Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

5 verhalen gevonden voor jou

Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders
Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders
Mijn oudersWat de f@#ck?!

📖 Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders

Mijn ouders zijn zeven jaar geleden gescheiden, omdat mijn vader is vreemdgegaan. In die zomervakantie waren wij erachter gekomen dat hij mijn moeder bedroog omdat hij online een relatie had met een andere vrouw. Een voorval waardoor ik me jarenlang ook bedrogen heb gevoeld. Al is de oorzaak van dit gevoel mij later pas echt duidelijk geworden. Mijn ervaring deel ik graag met jongvolwassenen met gescheiden ouders die een vergelijkbaar pad bewandelen. 

VERANTWOORDELIJKHEIDSGEVOEL 

Als ik in gesprek was met mijn vader voelde ik mij verantwoordelijk om op te komen voor mijn moeder. Ik deelde de pijn die mijn vader haar had gegeven, en zeven jaar geleden dacht ik ook dat het kwam wegens het vreemdgaan. Mijn vader was op vakantie met een jongere vrouw vreemd gegaan, en toonde geen enkele vorm van spijt naar mijn moeder toe. Hij stelde haar zelfs (gedeeltelijk) verantwoordelijk voor zijn acties, en als betrokken dochter vond ik dat moeilijk om aan te horen. Ik vond dat hij ongelijk had en uitte deze mening ook naar mijn vader. 

Wat ik moeilijk vond, was dat mijn ouders geen contact hadden sinds hun scheiding. Daardoor had ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel opgebouwd om mijn moeders kant te kiezen wanneer mijn vader iets zei dat mij deed denken aan de scheiding. Ik stond toentertijd eigenlijk op ‘mijn moeders plek’ in het gezin. Ik voerde deruzies en discussies met mijn vader, die mijn ouders niet met elkaar voerden. 

GEEN RUIMTE VOOR MIJN PIJN

Achteraf leerde ik dat dit waarschijnlijk niet alleen mijn gevoelens waren, maar dat ik een deel van mijn moeders pijn overnam en naar mijn vader uitte. Wegens mijn wrok naar mijn vader toe, stond ik ook niet open om zijn toenmalige nieuwe partner te ontmoeten. Alles aan haar deed mij herinneren aan de gebeurtenis. 

Wat ik toen al wel inzag en benoemde naar mijn vader, was dat ik zijn vriendin niet wilde ontmoeten, omdat zij het levende bewijs was dat mijn broertje en ik geen prioriteit waren voor mijn vader. Hij had wel contact met haar gehad, maar liet ons links liggen. Na heel wat jaren, en fijne therapie, heb ik ontdekt dat de situatie voor mij vooral moeilijk was, omdat niet alleen mijn moeder, maar ook ik aan de kant werd geschoven door mijn vader voor zijn nieuwe vriendin. Hij gaf mijn moeder geen aandacht meer, maar mij en mijn broertje ook niet. Ik was niet zo zeer gepijnigd vanwege het vreemdgaan zelf, maar de gevolgen ervan: ik voelde me achtergelaten. 

TERUGBLIK OP DE SITUATIE

Ik begrijp nu dat ik mij niet druk hoef te maken om de ontrouw van mijn vader. De (onuitgesproken) pijn die mijn moeder hier aan over heeft gehouden, is haar pijn. Ik hoef daar niks mee te doen. Zij mag dat op haar tempo verwerken, zonder dat ik mij verantwoordelijk hoef te voelen. 

Nu weet ik dat ik mijn vader niet meer herkende in die periode. Dat ik hem miste, en me bovendien niet meer gesteund, gezien, en geliefd voelde. Dat is mijn pijn. Met die pijn mag ik aan de slag, en dat is hartstikke lastig, maar brengt me wel vooruit. Door te werken aan mijn moeders pijn, stapte ik alleen maar van ‘mijn plek’ in het gezin af. Ik trad op als volwassene in de situatie, in plaats van als kind. Dat bracht me alleen maar verder weg van mijn wensen en behoeften. Nu probeer ik dat onderbuikgevoel een stem te geven, ook al is dat soms buiten mijn comfortzone. 

