zouden de banden met ieder gezinslid sterker zijn geweest in plaats van verscheurd tussen een vader-kamp en een moeder-kamp?
Zouden mijn ouders dan constructief kunnen communiceren over ons? En problemen samen kunenen bespreken zonder verwijten, ruzies, etcetera?
Zouden ze dan allebei bij mijn HBO-diplomauitreiking zijn? Ik heb er nu voor gekozen om mijn moeder niet uit te nodigen, omdat er teveel spanning is tussen mijn ouders. Het is mijn dag en die wil ik niet meer laten verpesten. Zou dat dan wel gekund hebben?

Ik heb geen antwoord op deze vragen en die zal ik ook nooit krijgen. Maar wat ik wil meegeven: pak de hulp aan als ouders! En nee, hulpverlening is misschien niet leuk en met je ex-partner om de tafel zitten ook niet. Maar zie het als een cadeautje dat de situatie kan verbeteren en voor ontspanning kan zorgen. Doe het voor je kinderen, want zij hebben jullie allebei nodig. Uiteindelijk wil iedere ouder het beste voor zijn kind. Dus pak het aan, hoe moeilijk en heftig het ook is.

Yvon (24)

Verhaal lezen
In de zomer denk ik terug aan vroeger
In de zomer denk ik terug aan vroeger

📖 In de zomer denk ik terug aan vroeger

Zodra het warm wordt en het zomerse gevoel in Nederland doordringt, begint ook een periode waarin ik meer dan normaal het ‘samen gevoel’ mis wat we vroeger als gezin hadden. Het warme weer herinnert me aan de vakanties samen, de stedentrips en wandelingen. Het is vaak moeilijk uit te leggen hoe dit voelt, aan iemand die geen gescheiden ouders heeft. Het geeft een enorm veilig gevoel om deel uit te maken van een gezin. Het geeft ook een gevoel van trots dat je samen bent, leuke dingen doet en samen door moeilijke tijden heen komt. Dit moet je missen als je ouders niet meer bij elkaar zijn.

Ik was ook best trots op ons vieren. We hadden altijd spannende vakanties, waarin we veel meemaakten. Daar denk ik in de zomerperiode vaker aan terug. Ook zie ik vriendinnen die in het weekend naar hun ouders gaan en lekker in de tuin eten. Dat deden wij ook altijd. Ik wilde heel graag buiten eten en wij maakten er een sport van om dat in de zomer zo vaak mogelijk te doen. We vonden dat alle vier heerlijk. Er waren ook veel familieverjaardagen en feestjes die in de zomer plaatsvonden. De kinderen speelden dan de hele avond met elkaar en de volwassenen praatten en hadden het gezellig. Afgelopen week was er weer zo’n familieverjaardag. Mijn vader was er met zijn vriendin, maar mijn moeder was er niet. Ze wilde niet komen als mijn vader er zou zijn. Natuurlijk snap ik het. Maar dit soort dingen geven toch altijd weer even een gevoel van teleurstelling.

Ik kom de zomer wel door hoor. En soms, als ik terugdenk aan vroeger, ben ik ook gewoon heel dankbaar. Ik heb het wel meegemaakt zoals het ooit was.

Nicole (24)

Verhaal lezen
Wie is een Kindbehartiger en wat kan hij voor mij doen?
Wie is een Kindbehartiger en wat kan hij voor mij doen?

📖 Wie is een Kindbehartiger en wat kan hij voor mij doen?

Jasper is 12 jaar oud en heeft van de Rechtbank een brief ontvangen waarin aan hem wordt gevraagd naar zijn mening over de scheiding van zijn ouders. Hij heeft geen idee wat hij moet doen met deze brief en heeft eigenlijk hulp nodig. Hij weet niet wat hij wel of niet moet vertellen en hij twijfelt zelfs of hij wel in gesprek moet gaan met de rechter. Jasper kan dan hulp inschakelen van een Kindbehartiger.

Wat doet een Kindbehartiger voor kinderen en ouders?


