Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

32 verhalen gevonden voor jou

Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders
Mijn oudersSteun

📖 Ik hield rekening met de gevoelens van mijn ouders

Deze blog is geschreven voor ouders die gescheiden zijn. Niet om te zeggen wat goed of fout is, maar om te laten zien hoe het voor een kind kan voelen wanneer het idee ontstaat dat je moet opletten met wat je vertelt over de andere ouder.

REKENING HOUDEN MET GEVOELENS DIE NIET VAN JOU ZIJN

Mijn ervaring is dat ik als kind voortdurend rekening hield met de gevoelens van mijn ouders. Ik kwam niet altijd thuis met leuke verhalen over de andere ouder. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn. Toch merkte ik dat mijn verhalen vaak geen ruimte kregen.

De reacties die ik kreeg, waren regelmatig negatief over de andere ouder. Soms kwamen er dan meteen andere vervelende gebeurtenissen naar boven, die mijn ouders vervolgens met mij deelden. Ook kreeg ik vaak te horen dat ik bepaalde dingen niet aan de andere ouder mocht vertellen.

Daardoor voelde het voor mij al snel niet meer veilig om te delen. Mijn verhaal ging niet meer over mij, maar over hen. Ik voelde me eenzaam, niet echt gehoord, en had het gevoel dat ik mijn emoties moest inslikken. Daar kwam ook schuldgevoel bij kijken wanneer ik wel iets vertelde aan de andere ouder.

STEEDS MINDER DELEN

Omdat dit bleef herhalen, begon ik steeds minder te delen. Ik hield mijn verhalen voor mezelf, niet omdat ik niets voelde, maar omdat ik het niet erger wilde maken tussen mijn ouders. Ik wilde hun frustraties naar elkaar toe niet voeden.

Wat er eigenlijk gebeurde, was dat ik mezelf steeds verder naar de achtergrond schoof. Ik paste me aan, hield dingen binnen en probeerde de spanning te dragen, terwijl ik daar als kind helemaal niet verantwoordelijk voor was.

LOYALITEITSCONFLICT

Dit zorgde bij mij voor een loyaliteitsconflict. Loyaliteit voelde als: rekening houden met mijn ouders, hen beschermen, en het gevoel hebben dat ik hen verraadde als ik iets moeilijks vertelde over de ander. Ik kwam klem te zitten tussen de behoefte om eerlijk te zijn en gehoord te worden en de angst om iemand pijn te doen. In plaats van ruimte te krijgen voor mijn eigen gevoelens, begon ik mezelf weg te cijferen.

WAT MIJ HEEFT GEHOLPEN

Sinds mijn moeder hulpverlening krijgt voor de thuissituatie heeft ze ingezien dat haar gevoelens haar verantwoordelijkheid zijn en niet die van mij. Ik kan nu alles bij haar kwijt, maar zij houdt haar frustraties bij haarzelf. Daardoor ontstaat er ruimte. Ruimte om te praten zonder bang te zijn voor wat het bij haar oproept.

Hierbij helpt het om oordeelvrij te luisteren. Oordeelvrij luisteren betekent voor mij bijvoorbeeld:

Luisteren zonder gezichtsuitdrukking die iets verraadt

Niet meegaan in negatief praten over mijn andere ouder

Mijn gevoelens centraal zetten

Mij  bedanken voor het vertrouwen

Hun eigen moeilijke emoties later delen met een volwassene, niet met mij

EEN BOODSCHAP AAN OUDERS

Je kind vertelt niet om iemand pijn te doen. Je kind vertelt om zichzelf te ontlasten, om adem te kunnen halen en om niet alleen te zijn. Dat je kind zijn of haar verhaal met jou deelt, is een teken van vertrouwen en liefde. Je hoeft het niet eens te zijn met wat je hoort. Maar je kunt wél degene zijn bij wie alles gezegd mag worden. 

Verhaal lezen
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”
Steun

📖 Didi: “Een scheiding heeft impact op je zelfbeeld.”

Alle dingen die je als kind meemaakt vormen de basis voor hoe jij uiteindelijk als persoon wordt. Ik en waarschijnlijk jij ook, hebben de scheiding van onze ouders meegemaakt. Een gebeurtenis die een grote impact kan hebben op hoe jij nu naar jezelf kijkt, hoe je je in bepaalde situaties voelt en daarmee omgaat.

