Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

608 verhalen gevonden voor jou

Heb je recht op je opa en oma?
Heb je recht op je opa en oma?

šŸ“– Heb je recht op je opa en oma?

In onze huidige wetgeving hebben grootouders geen recht op een omgangsregeling met ons alsĀ kleinkinderen als de ouders gaan scheiden. Een echtscheiding tussen ouders zorgt er nu regelmatig voor dat opa’s en oma’s het contact verliezen met het kleinkind. In 2015 kwam de politieke partij het CDA met een voorstel om bij een echtscheiding tussen ouders, rekening te houden met opa’s en oma’s. Zij zouden een omgangsregeling moeten krijgen.

Dit voorstel behaalde niet genoeg steun in de Tweede Kamer. Het zou namelijk niet in het belang van onsĀ zijn als opa en oma naar de rechter kunnen stappen om een omgangsregeling af te dwingen. Onze ouders hebben vaak zelf al genoeg moeite met het opstellen van een omgangsregeling. Daarnaast zou het waarschijnlijk niet het gewenste resultaat opleveren aangezien ouders altijd het laatste woord zullen hebben.

Grootouders hebben alleen recht op omgang als zij in een nauwe persoonlijke betrekking tot ons als kleinkind staan. Het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens spreekt van een ā€˜family life’. De rechter kan beslissen dat er toch een omgangsregeling moet komen. Maar opa en oma moeten dan wel een belangrijke rol hebben gespeeld inĀ onzeĀ opvoeding en ontwikkeling. Er moet sprake zijn van een voldoende betekenisvolle relatie. Dit betekent dat regelmatige bezoekjes van onzeĀ ouders bij opa en oma en af en toe een logeerpartijtje niet voldoende zijn daarvoor.

Opa’s en oma’s kunnen tijdens een scheiding een grote rol spelen voor de kinderen. Een scheiding van onzeĀ ouders veroorzaakt al zoveel veranderingen dat onze opa en omaĀ dan juist een stabiele en veilige plek kunnen bieden. Een plek waar het leven gewoon doorgaat en waar niet alles in duigen valt.

Wat zouden jullie willen? Wel recht op contact met opa en oma of zou dat alleen maar voor nog meer ellende zorgen? Want wellicht moeten we dan naast onze ouders ook nog onze grootouders managen.

Tips voor de opa’s en oma’s:
Begin niet over de scheiding met ons, praat er alleen over als we daar zelf over beginnen. Daarnaast houden wij nog heel erg veel van papa en mama dus wij vinden het niet fijn als jullie negatief over hen praten.

Roswitha, 25

Verhaal lezen
Ik koos voor mijzelf
Ik koos voor mijzelf

šŸ“– Ik koos voor mijzelf

Al op de basisschool werd mij vaak gevraagd wie ik liever vond, mama of papa. Wat een rotvraag. Ik kon toch geen keuze maken tussen mijn ouders?

Rond mijn 18e verjaardag botste ik vaak met mijn moeder. We hadden regelmatig ruzie, over financiĆ«le dingen, maar ook over alledaagse problemen. Omdat ik vlak voor mijn 18e verjaardag aan de universiteit begon wilde ik liever op ƩƩn plek wonen in plaats van de ā€˜week om week’-regeling. Mijn vader woont dicht bij de metro, en ik voelde me daar meer thuis dan bij mijn moeder dus koos ik ervoor om bij mijn vader te wonen.

Tijdens een ruzie met mijn moeder zei ze: ā€˜Als je dan toch bij je vader gaat wonen, ga dan zo snel mogelijk’. Diezelfde dag heb ik mijn spullen gepakt en heb ik een huilende moeder, verward zusje, halfbroertje en stiefvader achtergelaten. Voor mijn moeder voelde het als verraad, ik koos mijn vader over mijn moeder. Zo voelde het voor mij niet. Ik koos voor mijzelf. Wat voor mij het beste was, was niet in hetzelfde huis te zijn als mijn moeder.

Het was pittig en ik heb er vaak om gehuild, maar het gaf mij rust. Zo kon ik goed beginnen aan mijn studie. Het gaf me ook de kans om mijn moeder vanaf een andere kant te zien. Ik leerde te accepteren hoe zij was en hoe zij dingen gezien moet hebben waardoor ze handelde hoe ze handelde. De band tussen mijn moeder en mij is juist beter geworden sinds we allebei accepteerden dat ik niet meer terug bij haar zou gaan wonen.

