Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

52 verhalen gevonden voor jou

‘We moeten jullie iets vertellen...'
‘We moeten jullie iets vertellen...'
Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 ‘We moeten jullie iets vertellen...'

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister. 

Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen…’ 

GELDPROBLEMEN

Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen. 

Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar ruzie hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren. 

WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN

‘Mama en ik… we hebben hier veel over gepraat… en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.

Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld. 

Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar school te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven. 

MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN

Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen. 

Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen…’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven. 

Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om hulp vragen bij anderen. Het komt goed!

Verhaal lezen
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Mijn oudersSteun

📖 Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.

REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN

Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.

De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.

Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.

STEEDS MINDER DELEN

Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.

LOYALITEITSCONFLICT

Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.

WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN

Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.

Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:

Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt

Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder

Mijn gevoelens centraal zetten

Mij  bedanken voor het vertrouwen

Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij

EEN BOODSCHAP AAN OUDERS

Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden. 

Verhaal lezen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Een positieve scheiding en toch verdriet voelen
Mijn ouders

📖 Een positieve scheiding en toch verdriet voelen

Ik was 3 jaar toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan me niet veel van die tijd herinneren, maar ik weet nog wel hoe het voelde. Er veranderde iets heel groots, terwijl ik eigenlijk te klein was om precies te begrijpen wat er gebeurde.

MIJN OUDERS HADDEN GEEN RUZIE

In de jaren na de scheiding zei iedereen altijd dat ik "geluk had" omdat mijn ouders geen ruzie hadden. En dat was ook zo. Ik kan me maar weinig momenten herinneren waarop ik mijn ouders ruzie heb horen maken. Ze waren lief tegen elkaar, praatten normaal met elkaar en kwamen samen naar gesprekken op school. Daardoor voelde ik me veilig.

HOE KAN IK VERDRIETIG ZIJN ALS ALLES GOED LIJKT?

Toch had ik soms dat kleine, onverklaarbare gevoel in mijn buik. Nog steeds, na 22 jaar. Ik vond het moeilijk om te begrijpen waarom ik dat voelde. Hoe kun je verdrietig zijn als alles eigenlijk goed gaat? Ik dacht vaak: "Ik mag dit niet voelen. Er zijn kinderen bij wie het veel erger is." Maar dat gevoel ging niet weg, ook al dacht ik dat. Het bleef gewoon.

HET VERLANGEN NAAR 1 PLEK

In beide huizen had ik mijn eigen slaapkamer, eigen tandenborstel en hoekjes waar mijn speelgoed lag. Mijn ouders wilden dat ik me bij beide thuis zou voelen. Ik stond nooit tussen hen in en ik voelde altijd dat ze hun best deden om alles zo te doen dat het voor mij het fijnst was. Toch was er soms dat moment dat ik met mijn tas bij de deur stond en dacht: "Waarom kan ik niet gewoon op één plek blijven?"

MOEITE MET PRATEN OVER MIJN GEVOELENS DOOR DE SCHEIDING

Toen ik jong was, vond ik het moeilijk om over mijn gevoelens te praten. Ik wilde niemand verdrietig maken, want zij deden toch hun best om alles goed te doen? Dus ik hield het voor mezelf. Misschien herken je dat wel, dat je iets voelt maar je mond dicht houdt omdat je iemand anders niet wilt lastigvallen. Pas toen ik ouder werd, begreep ik dat gevoelens niet altijd logisch zijn. Je kunt blij én verdrietig tegelijk zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouders geen ruzie maken, en dat ze liefdevol uit elkaar zijn gegaan. Maar je mag ook verdrietig zijn omdat je niet in een huis met beide ouders woont. Je kunt het fijn hebben in twee huizen én soms wensen dat je ouders nog samen waren. Dat is geen rare gedachte. Dat is menselijk. Dat is normaal.

Hoe ouder ik werd, hoe makkelijker het werd om over mijn gevoelens te praten. Dit had ik vooral met mama. Samen met haar kon ik praten over wat ik voelde. Zij heeft me altijd gerustgesteld dat mijn gevoelens er altijd mochten zijn. We gingen ook vaak met z’n drieën praten en samen zoeken naar oplossingen: wat kunnen we doen zodat het nóg fijner is voor mij?