JE MAG JOUW PLEK IN HET GEZIN INNEMEN

Voor andere kinderen en jongeren die dit doormaken, of hebben gemaakt: jouw pijn mag net zo veel ruimte innemen als die van je ouder(s). Jij hoeft deze situatie niet voor hen op te lossen, en zij horen jou nog steeds te ondersteunen en lief te hebben zoals jij van ze wenst. Wanneer je ouders druk zijn met elkaar, kan het zijn dat ze jou een beetje uit het oog verliezen. Voel je vrij om wat harder te roepen als je ze nodig hebt, dat mag je van ze verwachten! 

Mocht je het moeilijk vinden om hierover te praten, of zou je graag iemand willen hebben gedurende jouw proces? Dan kan je je bij Villa Pinedo aanmelden voor een online Buddy. Aarzel niet, wij steunen je graag! Je hoeft het niet alleen te doen. 

Verhaal lezen
Gedicht: Gebroken gezin
Gedicht: Gebroken gezin
Mijn oudersStiefoudersMijn woonsituatie

📖 Gedicht: Gebroken gezin

Gebroken gezin

Ik was jong toen jullie het besloten,

Om niet één te zijn, maar gebroken,

Twee huizen, twee werelden apart,

Het liet een scheur achter in mijn hart.


Iedereen zegt: twee keer feest, meer cadeaus,

Twee slaapkamers, vakanties, dat is toch grandioos? 

Maar niemand snapt hoe het soms echt is,

Het is de veilige basis die ik mis.


Waar hoor ik thuis, hoe gedraag ik mij? 

Stiefouders en kinderen komen erbij,

Regels veranderen, is het nog mijn thuis? 

Ik voel mij een gast in mijn eigen huis.


Huilend op de fiets, keer op keer,

Van de een naar de ander, heen en weer.

Elke keer m’n tas pakken, wat een stress,

Als een postduif zonder eigen nest.


We praten niet, want dat doet zeer,

Wat bij de ander gebeurt, vertel ik niet meer,

Daarmee houden wij vrede in huis,

Maar zelf voel ik nog altijd de ruis.

Verhaal lezen
Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt
Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt
Mijn oudersGedachten en gevoelensSteun

📖 Over leven met gescheiden ouders: Willianne vertelt

Nooit meer dat gezin terug, nooit meer hoe het was. Ineens besefte Willianne dit. Niemand had er ooit bij stilgestaan hoe het voor haar was dat haar ouders uit elkaar gingen. Ze zei nooit wat ze van de situatie vond want dan ontplofte alles en dat wilde ze niet.

Verhaal lezen
"En toen kwam het moment: hij kon niet naar binnen”
"En toen kwam het moment: hij kon niet naar binnen”
Mijn ouders(Geen) contactWat de f@#ck?!

📖 "En toen kwam het moment: hij kon niet naar binnen”

Dit is deel drie van de serie verhalen van volwassen kinderen van gescheiden ouders die ouderverstoting hebben doorgemaakt.

Hoe oud was je toen je ouders gingen scheiden?

“Toen ik zes was gingen mijn ouders scheiden, toen trouwden ze weer toen ik zeven was en scheidden ze toen ik zeven was.”

Werd je betrokken bij ruzies of issues tussen je ouders?

“Ja, vooral door mijn moeder.”

Hoe werd je betrokken, kan je een situatie beschrijven waarin dat voor jou heel duidelijk naar voren kwam?

“Toen ik zeven was nam mijn moeder mij apart van mijn broertje. Zij vertelde dat ze papa het huis uit had gezet en dat ze een ander slot op de deur had gezet. Als papa dan van werk naar huis zou komen zou hij dus niet naar binnen komen en wij mochten hem er niet inlaten. Ik weet nog heel goed dat ik de hele middag met een heel zwaar gevoel heb gewacht op dat moment. Heel graag wilde ik naar boven, gewoon weg zijn voor die confrontatie, maar we moesten blijven spelen in de woonkamer. Door het grote raam van de woonkamer zag ik papa vrolijk aan komen lopen, de koffer in zijn ene hand en zwaaiend met zijn andere. En toen kwam het moment, hij kon niet naar binnen en ik mocht niet open doen.

Op latere leeftijd waren het veel “kleine” dingen bij elkaar. Ik mocht bijvoorbeeld nooit bellen met mijn vader en als dat al mocht, bijvoorbeeld omdat ik jarig was en hij mij wilde feliciteren, moest dat naast mijn moeder zodat zij kon meeluisteren en kon checken of ik niet te enthousiast reageerde maar gewoon kortaf. Of met Vaderdag moesten we (als mijn moeder het werkje zag) de knutselwerkjes van school weggooien en er dan heel hard om lachen dat we zoiets stoms hadden gemaakt. Want natuurlijk wilden we dat niet maken maar het moest van school en nee, papa kon je zeker geen papa noemen na alles wat hij mama had aangedaan, onzin zeg, zo’n dag.”