Zelfbeeld

Wanneer je zelfbeeld zich heeft gevormd naar de lastige dingen die je hebt meegekregen tijdens de scheiding kan dit soms erg lastig zijn. Je kan je minderwaardig en onzeker gaan voelen. Misschien wil je wel dat iedereen je leuk en aardig vindt, waardoor je jezelf anders gaat voordoen en dingen doet die je zelf eigenlijk helemaal niet wil doen. Zodat je een keer de bevestiging krijgt dat je wél goed genoeg bent. Of vind je van jezelf dat je alles super goed moet doen, omdat je anders faalt. Wat ervoor zorgt dat je over je eigen grenzen heen gaat. Want de eisen die je aan jezelf stelt, zijn eigenlijk onhaalbaar, zelfs wanneer je heel erg je best doet. Dit zorgt ervoor dat je keer op keer jezelf teleurstelt en boos bent op jezelf. Allemaal dingen die heel begrijpelijk zijn dat je ze doet, want ze lijken te helpen. Maar eigenlijk zitten ze erg in de weg en zorgen ze ervoor dat je zelfbeeld nog lager wordt.

Ik luisterde altijd naar het negatieve stemmetje

Gedachten als dat het allemaal mijn schuld is dat mijn ouders zijn gescheiden of dat ik de oorzaak was van hun ruzies, gingen vaak door mijn hoofd toen ik jong was. Ik begreep niet waarom mijn ouders elkaar niet meer leuk vonden en niet meer bij elkaar wilden zijn. Het feit dat ze op een gegeven moment niet meer samenwoonden, vond ik super lastig en maakte mij verdrietig. Maar de jaren die volgden met alle ruzies en boosheid tussen mijn vader en moeder vond ik nog veel moeilijker. Toen ik ouder werd, werd ik me ervan bewust dat veel ruzies vaak gingen over dingen die met mij en mijn broer te maken hadden. Wat er uiteindelijk voor gezorgd heeft dat ik de schuld bij mezelf zocht. Die overtuiging is steeds groter geworden. Uiteindelijk ben ik zelfs gaan denken dat ik ook de oorzaak was van de scheiding zelf.

"Ik ben zo gewend geraakt aan het idee dat alles aan mij ligt, dat ik ook nu op latere leeftijd nog steeds heel snel mezelf de schuld geef voor dingen of bang ben dat ik iets verkeerds gedaan heb."

Bijvoorbeeld als iemand kortaf reageert op mij. Maar van zo onzeker zijn word ik helemaal niet gelukkig. Daarom probeer ik nu steeds wat liever voor mezelf te zijn. En dat kan jij ook leren!

Tips

Dat je ouders zijn of gaan scheiden ligt niet aan jou! Deze keuze maken ze, omdat je ouders niet meer verliefd zijn op elkaar of het niet meer fijn hebben samen. Als kind is dit moeilijk om te zien, te begrijpen of te geloven. Het is daarom begrijpelijk dat jij jezelf de schuld hiervoor geeft wat van invloed is op bijvoorbeeld je zelfbeeld. Maar dit betekent niet dat je daar voor altijd zo’n last van blijft houden! Misschien helpen de volgende tips je hierbij:

Draai je negatieve en/of veeleisende gedachten om in een gedachte die wat positiever en realistischer is. Hierbij kan het helpen om te bedenken wat jij tegen een goede vriend of vriendin zou zeggen, als diegene tegen jou zegt dat hij heeft gefaald, omdat hij geen 10 heeft gehaald voor een toets

Vertel aan je ouders dat je bang bent dat jij de oorzaak bent van de scheiding of de ruzies. Wanneer ze jou kunnen zeggen dat dat niet klopt, kan dat al veel schelen.

Praat met iemand die hier zelf ook ervaring mee heeft, zoals een Online-Buddy bij Villa Pinedo.

Probeer het eens: zeg eens tegen jezelf dat je je best doet en je geen 10 hoeft te halen voor die toets. Of bedenk je eens hoeveel mensen je om je heen hebt die jou ook leuk vinden als je wel jezelf bent. Dit is in het begin misschien raar en moeilijk, maar wanneer je het blijft proberen zul je zien dat je je er fijner door gaat voelen. Je zult merken dat er een druk van je schouders afvalt. En na een tijdje krijg ook jij een beter zelfbeeld. Want doordat jij de lat iets lager hebt gelegd voor jezelf, stel je jezelf ook minder vaak teleur. Nu is het namelijk wél haalbaar om aan je eigen eisen te voldoen.