Als je liever bij ƩƩn ouder wil wonen, zonder dat iemand anders zegt dat je dat moet doen, ga ervoor. Het kan er zelfs voor zorgen dat je een betere band met beide ouders krijgt. Je kiest niet voor een ouder, jij kiest voor jezelf!

Malou, 22

Verhaal lezen
Niet samen naar mijn diploma-uitreiking
Niet samen naar mijn diploma-uitreiking
Op schoolBelangrijke momenten

šŸ“– Niet samen naar mijn diploma-uitreiking

Lieve papa en mama,

Binnenkort ga ik ein-de-lijk afstuderen. Het heeft iets langer geduurd dan was gepland: niet de juiste studie, daarna een jaartje waarin ik niet wist wat ik wilde. Maar dat is nu voorbij, mijn studie is bijna afgerond. Alleen, jullie zullen niet allebei bij mijn diploma-uitreiking zijn. Dat kan niet, want dat lukt jullie niet. De spanning die tussen jullie bestaat, is zo intens dat ik me niet vrij kan bewegen als jullie bij elkaar in een ruimte zijn. Ik voel me schuldig als ik bij de ene sta, omdat dan de ander alleen is. En dat nu nog steeds, 14 jaar na de scheiding.

Voor mij is de keuze nu makkelijker, omdat ik op dit moment met jou, mama, geen contact meer heb. Voor mijn gevoel accepteer jij papa niet, en mag ik niet van hem houden. Daardoor voel ik me door jou niet geaccepteerd en heb ik het idee dat ik moet veranderen. Ook vind jij dat papa alles fout heeft gedaan. Ik wil geen partij kiezen. Ik trok dat niet, dus heb ik het contact verbroken. Ik ben nu oud en wijs genoeg om te weten dat jullie beide aandeel hebben gehad, met welke intentie dan ook. En, ik houd wel van papa. Net als van jou, mama.

Wat ik het liefste wil is dat mama er ook bij kan zijn. Dat mijn beide ouders er zijn, trots op mij kunnen zijn en samen in een ruimte kunnen verblijven. Is dat te veel gevraagd? Ik denk dat het lastig is voor jullie, en ergens kan ik me het ook wel voorstellen. Zeker na alles wat er is gebeurd. Toch, het zou voor mij zo’n mooi en waardevol moment zijn! Hoe lang is het geleden dat dat nog mogelijk was; jullie in een ruimte zonder spanning?

Wat ik wil meegeven aan alle gescheiden ouders: laat je kind niet kiezen en accepteer de andere ouder. Misschien is dit gevoelsmatig heel lastig en gaan je haren recht overeind staan, maar, probeer het! En ik weet zeker, je kan het ook! Je kind zal hierdoor makkelijker bewegen tussen jullie als ouders en voelt de vrijheid om van beide ouders te houden. En dat is toch het mooiste wat je je kind zou willen geven?

X,

Yvon

Verhaal lezen
'Wij waren net postduiven voor onze ouders'
'Wij waren net postduiven voor onze ouders'

šŸ“– 'Wij waren net postduiven voor onze ouders'

Tijdens een van de gesprekken met een systeemtherapeut (gezinstherapeut) zei hij tegen mijn ouders: ā€˜Kijk nou eens hoe jullie erbij zitten? Jullie willen elkaar niet eens aankijken.’ Mijn moeder draaide zich abrupt naar mijn vader om en zei geĆÆrriteerd: ā€˜Nou voorruit, zo beter dan?’

De therapeut had wel gelijk. Mijn ouders zaten van elkaar weggedraaid en praatten niet rechtstreeks tegen elkaar, maar via mij en mijn zusje. Hij noemde ons ā€˜postduiven’. Dit is vast herkenbaar voor veel kinderen; je wordt gebruikt als boodschapper zodat ouders niet met elkaar hoeven te praten.