IEDEREEN BELEEFT EEN SCHEIDING ANDERS: JOUW GEVOELENS ZIJN BELANGRIJK

Iedereen beleeft een scheiding anders. Wat jij voelt, hoort bij jouw verhaal. En jouw verhaal is net zo waardevol als dat van anderen. Soms ben je verdrietig, soms opgelucht. Misschien weet je soms niet goed wat je voelt, ook dat is oké. Misschien ben je soms moe van het regelen, of baal je omdat je dingen in het andere huis hebt laten liggen. Misschien ben je blij dat je ouders nu gelukkiger zijn, maar verlang je soms toch terug naar één huis, één woonkamer, één eettafel. Mijn ouders kunnen nu nog steeds met elkaar praten, ik zou zelfs zeggen dat ze nu echt vrienden zijn. Dat vind ik fijn om te zien. Maar dat betekent niet dat mijn verdriet nooit heeft bestaan. Het betekent alleen dat alles naast elkaar mag bestaan: liefde, gemis, blijdschap en verwarring.

Verhaal lezen
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Mijn oudersSteun

📖 Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf

Duizenden mensen wandelen dagelijks langs dit gedicht van Willem Wilmink, op de ramen van het kantoor van Villa Pinedo in hartje Utrecht. Een gedicht over een diepe liefde en loyaliteit naar beide ouders, ook als ze gescheiden zijn.

Als mens ben je onlosmakelijk verbonden met je biologische ouders. Uiteraard kunnen er andere belangrijke opvoeders en mensen in jouw leven zijn, maar je bestaat altijd voor 50% uit je biologische vader en voor 50% uit je biologische moeder. Als kind ben je van nature loyaal aan je beide ouders. Loyaliteit is een gecombineerd gevoel van verbondenheid en trouw. Je kunt als klein meisje of jongetje nog niet voor jezelf zorgen en bent volledig afhankelijk van je ouders.

Dat ‘loyaal zijn aan’ dient dus een belangrijk doel. Van nature houd je daarmee de band met je ouders in stand en houd je jezelf daarmee in feite in leven. Je hoopt je veilig en gezien te voelen door je ouders. Die afhankelijkheid maakt dat je volstrekt loyaal bent aan jouw ouders: de mensen die jou het leven hebben gegeven.

Bij scheiding en conflicten tussen ouders bestaat de kans dat je als kind voelt dat je, zoals Willem Wilmink beschrijft in zijn gedicht, niet (meer) openlijk van je beide ouders kan of mag houden. Als je je loyaliteit naar de ene ouder wil uiten, voel je dat je daarmee tegelijkertijd de andere ouder tekort doet en andersom. Als de ene ouder slecht praat over de andere ouder doet dat pijn. Je voelt diep van binnen een afwijzing van een deel van jezelf. Je bént immers ook voor de helft de andere ouder.

Misschien heb jij als kind tijdens de scheiding (onbewust) een keuze gemaakt aan welke ouder je het meest loyaal bent. Je kon toen niet anders; en nu ben je volwassen. Mag jij jezelf toestaan om evenveel van je vader te houden als van je moeder, en andersom?

Besef dat je, ondanks de ingewikkelde loyaliteiten, allebei jouw ouders een plek in je hart kan geven. Dat wat er bij je ouders speelt, mag je bij hen laten. Dat laat je los. Misschien doet dat je ouder(s) pijn, en geeft dat jou vervolgens een schuldgevoel, maar het is onmogelijk om door het leven te gaan zonder je schuldig te voelen. Dus ga uit huis, terwijl je weet dat je moeder in een gat valt en liever hebt dat je thuis blijft wonen. Vier je verjaardag of kerst op een manier hoe jij dat wilt, terwijl je weet dat je vader iets anders voor ogen had. Het gevoel van onschuldig blijven, oftewel loyaal blijven, is vaak prettiger dan je schuldig maken. Maar groeien en écht volwassen worden is niet mogelijk zonder schuld.