In Nederland hebben minderjarigen in beginsel geen zelfstandige rechtsingang en vormen zij geen partij bij juridische procedures. Wanneer ouders gaan scheiden, spelen de belangen van kinderen echter wel een grote rol en gaat het over hun toekomst. Ieder kind verdient het dan dat zijn stem gehoord wordt. Ouders gaan uit elkaar, maar blijven op hun beurt wel ouder van het kind. Helaas worden toch vaak kinderen de dupe van de conflictsituatie. Daarom verdienen zij bescherming en ondersteuning. Een Kindbehartiger is er speciaal voor kinderen in scheidingssituaties, zowel tijdens de scheiding, als jaren erna of vlak ervoor.

Ieder kind heeft het recht zijn mening te geven over zaken die hem of haar aangaan, volgens artikel 12 van het Internationaal Verdrag voor de Rechten van het Kind. Een Kindbehartiger kan hierbij helpen. Dit kan door middel van gesprekken met het kind zelf, maar ook door gesprekken met de ouders of zelfs coaching. Een Kindbehartiger kan worden gezien als een verlengstuk van de stem van het kind en maakt een vertaalslag naar ouders, belanghebbenden of in een juridische procedure. Een Kindbehartiger is de belangenbehartiger van het kind, heeft als doel het kind een veilig en vertrouwd gevoel te geven en beoogt dat het kind zich weer veilig kan bewegen tussen zijn ouders. Het is belangrijk dat kinderen leren dat hun gevoelens er mogen zijn en hoe zij hiermee om kunnen gaan.

Hoe kan een Kindbehartiger worden ingeschakeld?


Een Kindbehartiger kan rechtstreeks worden ingeschakeld of via de Beroepsorganisatie Kindbehartiger.

Wat kost een Kindbehartiger?


Een Kindbehartiger werkt vaak op basis van een uurtarief, net als advocaten en mediators. Er kunnen ook afspraken worden gemaakt voor het gehele traject. De aanpak is altijd maatwerk. Doorgaans betalen beide ouders de kosten voor een Kindbehartiger.

Moet Jasper toestemming van zijn ouders vragen?


Voor ondersteuning aan minderjarigen is toestemming nodig van de ouder die met het gezag is belast. Als beide ouders gezag hebben, moeten ook beide ouders toestemming geven. Als het gezag bij 1 ouder ligt, behoeft alleen deze ouder toestemming te geven.
Voor kinderen van 0 tot 12 jaar is toestemming van de gezaghebbende ouder(s) vereist.
Voor kinderen van 12 tot 16 jaar is naast de toestemming van de ouder(s) ook toestemming van het kind zelf vereist. Kinderen van 16 tot 18 jaar behoeven geen toestemming te vragen aan hun ouders.

Meer vragen?


Als Jasper meer wil weten over de kindbehartiger dan kan hij bijvoorbeeld kijken op de website van de Belangenorganisatie Kindbehartiger via www.kindbehartiger.nl.

Roswitha (25)

Verhaal lezen
Hoe ga je om met ouders met een alcoholverslaving?
Hoe ga je om met ouders met een alcoholverslaving?

📖 Hoe ga je om met ouders met een alcoholverslaving?

Een moeder of een vader met een alcoholverslaving; herkenbaar voor velen. Toch wordt er niet vaak over gesproken. Er heerst een taboe op. Veel kinderen vinden het lastig om hierover te praten en dat is te begrijpen, want het is ook geen leuk onderwerp. En het is zeker niet iets waar je trots op bent, als het om een van je ouders gaat.

Mijn vader is alcoholverslaafd. Dit is de reden dat mijn ouders gingen scheiden. Het alcoholgebruik van mijn vader veranderde van ‘willen’ drinken in ‘moeten’ drinken. Ouders die verslaafd zijn vergeten vaak dat zij niet alleen zichzelf hiermee belasten, maar ook de mensen om hen heen. De mensen die van hen houden. Zo was dit ook bij mijn vader. Mijn vader had niet door dat zijn kinderen en zijn vrouw meer kapot gingen aan de verslaving dan hijzelf. Mijn moeder hield zich constant bezig met mijn vader. En mijn broers en zus hebben hier voor een lange tijd een beetje tussen gestaan. Er ontstonden veel ruzies door het alcoholgebruik. Zoveel ruzies dat dit een gewoonte voor ons werd.