We hadden iedere week een uur systheemtherapie, omdat ik problemen had gekregen door de spanning thuis. Dit uur was het enige communicatie-uurtje van de week. We begonnen altijd met een algemeen onderwerp om de gespannen sfeer wat losser te maken. Daarna gingen we wat dieper in op de situatie thuis. Hij legde dan bijvoorbeeld uit dat ik leed onder de negatieve energie die mijn ouders creƫerden. Hij probeerde mijn ouders de waarheid onder ogen te laten zien, omdat ze nogal geneigd waren om te doen alsof er niks aan de hand was. De therapeut was eigenlijk een voorstander van hun scheiding, omdat mijn zusje en ik veel last van hadden van de manier waarop ze met elkaar omgingen. Ik denk dat mijn ouders het eng vonden om de stap te zetten om echt te gaan scheiden en onze therapeut heeft geholpen om duidelijk te maken dat de situatie thuis niet houdbaar was. Ik ben hem wel echt dankbaar. Hij zorgde ervoor dat we allemaal onze mening konden geven en dat er eindelijk dingen uitgesproken werden die thuis continue werden stilgezwegen.

Ook al is een huwelijk niet meer te redden, en dat was bij mijn ouders meer dan duidelijk, je kunt aan dit soort gesprekken heel veel hebben. Voor ons was de avond na het gesprek altijd de fijnste van de week.

Pascalle, 24

Verhaal lezen
Wie moet nou eigenlijk wat betalen?
Wie moet nou eigenlijk wat betalen?

šŸ“– Wie moet nou eigenlijk wat betalen?

Welke rechten heb je als kind (deel 5 – FinanciĆ«n)

De wet bepaalt dat ouders verplicht zijn om bij te dragen in de kosten van de verzorging en opvoeding van hun minderjarige kinderen. Een verzoek tot echtscheiding moet worden ingediend bij de rechtbank, als ouders minderjarige kinderen hebben, moeten zij naast het echtscheidingsverzoek een ouderschapsplan maken. In dit ouderschapsplan stellen ouders samen regels op over bijvoorbeeld de opvoeding en de omgang met hun kinderen. Als je in het weekend bij papa bent en doordeweeks bij mama, staat dat opgenomen in het ouderschapsplan.

Bij de echtscheiding kunnen ouders onderling afspreken dat de ene ouder de andere ouder een bepaald bedrag geeft, bijvoorbeeld omdat de een meer verdient dan de ander. Dit noemen ze partneralimentatie. Ouders kunnen hiervan afzien, partneralimentatie is niet verplicht.

Ouders maken in het ouderschapsplan ook afspraken over de hoogte van de kinderalimentatie. De rechter beoordeelt dit vervolgens en kan het bedrag eventueel wijzigen. De alimentatieplicht geldt in principe tot en met 21 jaar. Kinderalimentatie wordt bepaald op basis van de behoefte van de kinderen en de draagkracht van de ouders. Kinderalimentatie moet worden betaald aan de verzorgende ouder, dus aan de ouder die hoofdzakelijk de dagelijkse zorg voor de kinderen heeft.

Kinderalimentatie wordt maandelijks betaald. Soms betaalt de ouder de alimentatie niet. Als er sprake is van een betalingsachterstand kan de ouder naar het Landelijk Bureau Inning Ouderbijdragen.

Bijdragen in de kosten van de verzorging en opvoeding van kinderen zijn afspraken tussen ouders onderling en behoren niet terecht te komen bij de kinderen. Vaak maken ouders ruzie over de financiƫn waar de kinderen bij zijn en als kind voel je je vaak verantwoordelijk of misschien wel de oorzaak van die ruzies. Probeer het je toch niet aan te trekken als je ouders ruzie maken over geld, het is tenslotte een wettelijke verplichting waar je ouders aan moeten voldoen.