Had je het gevoel dat je moest kiezen tussen je ouders?

“Eigenlijk is het heel dubbel. Aan de ene kant voelde het heel erg alsof ik moest kiezen, dit vroeg mijn moeder mij ook altijd letterlijk “Hou je dan Ă©cht meer van mij dan van die man?”. Aan de andere kant voelde het ook niet als een keuze want natuurlijk had ik er nooit een keuze in. Als ik ook maar het woord papa in mijn mond nam werd ze boos en verdrietig.”

Welke ouder praat(te) negatief over de andere ouder of beide?

“Mijn moeder sprak altijd heel negatief over mijn vader. Mijn vader zweeg over mijn moeder, waarvoor ik hem tot op de dag van vandaag nog heel dankbaar voor ben dat hij nooit echt iets negatiefs heeft gezegd. Wel soms over zaken als alimentatie, maar daar ging hij nooit over door.”

Schrijf spontaan de tien dingen op die één of beide ouders over de ander zeiden?

"Hij is het niet waard om papa genoemd te worden

Hij heeft nooit kinderen gewild

Hij betaalt te weinig geld

Hij wil jullie niet vaker zien

Hij keek alleen maar naar andere vrouwen toen we getrouwd waren

Hij is een autist

Vind je zo’n man het Ă©cht waard om een cadeautje te geven?

(Tegen mijn broertje die qua uiterlijk erg op mijn vader lijkt): ga maar naar je kamer, ik kan je gezicht niet uitstaan.

Trek maar oude kleren aan, bij je vader blijven kleren toch nooit heel.

Waarop mijn vader dan weer zei “Betaal ik je moeder zoveel alimentatie en dan lopen jullie er nog zo bij..”

Wat zag/zie je non-verbaal aan het gezicht van je vader of moeder als het over de andere ouder ging/gaat?

“Aan mijn vader gelukkig nooit zoveel, maar eigenlijk hadden we het gewoon nooit over mijn moeder. Als het ook maar over scheiden ging op televisie begon mijn moeder weer te huilen over hoe zwaar het voor haar was als alleenstaande moeder en wat mijn vader haar allemaal had aangedaan.”

Heb je een ouder voor langere tijd niet gezien?

“Mijn moeder heb ik een tijd niet gezien. Ik merkte dat hoe ouder ik werd, hoe lastiger ik het vond om goed contact met haar te onderhouden na alles wat er vroeger heeft gespeeld.”

Hoe leg(de) je dit aan je omgeving uit, met andere woorden ‘wat is jouw verhaal?’

“Vaak zeg ik gewoon kort dat mijn ouders niet zo heel goed zijn gescheiden en lach ik het weg omdat het allemaal zo idioot was vroeger.”

Hoe reageert jouw vader of moeder als je over de andere ouder praat? Kan je openlijk over de andere ouder praten?

“Tegenwoordig kan ik bij mijn vader soms wel eens iets zeggen over mijn moeder, al is dat nooit echt positief omdat zij dat zelf veroorzaakt, het is gewoon altijd negatief. Vroeger mochten we het nooit hebben over mijn vader of het moest iets negatiefs zijn. Dat deed ik dan ook want dan was mijn moeder in ieder geval weer blij. Dan vertelde ik over hoe burgerlijk hij was dat we gezamenlijk moesten eten (deden wij “thuis” nooit) of dat onze kamers zo lelijk waren of dat ik Ă©cht geen zin had in de vakantie omdat ik dan twee weken met hĂ©m en zijn vrouw moest zijn. Dat deed dan altijd heel veel pijn want ik wilde dit niet zeggen, ik vond het heel fijn bij mijn vader, maar tegelijk voelde die waardering van mijn moeder op zo’n moment nog veiliger. Ik wilde niet dat zij dacht dat ik het leuk had bij mijn vader, want ik wist dat zij dan heel verdrietig en boos zou zijn.”

Wat zegt jouw omgeving over de andere ouder?