Leef jouw eigen leven, met allebei je ouders in jouw hart. Hierdoor voel je je vollediger en kun je meer jezelf zijn. Ik wens je veel plezier met onderzoeken hoe je loyaal kunt zijn aan de belangrijkste persoon op deze wereld: jijzelf ?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
GEDICHT | GROTER WORDEN MET GESCHEIDEN OUDERS
GEDICHT | GROTER WORDEN MET GESCHEIDEN OUDERS
Mijn ouders

📖 GEDICHT | GROTER WORDEN MET GESCHEIDEN OUDERS

GROTER WORDEN MET GESCHEIDEN OUDERS

Soms denk ik terug aan hoe het vroeger was
Toen kind zijn betekende dat ik een zorgeloos leventje had

En met het groter worden en de tijd verder gaat
Raak ik gewend aan hoe het leven van mijn ouders gescheiden bestaat

Dat veel onzekere en nieuwe zaken langzaam als normaal zullen aanvoelen
Alsof twee werelden één thuis proberen te bedoelen

Maar ook al is het leven al lang dat mijn ouders niet meer samen zijn
Soms went toch niet alles, en doen sommige dingen nog wel een beetje pijn

Want met het groter worden zie ik het plaatje steeds een beetje meer
Begrijp ik dingen die ik vroeger nog niet zag of snapte wel opeens weer

Ik merk de stiltes, de blikken, de dingen die niet worden gezegd
En hoe ik soms mijn eigen gevoel vroeger opzij heb gelegd

Groter worden maakt je sterker, dat is wat men vaak zegt
Maar soms betekent het ook pas gaan voelen wat je eerst nog niet doorhebt.

Als je herkent wat er in dit gedicht wordt beschreven en behoefte hebt aan steun of met iemand wilt praten die begrijpt wat je doormaakt, kun je bij Villa Pinedo appen met een

online Buddy

. Dit is een jongvolwassene met gescheiden ouders die jou een luisterend oor biedt en tips kan geven. Download de Villa Pinedo Buddy App en meld je gratis aan!

Verhaal lezen
GEDICHT | IMPACT
GEDICHT | IMPACT
Mijn oudersStiefoudersMijn woonsituatie

📖 GEDICHT | IMPACT

IMPACT

Ik zeg dat het goed gaat,
dat ik hieraan ben gewend.
Dat dit gewoon mijn leven is,
dat iedereen me zo kent.

Maar soms voelt het vanbinnen
alsof er iets ontbreekt,
alsof een stukje zekerheid
heel stilletjes is weggebleekt.

Papa woont ver weg,
verder dan alleen een straat.
Verder dan een middag samen,
verder dan hoe het vroeger gaat.

Ik mis hem op gewone dagen,
zomaar, zonder plan.
Bij kleine momenten
waar niemand iets van zien kan.

Mama heeft nu iemand nieuw,
ik glimlach en doe mee.
Ik probeer het te begrijpen,
maar mijn gevoel loopt niet altijd oké.

Ik zie andere gezinnen lopen,
hand in hand, zo fijn met elkaar.
Alsof het allemaal vanzelf gaat,
het doet me veel, zo’n klein gebaar. 

En dan denk ik heel zachtjes,
zonder dat iemand het ziet:
zo had het moeten zijn,
maar zo is het voor mij niet.

Ik zeg dat ik sterk ben,
dat ik dit alles wel overleef.
Maar de scheiding heeft meer impact
dan ik ooit hardop toegeef. 

Verhaal lezen
Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders
Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders
Mijn oudersWat de f@#ck?!

📖 Mijn vader ging vreemd: wat dat met mij deed als kind met gescheiden ouders

Mijn ouders zijn zeven jaar geleden gescheiden, omdat mijn vader is vreemdgegaan. In die zomervakantie waren wij erachter gekomen dat hij mijn moeder bedroog omdat hij online een relatie had met een andere vrouw. Een voorval waardoor ik me jarenlang ook bedrogen heb gevoeld. Al is de oorzaak van dit gevoel mij later pas echt duidelijk geworden. Mijn ervaring deel ik graag met jongvolwassenen met gescheiden ouders die een vergelijkbaar pad bewandelen. 

VERANTWOORDELIJKHEIDSGEVOEL 

Als ik in gesprek was met mijn vader voelde ik mij verantwoordelijk om op te komen voor mijn moeder. Ik deelde de pijn die mijn vader haar had gegeven, en zeven jaar geleden dacht ik ook dat het kwam wegens het vreemdgaan. Mijn vader was op vakantie met een jongere vrouw vreemd gegaan, en toonde geen enkele vorm van spijt naar mijn moeder toe. Hij stelde haar zelfs (gedeeltelijk) verantwoordelijk voor zijn acties, en als betrokken dochter vond ik dat moeilijk om aan te horen. Ik vond dat hij ongelijk had en uitte deze mening ook naar mijn vader. 