Aan alle kinderen die zich in deze situatie herkennen wil ik zeggen:
Jij hebt net als ik, vast wel een aantal keren aan je moeder of vader gevraagd om te stoppen met drinken. Vaak probeer je als kind een oplossing te zoeken zodat de verslaving stopt. Maar wij, kinderen van ouders met een alcoholprobleem, moeten hiermee onthouden omdat dit onze taak niet is! Je kan het probleem niet oplossen voor je ouder, hoe graag je dat ook wil. Dit is niet gemakkelijk voor je vader of moeder, maar ook niet voor jezelf.

Hierbij geef ik je een paar tips om een manier te vinden hoe je het beste om kan gaan met de verslaving van je ouder:
- Onthoud dat je er niet alleen voor staat. Praat over de verslaving van je ouder met iemand die dichtbij je staat. Iemand die jij kan vertrouwen en waar jij je veilig bij voelt. Als je ouders je niet begrijpen dan doet iemand anders dat misschien wel. Een oom of een tante, vriend of vriendin, zus of broer, noem maar op.
- Praten met je huisarts kan ook helpen. Stel hem of haar op de hoogte van jouw thuissituatie. Misschien kunnen zij hier samen met jou iets aan doen.
- Vind je dit allemaal misschien een beetje eng en houd je het liever anoniem, dan kan je je zorgen ook, kosteloos en zonder verwijzing van de huisarts, kwijt via www.kopstoring.nl of www.Survivalkid.nl
Ik hoop dat jullie net als ik, een manier zullen vinden om met de verslaving van je ouder om te gaan. Het geeft niet dat dit net wat langer duurt dan je zou willen.

Liefs,

Anoniem, 19

Verhaal lezen
Twee verschillende levens
Twee verschillende levens

📖 Twee verschillende levens

Mijn ouders gingen scheiden toen ik twee jaar was dus daar weet ik weinig meer van. Wat ik me wel herinner is dat mijn situatie altijd anders was dan bij vriendinnen. Mijn vader en mijn moeder hebben allebei een nieuwe partner en ik heb er (naast mijn eigen lieve zus) drie leuke zusjes bij. Toen ik net bonusouders kreeg was dat heel raar. Je ziet toch liever je eigen moeder samen met je vader, dan een andere vrouw die je nog niet goed kent. Ik had toen ik elf jaar was echt geen goede band met hen. Niet met mijn stiefouders, maar ook niet met mijn eigen ouders.

Ik heb het er erg moeilijk mee gehad en stootte iedereen van me af. ‘Waarom kan ik geen normaal gezin hebben?’ dacht ik altijd. Ik had veel ruzie en moest steeds heen en weer met mijn spullen. Dan weer en paar nachtjes bij me moeder, dan weer een paar nachtjes bij me vader. Ik kon nooit mijn spullen op één plek hebben en moest me steeds aanpassen aan de ouder en aan de omgeving.
Mijn vader is ver weg gaan wonen en in dat dorp had ik niets, alleen het gezin bij mijn vader. Ik kon niet naar mijn vriendinnen toe of met hen de stad in, want het was een uur heen en weer. Vaak mocht dat ook niet, omdat ik thuis moest spelen met mijn zusjes. Daarom werd ik zo boos, ik wilde me eigen weg gaan.

Waarom konden mijn zussen en ik niet in één huis wonen en dat mijn ouders dan om de week kwamen? Laat hen lekker hun spullen heen en weer sjouwen en zich aanpassen aan ons, dacht ik vaak. Ik vond toen dat zij ons in deze situatie hadden gebracht en dat mijn zus en ik daar het slachtoffer van waren.

Nu ben ik positiever, want als je alleen maar negatief denkt is het leven niet meer leuk. Je moet van elke dag genieten, er het beste van maken.
Ik probeer alles van de positieve kant te bekijken. Ik heb er drie zusjes bij gekregen, twee nieuwe ouders, twee huizen, twee kamers, twee keer op vakantie, twee keer mijn verjaardag vieren. Twee verschillende levens, een nieuwe grote familie. Het is wennen, maar je leert uiteindelijk hoe je ermee om moet gaan.

Mijn ouders zijn weer gelukkig en daar ben ik blij om. Ze hebben een nieuw begin gemaakt, en ik ook. Ik hou superveel van mijn zusjes en alle ouders. En ik ben het inmiddels zo gewend, dat ik het niet meer anders zou willen.