“Bij mijn vaders kant vroeg vroeger iemand nog wel eens om de groetjes te doen aan mijn moeder maar dat durfde ik dan niet Ă©cht te doen omdat er dan toch weer een heel zeikverhaal van haar kant zou komen over die oom/tante/opa/oma en dat ze dat alleen maar zeiden om haar dwars te zitten. Bij mijn moeders kant werd er nooit iets over mijn vader gezegd of gevraagd.”

Wat heb/had jij nodig van je omgeving in dit proces? Hoe kan iemand in jouw situatie jou ondersteunen?

"Ik had er echt iets aan gehad als er een andere volwassene zou zijn geweest die mijn moeder had verteld hoe schadelijk het is om negatief over mijn vader te praten. De omgeving wist namelijk wel dat het niet klopte maar niemand durfde tegen mijn moeder in te gaan. Mijn moeder vond het nog wel eens grappig om in het openbaar of tijdens een verjaardagsfeestje nare dingen te zeggen over mijn vader en dan ook om “mijn” negatieve mening te vragen. Iedereen stond er dan bij en keek ernaar maar nooit durfde iemand te zeggen dat het niet klopte.”

“Iemand had mij heel erg kunnen steunen door juist wĂ©l iets positiefs te zeggen over de andere ouder. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat ik bij mijn vader in de auto zat en hele droge handen had. Mijn vader zei toen dat ik een bepaalde crĂšme moest smeren, dat deed mijn moeder vroeger ook als ze daar last van had. Dat vond ik echt zoooo fijn om te horen, iets leuks over de ander. Dat gesprekje is mij ook altijd bijgebleven."

Wat zijn jouw gedachten over jouw ouders? Beschrijf ze zo gedetailleerd mogelijk.

“Van mijn vader waardeer ik het heel erg dat hij altijd een soort van stabiele factor is geweest, al was het maar twee keer per maand. Wat mijn moeder ook deed of zei, hij heeft nooit echt iets naars over haar tegen ons gezegd. Dit heeft vooral op de lange termijn, ervoor gezorgd dat de band met mijn vader goed is. Als hij, net zoals mijn moeder, was meegegaan in het vechten en trekken, dan had ik zeker niet de band gehad met hem die ik nu heb. Ik vind het fijn dat ik altijd op hem kan terugvallen als er iets is, zonder dat hij ooit iets van mij terug verwacht.”

Om mijn moeder geef ik op een bepaalde ouder-kind manier. Ik vind het vaak lastig om uit elkaar te halen wat echt houden van is en waar ik dankbaar voor moet zijn tegenover wat normaal is. Van mijn moeder kregen we bijvoorbeeld vaak nieuwe kleren. Hiervoor ben ik haar natuurlijk heel dankbaar maar tegelijk denk ik dat dit ook wel is opgelegd. Wij kregen namelijk heel vaak te horen dat het zó bijzonder was dat we dit kregen en van mijn vader niet. Dus dan moest ze wel heel veel van ons houden in tegenstelling tot mijn vader die niets kocht, dit was hét ultieme bewijs. Dingen waren en zijn nooit onvoorwaardelijk bij haar en dat maakt het wel eens lastig.

Daarnaast vind ik het, nu ik ouder ben, moeilijk om met haar “gezellig” over koetjes en kalfjes te praten, wetende nu wat zij vroeger deed. Een kind hoort gewoon van beide ouders evenveel te mogen houden, dat mijn moeder dit zo tegenwerkte voelt voor mij echt als onvergefelijk.”

Voelde jij je veilig bij je ouders en kun je dit ook uitleggen?

“Bij mijn vader voelde ik mij wel veilig, niet welkom door zijn nieuwe vrouw maar ook niet onveilig. Mijn moeder kon ’s nachts wel eens naar mijn kamer gaan om te vertellen dat ze een stukje ging rijden en niet wist of ze ooit nog terug zou komen omdat ze zich zo eenzaam en ongelukkig voelde. Dat de map met de erfenissen in de trapkast stond. Of ze kon ineens exploderen. De aanleiding was vaak dat we niet “loyaal” of braaf genoeg waren (toch iets aardigs hebben gezegd over mijn vader of niet goed genoeg hebben opgeruimd). Dus veilig denk ik niet dat je het kan noemen al was het wel mijn thuis met mijn eigen kamer dus voelde het wel vertrouwd.”

Heb je een fijne herinneringen aan je ouders samen?

“Nee.”

Kun je je iets positiefs herinneren wat je ouders over elkaar hebben gezegd?

“Mijn vader over die handcrùme.”