Verhaal lezen
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf
Mijn oudersSteun

📖 Van loyaal zijn aan je ouders naar aan jezelf

Duizenden mensen wandelen dagelijks langs dit gedicht van Willem Wilmink, op de ramen van het kantoor van Villa Pinedo in hartje Utrecht. Een gedicht over een diepe liefde en loyaliteit naar beide ouders, ook als ze gescheiden zijn.

Als mens ben je onlosmakelijk verbonden met je biologische ouders. Uiteraard kunnen er andere belangrijke opvoeders en mensen in jouw leven zijn, maar je bestaat altijd voor 50% uit je biologische vader en voor 50% uit je biologische moeder. Als kind ben je van nature loyaal aan je beide ouders. Loyaliteit is een gecombineerd gevoel van verbondenheid en trouw. Je kunt als klein meisje of jongetje nog niet voor jezelf zorgen en bent volledig afhankelijk van je ouders.

Dat ‘loyaal zijn aan’ dient dus een belangrijk doel. Van nature houd je daarmee de band met je ouders in stand en houd je jezelf daarmee in feite in leven. Je hoopt je veilig en gezien te voelen door je ouders. Die afhankelijkheid maakt dat je volstrekt loyaal bent aan jouw ouders: de mensen die jou het leven hebben gegeven.

Bij scheiding en conflicten tussen ouders bestaat de kans dat je als kind voelt dat je, zoals Willem Wilmink beschrijft in zijn gedicht, niet (meer) openlijk van je beide ouders kan of mag houden. Als je je loyaliteit naar de ene ouder wil uiten, voel je dat je daarmee tegelijkertijd de andere ouder tekort doet en andersom. Als de ene ouder slecht praat over de andere ouder doet dat pijn. Je voelt diep van binnen een afwijzing van een deel van jezelf. Je bént immers ook voor de helft de andere ouder.

Misschien heb jij als kind tijdens de scheiding (onbewust) een keuze gemaakt aan welke ouder je het meest loyaal bent. Je kon toen niet anders; en nu ben je volwassen. Mag jij jezelf toestaan om evenveel van je vader te houden als van je moeder, en andersom?

Besef dat je, ondanks de ingewikkelde loyaliteiten, allebei jouw ouders een plek in je hart kan geven. Dat wat er bij je ouders speelt, mag je bij hen laten. Dat laat je los. Misschien doet dat je ouder(s) pijn, en geeft dat jou vervolgens een schuldgevoel, maar het is onmogelijk om door het leven te gaan zonder je schuldig te voelen. Dus ga uit huis, terwijl je weet dat je moeder in een gat valt en liever hebt dat je thuis blijft wonen. Vier je verjaardag of kerst op een manier hoe jij dat wilt, terwijl je weet dat je vader iets anders voor ogen had. Het gevoel van onschuldig blijven, oftewel loyaal blijven, is vaak prettiger dan je schuldig maken. Maar groeien en écht volwassen worden is niet mogelijk zonder schuld.

Leef jouw eigen leven, met allebei je ouders in jouw hart. Hierdoor voel je je vollediger en kun je meer jezelf zijn. Ik wens je veel plezier met onderzoeken hoe je loyaal kunt zijn aan de belangrijkste persoon op deze wereld: jijzelf ?

Demi Keppel is werkzaam bij Stichting Villa Pinedo als trainer en coach en werkt als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein’, de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit deze verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
Door de scheiding van mijn ouders kon ik weer helen
Door de scheiding van mijn ouders kon ik weer helen
Steun

📖 Door de scheiding van mijn ouders kon ik weer helen

Graag deel ik mijn verhaal met jullie: over de scheiding van mijn ouders, en hoe ik daar nu jaren later op terugkijk. 

STILLE SCHEIDING

Ik was 16 of 17 toen mijn ouders uit elkaar gingen, maar het zat er al een hele tijd aan te komen. Het was een ‘stille’ scheiding: ze hadden weinig échte ruzie en probeerden de spanning zo veel mogelijk verborgen te houden voor mij en m’n zusjes. Maar je kon altijd voelen dat er iets niet goed was. ’s Nachts hoorde ik ze boos praten in bed; ik kon er niet van slapen. 's Ochtends keken ze elkaar dan niet meer aan.