Wat ik moeilijk vond, was dat mijn ouders geen contact hadden sinds hun scheiding. Daardoor had ik een groot verantwoordelijkheidsgevoel opgebouwd om mijn moeders kant te kiezen wanneer mijn vader iets zei dat mij deed denken aan de scheiding. Ik stond toentertijd eigenlijk op ‘mijn moeders plek’ in het gezin. Ik voerde deruzies en discussies met mijn vader, die mijn ouders niet met elkaar voerden. 

GEEN RUIMTE VOOR MIJN PIJN

Achteraf leerde ik dat dit waarschijnlijk niet alleen mijn gevoelens waren, maar dat ik een deel van mijn moeders pijn overnam en naar mijn vader uitte. Wegens mijn wrok naar mijn vader toe, stond ik ook niet open om zijn toenmalige nieuwe partner te ontmoeten. Alles aan haar deed mij herinneren aan de gebeurtenis. 

Wat ik toen al wel inzag en benoemde naar mijn vader, was dat ik zijn vriendin niet wilde ontmoeten, omdat zij het levende bewijs was dat mijn broertje en ik geen prioriteit waren voor mijn vader. Hij had wel contact met haar gehad, maar liet ons links liggen. Na heel wat jaren, en fijne therapie, heb ik ontdekt dat de situatie voor mij vooral moeilijk was, omdat niet alleen mijn moeder, maar ook ik aan de kant werd geschoven door mijn vader voor zijn nieuwe vriendin. Hij gaf mijn moeder geen aandacht meer, maar mij en mijn broertje ook niet. Ik was niet zo zeer gepijnigd vanwege het vreemdgaan zelf, maar de gevolgen ervan: ik voelde me achtergelaten. 

TERUGBLIK OP DE SITUATIE

Ik begrijp nu dat ik mij niet druk hoef te maken om de ontrouw van mijn vader. De (onuitgesproken) pijn die mijn moeder hier aan over heeft gehouden, is haar pijn. Ik hoef daar niks mee te doen. Zij mag dat op haar tempo verwerken, zonder dat ik mij verantwoordelijk hoef te voelen. 

Nu weet ik dat ik mijn vader niet meer herkende in die periode. Dat ik hem miste, en me bovendien niet meer gesteund, gezien, en geliefd voelde. Dat is mijn pijn. Met die pijn mag ik aan de slag, en dat is hartstikke lastig, maar brengt me wel vooruit. Door te werken aan mijn moeders pijn, stapte ik alleen maar van ‘mijn plek’ in het gezin af. Ik trad op als volwassene in de situatie, in plaats van als kind. Dat bracht me alleen maar verder weg van mijn wensen en behoeften. Nu probeer ik dat onderbuikgevoel een stem te geven, ook al is dat soms buiten mijn comfortzone. 

JE MAG JOUW PLEK IN HET GEZIN INNEMEN

Voor andere kinderen en jongeren die dit doormaken, of hebben gemaakt: jouw pijn mag net zo veel ruimte innemen als die van je ouder(s). Jij hoeft deze situatie niet voor hen op te lossen, en zij horen jou nog steeds te ondersteunen en lief te hebben zoals jij van ze wenst. Wanneer je ouders druk zijn met elkaar, kan het zijn dat ze jou een beetje uit het oog verliezen. Voel je vrij om wat harder te roepen als je ze nodig hebt, dat mag je van ze verwachten! 

Mocht je het moeilijk vinden om hierover te praten, of zou je graag iemand willen hebben gedurende jouw proces? Dan kan je je bij Villa Pinedo aanmelden voor een online Buddy. Aarzel niet, wij steunen je graag! Je hoeft het niet alleen te doen. 

Verhaal lezen
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie

De dag dat mijn ouders besloten te gaan scheiden is inmiddels al negen jaar geleden. Toch herinner ik mij die dag alsof het gister was. Het was de laatste schooldag in mijn derde jaar van de middelbare school. Hoera! Het was zomervakantie. Het moment dat ik thuis kwam en de oprit opfietste, wist ik het meteen. Er was iets mis, ik kon het aan alles voelen. Ik liep naar binnen en mijn moeder vertelde mij meteen het nieuws. Papa en mama gingen scheiden. 