Julia, 15

Verhaal lezen
Isa vlogt over de eindmusical
Isa vlogt over de eindmusical
Op school

📖 Isa vlogt over de eindmusical

Bij de groep 8 musical van Isa stonden er voor iedere leerling twee stoelen klaar: voor allebei haar ouders één. Maar Isa wilde ook graag dat haar stiefmoeder en oma erbij konden zijn. Hoe zij dit heeft aangepakt vertelt ze in haar vlog.

Wil jij graag aan jouw ouders laten weten hoe zij er samen voor kunnen zorgen dat de dag van de musical JOUW dag wordt? Zodat je je niet druk hoeft te maken om hen? Download deze brief.

Verhaal lezen
Ik kon niet over thuis praten
Ik kon niet over thuis praten

📖 Ik kon niet over thuis praten

Huilend, alleen, angstig en sprakeloos. Veel van jullie zullen zich zo op meerdere momenten gevoeld hebben of nog steeds voelen. Ook ik heb mij ooit zo gevoeld en voel me soms nog steeds zo.
Praten over problemen is het beste wat je kunt doen om het uiteindelijk een plekje te kunnen geven. Helaas, gaat dit niet altijd zo makkelijk.

Tijdens de ruzieperiodes van mijn ouders, vond ik hierover praten met anderen heel moeilijk. Ik schaamde me en kon ook niet goed uitleggen wat er precies aan de hand was. Ik had het gevoel dat als ik hierover sprak, mensen snel medelijden met me zouden krijgen, dat ze slecht over mijn ouders zouden denken, of een ander beeld van mij zouden krijgen. Dit wilde ik absoluut niet. Ik wilde dat leuke, spontane, grappige meisje blijven zijn dat altijd vrolijk was en veel lachte. Toch gaf mijn gevoel wat anders aan. Ik was hetzelfde meisje niet meer, hoe graag ik het ook wilde.

Ik besefte dat praten over de ruzies voor mij niet zou lukken. Toch wilde ik het even kwijt. Dit deed ik door erover te schrijven in mijn dagboek. Hierbij een stukje uit mijn dagboek tijdens een van de ruzies:

Lief dagboek, ze hebben weer ruzie. Vandaag was het erger dan gister. Mama is nu gaan slapen en papa is bij mijn oom gaan slapen voor een paar dagen. Mijn broer, zus en broertje slapen nu ook. Het was weer een hectische avond voor ons allemaal. Ik voel me alleen en ben bang dat er ieder moment weer een ruzie zal uitbarsten. Wanneer gaat dit ophouden, wanneer worden we allemaal weer gelukkig?


Dankjewel voor het luisteren dagboek. Tot snel!

Toen ik voor het eerst in mijn dagboek schreef over de ruzies thuis, luchtte dit erg op. Het voelde alsof ik een vriend had gevonden die zonder oordeel naar mij aan het luisteren was. Een vriend waarbij ik eerlijk kon zijn over alles, en geen reactie terug hoefde te verwachten. Dit heb ik jarenlang gedaan, als het allemaal weer even teveel werd. Nog steeds doe ik dit, als ik wat kwijt wil en niemand anders het hoeft te weten.

Soms is het gewoon fijn om te weten dat je alles even kwijt kunt, zonder dat iemand je beoordeeld. Zonder dat anderen een slecht beeld krijgen over jou of je familie.

Sandhia, 22

Verhaal lezen
Samenzijn missen
Samenzijn missen

📖 Samenzijn missen

Ik ben altijd een familietype geweest. Ik organiseerde regelmatig dat we met de hele familie ergens gingen eten. Ons gezin vond ik ook heel belangrijk. Op de basisschool en in het begin van de middelbare school had ik het niet zo naar m’n zin op school. Ik leefde eigenlijk van de uitstapjes en vooral van de vakanties met mijn vader, moeder en zusje. Ik keek het hele jaar uit naar de zomervakantie. Dat was echt een heilige tijd voor mij. We gingen altijd kamperen in Zuid-Frankrijk. Zonder camping uit te zoeken, gewoon op de gok en we keken wel waar we terecht kwamen. Het was altijd een groot avontuur en we hebben behoorlijk wat leuke en minder leuke dingen meegemaakt samen. Op vakantie hadden we allemaal aandacht voor elkaar en hoefde ik even niet aan school te denken. Als klein kind zag ik al op tegen de dag dat ik niet meer met m’n ouders op vakantie zou gaan. Helaas kwam daar door de scheiding iets vroeger een eind aan dan ik gedacht had. Vooral vlak na de scheiding van mijn ouders kon ik de pijn bijna niet verdragen die ik voelde als ik me bedacht dat we nooit meer samen weg zouden gaan. Dat brak echt mijn hart. Nog steeds, als ik een liedje hoor dat we vroeger draaiden in de auto, springen de tranen in m’n ogen. Ik denk dat ik dit altijd blijf missen.