Roswitha, 25

Verhaal lezen
Oudervervreemding
Oudervervreemding

šŸ“– Oudervervreemding

Mijn ouders hebben nog een hele tijd bij elkaar gewoond voordat ze gingen scheiden. In de periode voorafgaand aan de scheiding spraken ze constant negatief over elkaar. Als ik met een van de twee een gesprek voerde dan kwam het bijna altijd bij de andere ouder uit. Op een gegeven moment wist ik bijna niet meer wat ik kon zeggen zonder dat het weer op een negatieve manier naar de andere ouder werd vertaald. Begon ik over boodschappen tegen mijn moeder dan zei ze dat mijn vader die nooit haalde. Had ik het over eten dan zei ze dat mijn vader het eten dat mijn moeder maakte nooit lekker vond. Had ik het over naar de stad gaan dan zei ze ā€˜misschien zie je je vader daar nog in de kroeg’. En dat ging zo maar door. Bij mijn vader ging dit (in mindere mate) ook zo. Allebei mijn ouders konden bij mij hun hart luchten. Mijn zusje had hier helemaal genoeg van en zei al gauw tegen mijn moeder dat ze niks meer over mijn vader wilde horen. Ik kon dat niet, want ik wilde een steun zijn voor mijn moeder die best depressief en kwaad was in die tijd. Mijn vader was toen bijna iedere middag en avond na het werk in de kroeg te vinden. Van hem hoorde ik veel minder negatieve dingen over mijn moeder, omdat hij er gewoonweg niet was en wij nauwelijks gesprekken voerden.

Mijn moeder was na 25 jaar helemaal klaar met de relatie en had inmiddels enorme haatgevoelens richting mijn vader. De eerste keren dat ze die haat niet meer probeerde te verbergen voor mijn zusje en mij kan ik me dan ook goed herinneren. Toen hij een keer belde reageerde ze heel koeltjes. Ze legde daarna de telefoon neer en schold hem flink uit. Ik was erg verbaasd. Ik had helemaal geen idee wat mijn moeder zo kwaad had gemaakt. Ik snapte niet wat mijn vader had gedaan. Een andere keer was er iets mis met het gasfornuis. Al langere tijd was er een knop stuk en volgens mijn moeder weigerde mijn vader om dat te repareren. Toen ze een keer aan het koken was en ze het gas niet meer uit kreeg, raakte ze een beetje in paniek. Keihard scheldend op mijn vader liep ze naar een tang te zoeken om die knop om te draaien. Ik zal de scheldwoorden niet herhalen maar erg vriendelijk was het niet. Het is heel verwarrend als je dit dingen hoort over je vader. En zelfs nu, jaren later, geeft het me een zenuwachtig gevoel als ik hieraan terugdenk. Het is gewoon beangstigend als de mensen van wie je houdt elkaar zo afmaken. Ik reageerde meestal niet en vluchtte naar mijn kamer. Op een zondagavond bij opa en oma ging het gesprek over autorijden. Mijn moeder vertelde uitgebreid hoe erg mijn vader zich gedroeg in het verkeer. Dat deed ze heel overdreven en op een vijandige toon. Ik kon het niet meer aanhoren en heb boven in de badkamer staan huilen. En zo heb ik nog genoeg andere voorbeelden. Nog steeds is het zo dat als ik iets over mijn vader zeg ik erom kan wedden dat er een negatieve opmerking over hem volgt.

Omdat mijn moeder uitgebreid vertelde over ā€˜wat mijn vader dan wel niet voor verschrikkelijk mens was’, ging ik me dat ook aantrekken. Ik begon, onbewust, gedeeltelijk haar mening over te nemen. Ik geloofde toen ook dat hij de aanstichter was van alle ellende tussen mijn ouders. Ik begon mijn vader steeds kritischer te beoordelen. Ik koos de kant van mijn moeder, omdat ik medelijden had met wat haar werd aangedaan. Maar terwijl ik dat deed had ik eigenlijk nog geen enkel diepgaand gesprek met mijn vader gevoerd over hoe hij de problemen zag. Toch best gek dat je klakkeloos de mening van een van je ouders overneemt, puur omdat je ze vertrouwt.

Een tijdje later praatte ik over mijn ouders met mijn toenmalige vriend. Het viel hem op dat ik vanuit mijn moeder praatte en hij vroeg of ik eigenlijk wel een goed gesprek had gehad met mijn vader. Ik vond het toen heel raar dat hij dit zei maar ik ging er toch over nadenken. Ik vroeg me af of ik echt een kant aan het kiezen was. Vanaf dat moment ben ik meer open gaan staan voor het verhaal van mijn vader. Ik moest op zijn minst weten wat hij eigenlijk van de hele scheiding vond.