DE VERANDERVAKANTIE

Het nieuws kwam voor mij niet per se als een verrassing, het ging al heel lang niet goed tussen mijn ouders. Maar dat ze zouden besluiten om te gaan scheiden terwijl de zomervakantie echt net was begonnen, zag ik niet aankomen. De zomervakantie die ieder kind zichzelf voorstelt, viel voor mij toen snel in duigen. Geen vakantie en leuke uitjes met z’n allen, maar van alles regelen en wennen aan de situatie hoe die zo plots ineens was. Het was niet meer zomervakantie, maar de grote ‘verandervakantie’. 

Hoe de vakantie verder is verlopen is inmiddels een beetje vaag, het is ook alweer negen jaar geleden ondertussen. Wat ik nog wel weet, is dat ik het lastig vond dat het in de zomervakantie gebeurde. Ik kon er met niemand over praten op school en ik bracht veel tijd thuis door, waar het juist niet zo gezellig was. Ik vond het lastig om aan vrienden en vriendinnen te vertellen dat mijn ouders gingen scheiden. Telkens als ik met iemand afsprak moest ik het weer opnieuw vertellen, omdat ik nu niet iedereen tegelijk op school zag. Het heeft echt wel even geduurd voordat ik hier mijn weg in kon vinden. 

Sommige dagen bracht ik alleen maar in mijn kamer door, luisterde ik naar muziek en schreef bijvoorbeeld mijn gedachtes op. Op andere dagen wilde ik juist weer met vriendinnen zijn. Al vertelde ik dan niet altijd wat er speelde. Ik wilde soms gewoon even doen alsof alles nog normaal was.

JE VINDT JE WEG

Nu, negen jaar later, kijk ik anders terug op die zomervakantie. Ja, het was de zomer waarin alles veranderde, maar het was ook het begin van mijn eigen groei. In de periode erna leerde ik dat ik sterker was dan ik dacht, dat ik zelf keuzes kon maken, en dat er altijd mensen zijn bij wie je terecht kunt. Als jij nu midden in zo’n ‘verandervakantie’ zit: het is lastig en dat is helemaal oké, maar geloof me, uiteindelijk vind je je weg. Echt waar.

Verhaal lezen
Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin
Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin
Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 Hoe ik een people pleaser werd in mijn eigen gezin

Heb jij ook het gevoel dat je ouders soms vergeten dat je een kind bent? Ik merkte dat ik door de scheiding van mijn ouders tussen hen in ging staan, waardoor ik niet meer als hun kind werd behandeld. Ze deelden dingen over de andere ouder met mij, die ik als kind van hen beiden liever niet had willen weten. Of vertelde over problemen die ik helemaal niet kon oplossen. Toch kreeg ik een verantwoordelijkheidsgevoel voor het oplossen van de problemen die mijn ouders met elkaar hadden. Daar vertel ik je graag meer over. 

PEOPLE PLEASER

Ik kon me vaak verantwoordelijk voelen voor de gevoelens van mijn moeder, vader en mijn jongere broertje. Als kind had ik niet eens door dat ik gevoelens van de ander overnam, of een verzorgende rol aannam om de ander in zijn behoeften te ontmoeten. Nu ik volwassen ben en goede gesprekken met vrienden en mijn therapeut heb gehad, valt het me sneller op wanneer ik van mijn denkbeeldige plek af stap om een ander te helpen. Als ik dat doe, noem ik dat het 'people pleasende' deel in mij. 

Het woord

people pleasen

is inmiddels voor veel mensen bekend. Voor mij houdt het in dat ik dingen doe voor een ander, zonder rekening te houden met mezelf. Het is natuurlijk een beetje een grijs gebied, want je kan iets liefs doen voor iemand anders zonder meteen een pleaser te zijn. Ik merk dat ik people-please wanneer ik veel energie moet gebruiken om iets voor iemand anders te doen. Vaak doe ik het ook voor iemand die er niet om heeft gevraagd. Dan vul ik in dat iemand een verwachting van mij heeft waar ik aan wil voldoen. 

TUSSEN MIJN OUDERS IN STAAN 

Ik herken dit pleasende deel van mij in veel herinneringen van vroeger. Zo had de scheiding van mijn ouders hier een versterkend effect op. Ik was 17 jaar, mijn ouders botsten al langer thuis en toen een groot geheim van mijn vader ontdekt werd door ons, ontplofte alles en gingen mijn ouders scheiden.