Hoe gaat het nu met jou?

“Nu gaat het goed met mij! Ik heb geleerd te leven met vroeger als een nare gebeurtenis en mijzelf los te zien van mijn ouders. Klinkt misschien een beetje triest maar dat is het totaal niet! Het is juist een fijn gevoel dat ik regie heb over mijn eigen leven en niet langer geleefd hoef te worden door anderen. Ik mag nu zelf bepalen en de keuzes die ik maak zijn ook helemaal van mij. En ik weet in ieder geval hoe het zeker niet moet, ook een belangrijk leermoment;).”

Wat zou je je ouders willen vragen vanuit je kind-zijn?

“Zouden jullie mij willen zien als je kind en niet als gelijke? En dat ik echt heel veel behoefte heb, ook al zijn jullie uit elkaar, leuke dingen te horen over elkaar. Wees ook lief voor jezelf en heb oog voor het positieve want als het goed gaat met jou als mijn vader/moeder voel ik mij ook goed!

En ik geloof er erg in dat zoals je zaait, zul je oogsten. Mijn moeder was vroeger alleen maar negatief, daardoor was ik er toen onvoorwaardelijk voor haar maar nu ik mijn eigen keuzes kan maken houdt die onvoorwaardelijkheid op. Hierdoor zie ik haar bijna niet meer maar geheel vanuit mijn eigen gemaakte keuze. Mijn vader is begonnen met een mega achterstand maar door zijn positieve gedrag is die achterstand nu helemaal weggewerkt en heb ik het fijn met hem.”

Meer lezen over ouderverstoting? Lees hieronder verder!

Verhaal lezen
"Voor mij is mijn moeder dood"
"Voor mij is mijn moeder dood"
Mijn ouders(Geen) contactWat de f@#ck?!

📖 "Voor mij is mijn moeder dood"

Vandaag deel twee in de serie verhalen van volwassen kinderen die ouderverstoting hebben doorgemaakt. Dit is het verhaal van Didi (33 jaar).

Hoe oud was je toen je ouders gingen scheiden?

“Ik was drie jaar oud toen mijn ouders gingen scheiden. Ik was nog te klein om iets van de scheiding te hebben gezien en te jong om te kunnen zien hoe het allemaal voor de scheiding ging en wat er gaande was. Ik werd er ook niet bij betrokken op hele jonge leeftijd. Ik kan me alleen herinneren dat mijn vader voor de deur stond en dat ik bang voor hem was en hem niet wilde zien. Op een dag klom mijn vader over het hek toen mijn moeder de was van de lijn haalde. Hij sloeg haar toen in elkaar. Deze beelden zie ik helaas nog vaak terug. Ik zie mezelf nog zitten voor het raam toen dat gebeurde. Door deze dingen te zien dacht ik altijd echt dat mijn vader agressief was.”

Had je het gevoel dat je moest kiezen tussen je ouders?

“Door de verhalen van mijn moeder en wat ik als klein kind gezien heb, koos ik dus voor mijn moeder. Ik was zo bang voor mijn vader door de negatieve verhalen van mijn moeder en door wat ik had zien gebeuren in de tuin. Ook stond mijn vader op bepaalde plekken ons op te wachten wat ik best eng vond en daarom koos ik dus voor mijn moeder.”

Welke ouder praat(te) negatief over de andere ouder of beide?

“Mijn moeder vertelde slechte verhalen over mijn vader. Doordat ik innerlijk op mijn vader lijk, kon ik in de ogen van mijn moeder niks goed doen. Hierdoor kon ik niet goed overweg met mijn moeder. Een paar weken voordat ik zeventien werd, werd ik gedumpt door mijn moeder en moest ik naar mijn biologische vader. Op dat moment zat ik in mijn examenjaar. Mijn moeder heeft altijd verteld dat mijn vader veel drugs gebruikte en dat hij heel agressief was. Mijn vader zou ook voor vele diefstallen in de gevangenis zitten. Er werd gezegd dat mijn vader dure apparatuur stal in winkels en dat hij daarvoor opgepakt was.

'Je vader wilt ons vermoorden', dat waren de woorden van haar en uiteindelijk vertelde mijn moeder dat mijn vader dood was. Mijn vader heeft nooit slecht gepraat en gaf zelfs aan dat hij nog altijd van mijn moeder hield. Ik kan de uitdrukkingen van mijn moeder niet echt meer voor de geest halen, hoe ze dat verteld heeft. Ik weet alleen nog dat ik heel bang was voor mijn vader en hem absoluut niet wilde zien.”