BIJDEHAND EN BRUTAAL

Maar ze vertelden nooit wat er aan de hand was. En ik durfde dat ook niet te vragen. Het viel me wel op dat mijn papa en mama elkaar geen knuffel meer gaven als ze ’s avonds thuiskwamen, zoals de ouders van vrienden dat wel deden, met een dikke zoen erbij. Ik durfde niet te denken dat het misschien niet goed zou gaan tussen mijn ouders, dus stelde ik de moeilijke vragen niet. Ik verstopte mijn gevoelens: ik huilde niet en werd niet boos.

Ook op school zag niemand het aan me. Ik had het er niet over met vrienden en was heel bijdehand en brutaal tegen de leraren. Zo kon ik de spanning van thuis toch nog een beetje kwijt. Maar niemand zag dat ik aan het lijden was.

IK VOELDE ME VERLOREN

Ik gaf mezelf de schuld van de spanning thuis. Ik probeerde controle te houden door voor iedereen lief te zijn en het huis opgeruimd te houden. Zelfs toen mijn vader op kerstavond bij uitzondering uit zijn dak vloog en zei dat hij weg van ons wilde, probeerde ik iedereen in het gezin nog steeds te beschermen door iedereens verdriet op te vangen. Ik voelde me zó verloren, maar dat begreep ik nog niet zo goed. Ik weet niet waar ik was in die tijd, maar ik weet wel dat alles heel veel pijn deed. Ik leed in stilte.

Zucht, ik ben blij dat dat achter de rug is. Nu, bijna tien jaar later, voel ik me weer goed, en eigenlijk al een hele tijd. Vanaf het moment dat mijn ouders écht uit elkaar waren, toen mama ergens anders ging wonen, kon ik weer ademen. Ik kon gaan helen. Er kwam langzaamaan weer ruimte voor me om te bestaan. Door de juiste stappen te zetten, kan ik nu toch zeggen dat het hartstikke goed met me gaat. 

VOOR MEZELF TE LATEN ZORGEN

Wat ik het állermeeste gemist heb in die lastige tijd, was een schouder om op te kunnen leunen. Omdat papa en mama het zelf zwaar hadden, lukte het ze niet om emotioneel beschikbaar voor mij te zijn. Dat is niet hun schuld, ik heb de liefste ouders op de wereld. Maar het is al helemaal niet mijn schuld. Ik was een kind dat liefde en aandacht had verdiend, zoals elk kind dat verdient. 

Na de scheiding ben ik langzaam de stap gaan zetten om voor mezelf te laten zorgen door andere mensen. Ik ging op eigen initiatief naar de psycholoog en vroeg mijn vrienden om hulp toen het niet goed met me ging. Dat was echt dood- en doodeng, het voelde alsof de grond onder mijn voeten vandaan verdween. Ik schreef een appje naar mijn vrienden met een vraag om hulp en wachtte vol spanning op antwoord. En wat bleek? Ze wilden me allemaal komen helpen, zo snel mogelijk. Even later stond er een vriend voor de deur. Ik was zo blij dat hij er was dat ik huilend in zijn armen viel. Ik liet langzaam weer voor me zorgen, en durfde langzaam weer op anderen te bouwen en vertrouwen.

MIJN GROOTSTE TIP

Of het nou een goede vriend is, een mentor op school, of een online-Buddy van Villa Pinedo: allemaal kunnen ze je helpen. Want ieder kind verdient steun en een plek om gewoon weer kind te zijn, een plek waar het niet als jouw schuld voelt. Want dat is het niet. Je hoeft het niet alleen te doen.

Mijn grootste tip: zoek wat extra steun bij mensen die je kunnen helpen, ook als dat even niet papa en mama zijn. Uiteindelijk gaat ook elke stomme dag, elke stomme week en elke stomme koude winter voorbij. En dat gaat in mijn ervaring alleen maar sneller als je (op jouw eigen tempo) zoekt naar hulp, naar een warme knuffel of wat lieve, zachte woorden. Dan zal jij, net als bomen in de lente, alleen maar sneller gaan bloeien.