Uiteindelijk ben ik nog steeds van mening dat zijn karakter de relatie tussen mijn ouders heeft bemoeilijkt. Het feit dat hij nooit iets uitsprak maar gewoon weken boos kon blijven zonder dat iemand wist waar het over ging hielp niet mee. Maar ik weet nu ook dat hij alleen deze man is bij mijn moeder. Bij zijn nieuwe vriendin is hij heel anders. Dan is hij weer de leuke vader die ik ken. Tijdens de scheiding leer je je ouders kennen als monsters. Althans, in mijn geval. Nu zijn ze beide weer zichzelf. Maar ik ben dus heel bewust geworden van de invloed die een ouder heeft op een kind. Door alle kritische opmerkingen van een ouder kan een kind afstand gaan nemen van de andere ouder. En die afstand kan overgaan in een echte afwijzing. Dit gebeurt echt veel te vaak en verdient daarom de aandacht. We moeten kinderen en ouders hier zoveel mogelijk bewust van maken om verdriet en ellende te besparen!

Pascalle, 23

Verhaal lezen
Wij zijn de kinderen
Wij zijn de kinderen

šŸ“– Wij zijn de kinderen

Wij zijn de kinderen die er net zo uit zien als elk ander kind, maar bij ons is er een belangrijk deel uit ons leven in de war geschopt. Onze ouders hebben de keuze gemaakt te scheiden.
Wij zijn de kinderen, waarbij de vakantie niet altijd iets was om naar uit te kijken. Het betekende vaak veel geregel en geruzie. En als het dan wel leuk was, durfden we die blijheid niet aan de andere ouder te laten zien. Laat ons gewoon blij zijn! Het is geen wedstrijd bij wie we de leukste dingen doen. We houden van jullie allebei en hoeven niet omgekocht te worden.


Wij zijn de kinderen die sneller zelfstandig zijn geworden. Dit komt omdat wij ineens niet meer de vastigheid hadden van ƩƩn gezin, ƩƩn thuis. Sommigen van ons moesten andere, vreemde kinderen in hun kamer laten slapen, speelgoed delen. Ineens waren wij niet meer de enige kinderen waar onze ouders voor zorgden.
Wij zijn de kinderen die het lastig vinden om lief te hebben. Wij hebben gezien en gevoeld dat liefde niet altijd blijvend is. Wij hebben onze ouders verdrietig, boos en teleurgesteld gezien. Wij hebben geprobeerd te helpen, maar dit werkte niet of juist tegen ons.

Wij zijn de kinderen die een eigen mening hebben. Wij willen gehoord worden. Wij zijn volwassener dan jullie misschien denken. Laat ons meedenken en meebeslissen bij de kleinere zaken, maar maak ons niet verantwoordelijk voor hoe jullie met elkaar de belangrijke zaken regelen. Dat is jullie taak en we hopen dat jullie die taak serieus nemen.

Malou, 22

Verhaal lezen
"Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"
"Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"

šŸ“– "Ik ben volwassen en ik heb een knuffel"

Een op de drie volwassenen slaapt met een knuffel en daar ben ik er een van. Met een lichte vorm van gĆŖne wil ik het nu gewoon en public toegeven en jullie vertellen dat slapen met een knuffelbeer genegenheid en warmte geeft.

Mijn knuffelbeer, Beer heet ā€˜ie, is mijn allergrootste vriend. Hij heeft geen oordeel, stelt geen moeilijke vragen, troost me als ik verdrietig ben en denkt nooit aan zichzelf. Hij deelt al zeker tien jaar met mij het bed. Heeft heel veel tranen, make-up en kwijl moeten opvangen. Af en toe gaat ā€˜ie in de wasmachine, maar hij is het fijnst als ā€˜ie naar mij ruikt, vind ik althans. Beer is fijn, vertrouwd en troostend. Ik weet niet of hij gevoel heeft, maar ik behandel hem in ieder geval wel op die manier.

Hij heeft geen eigen stoel aan tafel en ik praat ook niet tegen hem, maar als je hem in een hoek gooit of niet aardig doet tegen beer, dan zwaait er wat! Ik verdedig hem namelijk met mijn eigen leven. Beer voelt een beetje alsof het mijn broertje is, denk ik. Toen mijn ouders gingen scheiden, was hij degene die thuis hetzelfde meemaakte als ik. Hij wist exact hoe de vork in de steel zat, hoe mijn ouders waren en waarom ze uit elkaar gingen. Hij kende immers mijn thuissituatie als geen ander!