Het voelde voor mij alsof we met z’n drietjes zijn geheim hadden ontdekt, maar eigenlijk speelde ik daar een grotere rol in dan ik toen dacht. Ik nam namelijk veel initiatief om het geheim te ontrafelen, door bijvoorbeeld in mijn vaders telefoon te spieken. Ik voelde mij verantwoordelijk voor mijn moeder, zij voelde zich slecht en was bang beschuldigingen te maken naar mijn vader en daar vervolgens ruzie om te krijgen. Ik dacht: als ik het voor haar uitzoek, kan mijn vader niet boos worden op haar. Ik ging dus op haar plek staan. Ik dacht het voor haar ‘op te lossen’, terwijl zij me nooit op die manier om hulp had gevraagd. 

OVER MIJN GRENS HEEN

Een situatie van een aantal jaar geleden staat me nog heel goed bij, omdat ik toen flink over mijn eigen grens ben gegaan. Mijn vader had al voordat mijn ouders gescheiden waren een relatie met een vrouw en ik vond die relatie en haar niks, omdat ik beiden associeerde met de scheiding en de leugens van mijn vader. Mijn vader had graag gewild dat ik zijn vriendin zou ontmoeten, maar dat wilde ik niet. Ik wilde niks met haar te maken hebben. 

Gedurende deze periode was de relatie tussen m'n vader en mij niet geweldig, maar ook niet slecht. Mijn broertje en ik zouden hem die week opzoeken. Toen kreeg ik plotseling een berichtje van mijn vader dat zijn relatie uit was gegaan, hij had het niet aan zien komen en hij was er helemaal kapot van. De dag ervoor had hij nieuws gehad van een familielid dat mijn opa - zijn vader waar hij al jaren geen contact meer mee had – was overleden. Het ging dus ineens heel slecht met mijn vader. Ik besloot toen om mijn vader op te zoeken en er voor hem te zijn. Ik heb hem hard zien huilen, mij grote levensvragen horen stellen en het zelfs gehad over hoe zijn ex-vriendin het met hem had uitgemaakt. Ik voelde me in conflict: ik wilde er graag voor hem zijn (de pleaser in mij?), maar ik voelde me heel erg ongemakkelijk in de rol waarin ik bij hem was: een trooster, verzorger, therapeut, vriendin? Ik zat duidelijk niet in mijn kind-rol op dat moment. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor mijn vader was op dat moment veel sterker dan mijn wens om kind te zijn, dus ging ik over mijn grens.

WAT MIJ NU HELPT

Mij heeft het enorm geholpen om de people pleaser te herkennen in mijn gedrag, door er met een therapeut over te praten. Ik kwam bij haar om heel ergens anders over te praten, maar uiteindelijk bleek dit een onderliggend thema te zijn. Mijn people pleasen zorgde er vaak voor dat ik me niet fijn voelde, omdat ik mijn grens overging.

Ik ben de pleaser in mij niet gaan wegdrukken, maar ik ben gaan zoeken naar een oorzaak van haar aanwezigheid in mijn hoofd. Ik probeer nu goed te luisteren naar mijn onderbuikgevoel. Wanneer mijn keel dik voelt, er tranen in mijn ogen opkomen of mijn maag draait in mijn buik, weet ik dat er iets gebeurt waar ik me angstig bij voel. Mijn eerste reactie is vaak om te pleasen: op zoek gaan naar wat ik denk dat de ander van mij verwacht en dan die verwachting nastreven. Nu leer ik om eerst het angstige gevoel op te zoeken en te ontdekken wat ik dan precies niet fijn vind. 

Als jij je herkent in deze gevoelens wil ik je meegeven dat je niet de enige bent. Het kan soms heel erg helpen om met iemand over een spannende situatie te praten, zodat de ander je kan helpen te relativeren, in plaats van te people-pleasen. Dus praat lekker met een vriend(in), je partner, een therapeut of docent. Dat kan enorm opluchten. Daarbij biedt Villa Pinedo ook veel mogelijkheden om te praten, of je ei kwijt te kunnen, zoals bij een Buddy chat of op het Forum. Kies vooral een manier die voor jou veilig voelt. Je hoeft het niet alleen te doen!

Verhaal lezen