Verhaal lezen
Gedicht: Bij jou voel ik mij fijn
Gedicht: Bij jou voel ik mij fijn
SteunLiefde

📖 Gedicht: Bij jou voel ik mij fijn

Bij jou voel ik mij fijn

“Hoe voel jij je vandaag?”
Je stelde me die vraag
Maar ik kan het niet goed zeggen
“Het is lastig uit te leggen

Zoveel emoties en gevoel
En in mijn hoofd een drukke boel”

Je zegt: “dat is oké,
Soms hoef je er niets mee 

Die gevoelens zijn er gewoon
Ze maken jou een warm persoon
Dus laat ze er maar zijn”
En ik zeg: “bij jou voel ik me fijn”

Verhaal lezen
Gedicht: Alles wat ik voel is oké
Gedicht: Alles wat ik voel is oké
Steun

📖 Gedicht: Alles wat ik voel is oké

Alles wat ik voel is oke

Soms weet ik niet wat ik voelen moet,

Ik merk het aan alles wat ik doe,

Mijn leven slaat helemaal om,

Vind ik dit gek, fijn of gewoon stom?


Ben ik bang, ben ik boos? 

Al mijn spullen staan in een doos,

Voel ik rust of onrust? 

Verstop ik mijn gevoel onbewust,


Mag ik ook blij zijn? 

Deze nieuwe situatie is ook wel fijn,

Een nieuwe tijd met minder gedoe,

Ik ben stiekem ook best moe,


Ik weet niet wat ik voel,

In mijn hoofd is het een warboel,

Ik laat het zijn en neem het mee,

Want alles wat ik voel is oké. 

Verhaal lezen
Ode aan mijn bonusvader
Ode aan mijn bonusvader
StiefoudersSteun

📖 Ode aan mijn bonusvader

Lieve Jos,

Zo’n twee jaar na de scheiding ontmoetten jij en mama elkaar. En niet vlak daarna ontmoetten wij elkaar voor het eerst. Ik was pas 6 jaar oud en van die ontmoeting kan ik mij niets meer herinneren. Maar blijkbaar ging het goed, want niet lang daarna ontmoette ik jouw kinderen en een half jaar later verhuisden wij, mama, mijn zusje en ik, naar jou. Vanaf dat moment heb jij ons volledig in je hart gesloten. 

EEN LEVEN ZONDER JOU

Inmiddels zijn we bijna 20 jaar verder, en kan ik mij een leven zonder jou niet meer voorstellen. Jij bent degene die ik bel als ik hulp nodig heb bij het vervangen van een stopcontact, of als ik een ingewikkelde mail moet schrijven en niet goed weet hoe ik iets moet verwoorden. Ik bel je als mama haar telefoon niet opneemt, of als ik een creditcard of grotere auto nodig heb. ;)

Ik wil je bedanken voor alle tijd, voor de momenten dat je hielp met huiswerk of om mijn slaapkamer meer naar mijn zin te maken. Om te helpen met klussen of verhuizen, of gewoon gezellig te kletsen. Ik wil je ook bedanken dat je er altijd voor mij was, als het nodig was. Maar dat je op andere momenten ook gewoon de ruimte bleef geven aan papa. Je hebt nooit zijn positie willen innemen of hem willen vervangen. Je was (en bent) echt de bonusvader. En daar ben ik je erg dankbaar voor. <3

LIEFVADER

Inmiddels raak je zelfs licht beledigd als ik alleen mama bericht en niet jou. Je bent een onmisbaar onderdeel in mijn leven. Je vertelde mijn nieuwe buren dat jouw dochter hier kwam wonen. En dat voelt best bijzonder. Nu ik erover nadenk, besef ik eigenlijk pas echt hoe gezegend ik ben met jou!

De scheiding van mijn ouders heeft een hoop vervelende situaties met zich meegebracht, een rechtszaak, ruzies, verhuizingen en onenigheid. Maar jij bent een van de meest positieve dingen die eruit voort is gekomen. Wat een geluk dat ik jou als stiefvader (of in jouw woorden: liefvader) mag hebben. Het is bewonderenswaardig hoeveel je voor ons over hebt. En afgezien van een discussie over het eten van patat vroeger, heb ik mij nooit achtergesteld gevoeld bij jouw eigen kinderen. 

Je bent en was er altijd voor mij. Je bent de beste bonusvader die ik mij had kunnen wensen!