Voel je je soms alleen en niet begrepen? Dan kan een knuffel helpen. Ik heb heel veel ā€˜steun’ aan beer gehad. Het is wetenschappelijk bewezen dat het slapen met een knuffel je stress verlaagt. Je slaapt rustiger en het geeft je een geborgen gevoel. Knuffels zijn een uitlaatklep voor zorgen en geheimen als je die niet aan een persoon durft te vertellen. Heb jij ook de behoefte om je verhaal aan iemand te vertellen, maar het gevoel dat niemand luistert? Misschien kan je overwegen om het eens aan je knuffel te vertellen, wie weet helpt het jou ook!

En voor alle knuffelliefhebbers: schaam je niet! Je bent niet alleen…

Roswitha, 25

Verhaal lezen
Steken onder water
Steken onder water

šŸ“– Steken onder water

“Je vader is onwijs veranderd door haar. Zij heeft ervoor gezorgd dat je vader van mij wilde scheiden. Papa is echt wel vreemdgegaan met haar hoor“. Dit zijn uitspraken die ik van mijn moeder hoorde toen mijn ouders net gescheiden waren. Ik herinner me het nog zo goed. Ik zat aan de keukentafel en mijn moeder hield weer een van haar gefrustreerde redevoeringen over mijn vader. De nieuwe vriendin van mijn vader werd aangeduid met “zij“, want haar naam mocht niet genoemd worden. Mijn moeder maakte mijn vader zwart. En dat deed ze heel subtiel. Ze schreeuwde het niet uit in een boze bui, maar verweefde haar beschuldigingen altijd in een gesprek. Al ging het dan niet eens over mijn vader, ze wist er altijd wel een uitspraak over mijn vader in te verwerken.

Elke zin voelde als een steek onder water. Ik zat klem tussen twee waarheden die lijnrecht tegenover elkaar stonden en ik beschermde mijn vader als een waakzame buldog. Ik wist dat mijn vader door meerdere mensen werd beschuldigd door wat hij wel of juist niet had gedaan, maar ik vond dat niet eerlijk. Ik nam het dan ook vaak voor hem op. Iets wat mijn vader liever niet wilde, want het was niet mijn taak als kind, maar ik had toch het gevoel dat ik dat moest doen. Die verdediging frustreerde mijn moeder dan nog meer waardoor ze maar negatieve dingen over mijn vader bleef zeggen. Ik wist op een gegeven moment niet meer wat ik moest zeggen of wat ik nou moest geloven. Hierdoor ontstonden ruzies, frustraties en verdriet voor zowel mijn moeder, mijn vader als voor mij. Het leek bijna onmogelijk om bij beide ouders te zijn zonder de gebruikelijke spanning te voelen. Het zorgde ervoor dat ik een lange tijd het gevoel had dat ik op eieren liep en altijd moest nadenken over het meest gepaste antwoord.

Misschien voel je hem al aankomen: Ik hield dit niet vol. Met mijn moeder ben ik toen het gesprek aangegaan. ā€˜Zij’ had ook een naam en ik zou erg graag willen dat deze naam voortaan gebruikt werd. Verder wilde ik het niet langer hebben over papa. Dat wat ze te bespreken had over hem deed ze maar met hem of met haar omgeving, maar niet met mij. Met mijn vader sprak ik af dat we alleen over mama of de scheiding praten als ik daar behoefte aan had. Ik had duidelijk mijn grenzen aangegeven en dat voelde goed! Het was met dit gesprek niet meteen opgelost, maar wel was nu iedereen ervan op de hoogte hoe moeilijk en pijnlijk de situatie voor mij was. Dat hielp en naarmate de tijd vorderde ging het elke dag iets beter. We hadden eindelijk de ruimte om ontspannen te zijn en adem te halen.

Zo heel af te toe loop ik er nog wel eens tegenaan dat er negatief gepraat wordt over de andere ouder. Gelukkig voel ik dit inmiddels heel goed aan en zeg ik dan direct: ā€˜Ho, dit hoor je niet aan mij te vertellen, ik ben een kind van jullie beiden.’ Mijn ouders weten hier nu heel goed rekening mee te houden!

Rosalie, 21

Verhaal lezen