Op onze laatste zomervakantie deden mijn ouders best wel normaal tegen elkaar dus dat was heel fijn. Op een van de laatste dagen reden we terug naar de camping en stond Edge of Desire van John Mayer op. Het klonk zo ontroerend en ik keek naar mijn ouders die voorin zaten. Ik vond het opeens zo zielig hoe ze daar zaten, allebei in een leven waar ze niet meer in wilden zitten. Ergens waar ze eigenlijk niet samen wilden zijn. De toekomst die niet zo gelopen was als ze gehoopt hadden. Daar denk ik altijd aan terug als ik dat liedje hoor.
Gelukkig heb ik nu mijn eigen vakantie met mijn vriend samen, en daar geniet ik intens van.

Nicole (24)

Verhaal lezen
Jij hoorde bij mama en ik bij papa
Jij hoorde bij mama en ik bij papa

📖 Jij hoorde bij mama en ik bij papa

Wij waren niet alleen zusjes, maar ook beste vriendinnen. Konden heerlijk lachen om dezelfde grapjes, maar konden ook helemaal dubbel liggen om niets. Waar ging het mis? Wanneer zijn wij uit elkaar gegroeid? Waren wij de scheiding van onze ouders aan het uitvechten?

Het is heel geleidelijk verlopen. Als kinderen werden wij vaak tegen elkaar uitgespeeld. Het was altijd de één of de ander die iets kreeg, zoals kleding, een ipod of meer aandacht. Dit zorgde ervoor dat wij altijd jaloers waren op elkaar. Wat voor ouders makkelijk is, want het is lastiger om twee kinderen aan te kunnen die aan dezelfde kant staan, dan wanneer je er al eentje hebt ‘omgekocht’. Helaas hadden wij dit als kinderen nooit echt door en bleven we net zo lang jaloers op de ander totdat wijzelf weer aan de beurt waren verwend te worden. Wij hebben nooit geleerd blij te zijn voor elkaar.

Ik weet nog dat mama mij een havo-klantje noemde en jou een mavo-klantje. Hoeveel pijn moet dat jou hebben gedaan? Te horen te krijgen dat je grote zus slimmer is dan jij? En wat deed ik? Niets. Trots zijn op mijzelf. Terwijl wij samen juist één kamp hadden moeten vormen om ons door de scheiding en alle problemen daaromheen te worstelen. Wij hadden zoveel aan elkaar kunnen hebben, niemand kon ons beter begrijpen dan wij elkaar konden begrijpen.

Toen ik op mijn 18e besloot bij papa te gaan wonen is het alleen maar slechter geworden tussen ons. Kort na mij besloot jij om bij mama te gaan wonen.
Het leek alsof we in twee kampen opgedeeld waren. Jij hoorde bij mama en ik bij papa. We probeerden allebei contact met elkaar te zoeken en te onderhouden, maar het was nooit meer zoals vroeger. Ik kon niet met jou praten over de problemen die ik had met mama, want ik had het gevoel dat jij haar wilde beschermen en voor haar moest opkomen, ook al was dat misschien helemaal niet het geval. En ik denk dat dit andersom ook zo was. Het voelde alsof wij ook gescheiden waren. We stonden recht tegenover elkaar op sommige vlakken en we schoten er niets mee op.

Nu gaat het gelukkig beter. We zijn allebei ouder en wijzer, hebben onze eigen meningen en zijn geen buikspreekpoppen meer voor onze ouders. Ik ben blij dat we weer dichter naar elkaar toe groeien, maar als ik terug zou kunnen in de tijd had ik er meer voor jou willen zijn, zou ik opkomen voor jou, voor ons en zou niemand, zelfs niet onze ouders, ons uit elkaar kunnen drijven.

Elisa (20)

Verhaal lezen