Liefs,

Giovi

Verhaal lezen
Mijn mentor als veilige haven
Mijn mentor als veilige haven
Op schoolSteun

📖 Mijn mentor als veilige haven

Begin vierde klas was een moeilijke periode in mijn leven. Corona had alles op z’n kop gezet: lessen waren online, contact met vrienden waren anders en ik verloor vaak de motivatie om mijn schoolwerk bij te houden. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam ik er in diezelfde periode achter waarom mijn ouders eigenlijk waren gescheiden. Dat bracht heel veel vragen, verdriet en verwarring met zich mee. Ik voelde me vaak verdwaald, alsof ik de grip op alles kwijt was.

Maar midden in die chaos was er één persoon die altijd voor mij klaarstond: mijn mentor. Drie jaar lang, vanaf de vierde klas, heeft zij mij begeleid, gesteund en geholpen om alles weer een beetje op de rails te krijgen.

GESPREKKEN DIE ERTOE DEDEN

Ik weet nog goed dat ik vaak met haar gesprekken had, soms gepland, soms spontaan. Gesprekken waarin ik alles kwijt kon: de stress van school, het verdriet om thuis, of gewoon mijn gevoelens die ik zelf nog niet eens goed begreep. Er waren momenten dat we samen huilden, en dat voelde veilig. Ze keek me nooit raar aan, maar liet me voelen dat mijn emoties er mochten zijn.

Wat zo bijzonder was: ik mocht haar altijd appen. Of het nu ging om een vraag over school, of gewoon omdat ik even mijn hart wilde luchten. Ik wist dat ze er zou zijn. Dat gaf me een gevoel van rust in een tijd waarin zoveel onzeker was.

HERKENNING EN BEGRIP

Wat mij misschien nog wel het meest heeft geholpen, is dat mijn mentor zichzelf een beetje in mij herkende. Zij had zelf ook geen goede band met haar vader. Daardoor begreep ze me op een manier dat anderen vaak niet konden. Ik voelde me gezien en gehoord, juist omdat ze wist hoe pijnlijk en ingewikkeld het kan zijn om met zulke gevoelens rond te lopen.

EEN MENTOR VOOR HET LEVEN

Mede dankzij haar leerde ik dat ik mijn gevoelens niet hoefde weg te stoppen. Dat het oké is om te huilen, om eerlijk te zeggen dat het soms te veel wordt. Zij heeft me geholpen om stap voor stap weer overzicht te krijgen, mijn schoolwerk op te pakken en tegelijkertijd ruimte te geven aan alles wat ik voelde. Als ik nu terugkijk, besef ik hoeveel haar steun voor mij betekend heeft, en nog steeds betekent. Want door alle gesprekken met haar heb ik beter leren praten over mijn emoties, en geleerd dat het niet erg is om een keer voor jezelf te kiezen. Nu nog steeds denk ik vaak aan haar woorden bij situaties waar ik mijn eigen grenzen moet aangeven. Als ik aan haar denk, krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. 

Nu, ruim drie jaar na mijn middelbare schooltijd, zie ik haar nog steeds ieder jaar om samen te lunchen en bij te praten. Ook die momenten geven me nog altijd steun en betekenen veel voor me. En precies dat neem ik mee: het besef dat er altijd mensen zijn die er écht voor je willen zijn. Soms is dat een mentor, soms een familielid, soms iemand anders. Maar er is altijd iemand die wil luisteren, die je serieus neemt en die jou helpt je weg weer te vinden.

Verhaal lezen
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Op schoolSteun

📖 Hoe school een veilige plek werd na de scheiding

Het was maandagochtend. Een ochtend na weer een weekend overleven. Ik wist niet meer wie ik was of waar ik bij hoorde. Het was niet fijn om thuis te zijn en op school moest ik mijn plekje in de nieuwe klas nog vinden. Die bewuste maandag hield ik het niet meer. Achter in de klas, in mijn eentje aan een tafel en een documentaire op het digibord. De tranen stroomden over mijn wangen. Mijn verzet was gebroken. Maar een beter vangnet had ik niet kunnen wensen. Een school met mentoren, docenten en begeleiders, die mij uit lieten huilen en ondersteunden, maar die vooral aanwezig waren wanneer ik dat nodig had.

KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS

Als kind van gescheiden ouders is het soms lastig. Je maakt iets mee wat niemand anders meemaakt. Ja, er zijn (helaas) meer kinderen met gescheiden ouders. En ja, er zijn (helaas) ook meer kinderen die zich thuis niet fijn of veilig voelen. Maar er wordt vaak weinig over gesproken en elk verhaal is anders. 