Heb je een ouder voor langere tijd niet gezien?

“Mijn ouders scheidden toen ik drie jaar oud was en de jaren hierna heeft mijn vader gestreden en deed hij alles om ons te zie. Hij was vaak in de buurt op plekken waar hij ons kon zien. Ik was altijd maar bang en wist toen niet dat mijn vader dit juist deed om ons te kunnen zien.

Ik baal ervan dat ik als kind niet door had dat hij juist het beste met ons voor had, dat hij ook gewoon vader wilde zijn en zijn kinderen wilde vasthouden. Daarna is het negen jaar stil geweest. Mijn vader is toen verhuisd naar het buitenland en gaf aan dat hoe pijnlijk het ook was, hij verder moest gaan met zijn leven. Totdat ik ineens gedumpt werd bij mijn vader door mijn moeder. Hij was toen ook weer terug naar Nederland gekomen.

Ik heb een paar weken bij mijn vader gewoond en toen kwam ik in tehuizen terecht en was mijn vader weer uit beeld. Mijn vader had een fulltime baan als kok in een restaurant. Wanneer hij thuis kwam, lag ik al te slapen en ‘s ochtends sliep hij toen ik naar school of werk ging. Hij was er nooit en met de verhalen van mijn moeder erbij voelde ik me ook niet veilig daar. Ik ben uiteindelijk op straat beland en daarna in tehuizen terecht gekomen. De tehuizen werden geregeld door Jeugdzorg.”

Hoe leg(de) je dit aan je omgeving uit, met andere woorden ‘wat is jouw verhaal?’

“De omgeving wist van onze situatie af en mijn moeder heeft zelfs een handtekeningenactie gehouden om ervoor te zorgen dat mijn vader een stadsverbod kreeg. Ondertussen hadden wij een stiefvader waar mijn moeder mee getrouwd was.

Ik kon niet over mijn vader praten en wilde dat ook toen niet, hij bestond voor mij ook letterlijk niet meer. De omgeving wist van de situatie af door de verhalen van mijn moeder en die weten ook niet anders. Het scheelt dat je nu internet hebt, vroeger was dat niet het geval. Nu kunnen verstoten ouders berichten online zetten waarin ze zeggen ze hun kinderen missen en kinderen kunnen via social media op zoek gaan naar hun ouder. Ik had iemand nodig die naar mij luisterde en er voor het kind was, zoals een kindbehartiger dat doet."

"Ik ben nu heel blij dat ik mijn vader terug heb. Ik zie mijn vader als een hele zachte, vriendelijke man die helemaal geen agressieve indruk maakt. Ik besta niet meer voor mijn moeder en ben nu een vreemde voor haar als ik op straat loop. Voor mij bestaat mijn moeder ook niet meer. Voor mij is mijn moeder dood.”

Voelde jij je veilig bij je ouders en kun je dit ook uitleggen?

“Toen ik werd gedumpt bij mijn vader voelde ik mij niet veilig vanwege de verhalen van mijn moeder. Ik heb echt veel spijt dat ik toen niet achter de waarheid ben gekomen. Ik denk dat mijn vader het toen niet vertelde omdat ik nog te jong was.

Bij mijn moeder voelde ik mij niet veilig omdat ik totaal niet gezien werd door haar en ik het zwarte schaap was van de drie kinderen. Ik lijk innerlijk heel erg op mijn vader en daardoor denk ik dat ze mij slecht heeft behandeld. Waarschijnlijk zag ze mijn vader in mij.”

Hoe gaat het nu met jou?

“Het gaat redelijk met me. Ik heb de afgelopen jaren vele depressies gehad en ben nu uit mijn tweede burn-out aan het komen. Het is een behoorlijk zwaar traject als je ouders op deze manier gaan scheiden. Het heeft zoveel invloed in mijn leven.”

Wat zou je je ouders willen vragen vanuit je kind-zijn?

“Ik wil graag ouders vertellen dat ze samen kinderen hebben gemaakt en er dus samen voor moeten zorgen. Allebei leer je je kind dingen die ze nodig hebben voor het verdere leven. Kinderen die een ouder missen, missen de helft van hun eigen identiteit.”

Lees hieronder de andere verhalen in de serie over ouderverstoting.

Verhaal lezen