Ik probeerde dit als kind zelf op te lossen. Verstand op nul en gaan. Huilen in bed en de volgende dag weer ‘beter’. Maar de pijn, het verdriet, de eenzaamheid en de last waren meer dan mijn (kinder)schouders konden dragen. Een last die ik niet kon delen met anderen omdat het bijna niet uit te leggen was wat er pijn deed. 

MIJN VERHAAL DELEN

Bij mijn mentoren en mijn docenten kon ik mijn verhaal delen. Ik hoefde niet woord voor woord uit te leggen wat er was gebeurd. Ik hoefde geen oplossing te hebben voor de periode daarna. Ik hoefde niet weken van tevoren een afspraak te maken. Ik mocht aankloppen wanneer dat nodig voelde, ik mocht de pijn laten zien en mijn verhaal mocht er zijn. Maar het allerbelangrijkste: ik werd geloofd, ik werd serieus genomen en ik mocht er zijn. En tot op de dag van vandaag is dit zeer belangrijk voor mijn zelfvertrouwen. Het was voor mij de eerste stap om (een beetje) te gaan geloven in mijzelf. Een start om te leren mijn verhaal te delen. Dat hoeft niet altijd door te herhalen wat er is gebeurd, dat kan ook met het beschrijven van mijn emoties, het uiten van mijn emoties en de steun van mensen om mij heen.

EEN VEILIGE PLEK

Een veilige plek is voor iedereen anders. Voor mij was en is het heel belangrijk dat mijn emoties er mogen zijn. Of ik wel of niet kan verklaren WAAROM ik pijn voel, ik voel de pijn. Linksom of rechtsom, ik heb verdriet. Op mijn school was er ruimte voor deze emoties. Bij mijn mentoren mocht ik deze emoties tonen. Ik kreeg geen straf, maar ik kreeg een bemoedigende glimlach en ik kreeg tijd. Een moment om bij te komen, op te laden en daarna weer door te kunnen. En daarom was school, maar in het bijzonder mijn mentoren en mijn docenten, mijn veilige plek. Hun woorden kan ik me niet precies meer herinneren, maar wat ik nooit zal vergeten, zijn de deuren die altijd open stonden. Een praatje in de pauze of een extra mentorgesprek. 

Vanaf die maandagochtend in de tweede klas, had ik altijd iemand om mee te praten, om mijn verhaal te kunnen delen, om de last even niet alleen te dragen. Ik zal mijn mentoren en docenten hier altijd dankbaar voor blijven.

EN HOE NU VERDER?

Inmiddels is het 8 jaar geleden dat ik ben afgestudeerd aan mijn middelbare school. Ik spreek mijn mentoren niet meer, maar het veilige gevoel wat zij mij gaven, dat neem ik nog elke dag mee. Tegenwoordig werk ik zelf met kinderen, jongeren, jongvolwassenen en anderen die soms een steuntje in de rug, een luisterend oor of een veilige haven wensen. Ik hoop dat ik anderen (een deel van) de steun kan bieden zoals die ik vroeger gekregen heb van mijn mentoren en docenten. 

Ps. misschien hoor jij, als kind van gescheiden ouders, ook wel bij de groep die een luisterend oor kan gebruiken of zou wensen. Daarom wil ik JOU graag wat meegeven. Omdat jij er mag zijn, omdat jouw emoties er mogen zijn, omdat jij het niet alleen hoeft te doen. Weet dat er altijd mensen zijn die naar jou willen luisteren. Villa Pinedo kan daarbij helpen, maar soms is het fijn als iemand fysiek bij jou is, jou echt ziet. School is daarvoor een fijne plek. Er zijn op school vaak veel mensen waar jij zelf de goede persoon voor jou kan kiezen. Van docenten tot mentoren, maar ook coördinatoren en zorgcoördinatoren. Mensen die er voor jou willen én kunnen zijn. Jij mag naar die hulp, dat luisterend oor vragen. Iemand waar JIJ een goed gevoel bij hebt. Soms kan die persoon op school jou niet helpen, maar dan zoeken jullie samen verder naar iemand die jou WEL kan helpen. Want ook JIJ verdient een veilige haven.

Verhaal lezen