Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

610 verhalen gevonden voor jou

Nieuwe bril
Nieuwe bril

📖 Nieuwe bril

Twee weken geleden voegde ik de daad bij het woord en heb mijn ogen laten opnemen. Een impulsief bezoekje aan de opticien bleef niet onbestraft; ik bleek een beetje scheel. Nu begreep ik waar die hoofdpijn al die tijd vandaan kwam! Ik schuw geen bril, en zeker niet van een montuurtje uit de collectie van Elton John maar toch... Ineens moest ik een bril.

Nu, twee weken later, siert er een bril met een nerdie-nerd montuurtje op mijn neus. Zo eentje waar je een paar jaar geleden niet mee de straat op durfde. Twee vergrootglazen met een zwart randje balanceren tussen mijn neus en oren. En werkelijk; de wereld ziet er beter uit met bril en heeft mijn wereldperspectief verandert.

Ik voel me een beetje als 'dat kleine meisje wat eindelijk heeft gevonden waarnaar ze zolang zocht'. Haar zicht werd ooit belemmerd door het gevecht waar ze samen met haar ouders instond. Ze balanceerde tussen haar ouders, die de ander keer op keer onder een vergrootglas legde. Diezelfde vergrootglazen met hetzelfde zwarte randje.

Nu, jaren later, heeft dat kleine meisje een bril. Die de balans heeft gevonden tussen oren en neus. De balans tussen papa en mama, tussen verstand en gevoel. Een bril, waardoor ze niet meer ziet wat er niet kan, maar alleen maar ziet wat er wél kan. En wat voor bril is het precies? Het is er één die haar blik op haar ouders positief veranderde.

Het is tijd om de echtscheiding anders te bekijken.
Alsjeblieft, een bril cadeau!

Kelsey (22)

Verhaal lezen
Een eigen plek
Een eigen plek

📖 Een eigen plek

Sinds de scheiding van mijn ouders woonde ik bij mijn moeder. Elke woensdag en om het weekend was ik bij mijn vader. Bij beide ouders had ik mijn eigen kamer die ik zelf had ingericht. Maar echt thuis heb ik me er nooit gevoeld. Ook al had ik in elk huis mijn eigen plekje, toch voelde geen huis als mijn thuis. Het huis van mijn moeder voelde als het huis van mijn moeder en het huis van mijn vader als dat van mijn vader. Mijn moeder begreep dat niet. Wanneer ik het probeerde uit te leggen, ontstond er vaak ruzie. En dat snap ik. Een moeder wil graag dat haar kinderen zich thuis voelen in haar huis, ook na een scheiding.

Waarom mijn moeders huis voor mij niet als ‘thuis-thuis’ voelde weet ik niet. Mijn ouders konden na de scheiding niet normaal met elkaar omgaan. Ze hadden vaak ruzie en ik fungeerde soms als boodschapper. Dan moest ik bijvoorbeeld een brief doorgeven. Ik stond er letterlijk tussen. De ene ouder schreeuwde naar de ander en ik probeerde de vrede te bewaren. Mijn broertje en ik werden de dupe van de oorlog tussen mijn ouders. Vanaf mijn 14e kregen mijn moeder en ik ook regelmatig ruzie, nog meer geschreeuw. En meestal hadden de ruzies te maken met de scheiding.
P!NK zingt in het liedje Family Portrait dat ze in de Derde Wereldoorlog opgroeit. Zo voelde ik me ook. De scheiding van mijn ouders was voor mij een Derde Wereldoorlog.

Op mijn 16e besloot ik dat ik na mijn HAVO diploma uit huis zou gaan. Weg van de ruzies, naar mijn eigen neutrale plekje. Mijn Zwitserland. Nadat ik mijn diploma had gehaald en ik inmiddels 18 was ben ik als een gek gaan zoeken naar een kamer. En die vond ik. Ik was door het dolle heen! Ik zou gaan verhuizen. Dat zou mijn nieuwe thuis worden. Ik had een kamer van ongeveer 10 vierkante meter die ik vulde met meubels van IKEA. Samen met mijn vader heb ik de kamer geverfd. En mijn moeder heeft me geholpen met het verhuizen van mijn spullen.

Mijn moeder vond het maar niets, haar oudste dochter uit huis. Maar ik wist dat het beter zou zijn voor onze moeder-dochter relatie. Mijn vader was trots, hij vond dat ik een grote stap maakte naar zelfstandigheid. Hij gaf me een cadeau. Het was een zwarte polo met op de rug in het roze : “Mijn Zwitserleven”. De eerste nacht dat ik in mijn nieuwe huis sliep heb ik in die polo geslapen. Het voelde heel raar, alsof ik ergens logeerde. Het was niet mijn huis. De eerste weken dat ik daar woonde heb ik me zo gevoeld. Het hielp ook niet dat mijn huisgenoten niet echt spraakzaam waren of iets achter hun kont opruimde. Maar goed, ik woonde daar nu en zou er het beste van gaan maken. Het drong tot me door dat op kamers wonen helemaal niet zo mooi was als ik het had gehoopt. Ik moest de huur betalen, dus ik was begonnen met werken in een schoenen winkel, het opruimen moest ik nu zelf doen, koken moest ik zelf doen en ik moest ineens een administratie bijhouden. Ik kreeg er veel verantwoordelijkheden bij. Iets waar ik niet aan gewend was. Beide ouders hadden een vaatwasser, deden mijn was, maakte eten voor me klaar, ruimde het huis op en betaalde mijn huur.

Ondanks dat ik schrok van alles wat er bij kwam kijken, heb ik doorgezet. Wel ben ik na 3 maanden verhuisd naar een ander huis, omdat ik de viezigheid niet meer aankon. Uiteindelijk ben ik nog 2 keer verhuisd voordat ik in mijn huidige studentenhuis terecht kwam. Dit is het eerste huis sinds de scheiding waar ik mij echt ‘thuis-thuis’ voel. Huisgenoten zijn goede vriendinnen geworden. Een kamer is mijn kamer geworden. Het huis is mijn huis geworden. Ik voel me goed in dit huis. En waarom? Ik weet het niet. Misschien omdat hier mijn herinneringen aan de muur hangen, ik naar de wc ga zonder de deur op slot te doen, ik mijn eigen brievenbus heb en nieuwe vriendschappen heb opgebouwd.

Ik ben blij dat de relatie met mijn moeder beter is geworden en dat ik ondanks een moeizame start heb gevonden waar ik naar zocht: mijn eigen plek, mijn Zwitserland.

Florine (22)

Verhaal lezen
Rechtdoor
Rechtdoor

📖 Rechtdoor

Rechtdoor

Mijn leven is een kruispunt
Mensen verwachten hier en daar
Dat ik overal en nergens maar ben
Maar dat was niet mijn plan
Ik weet niet waar ik heen moet
Mijn wegen scheiden hier

Hij loopt zich hardop af te vragen
Of ik nog wel kom
En zij is bezorgd wanneer ik weer eens thuis ben
Maar ik probeer mijn eigen leven
Een beetje richting te geven
Wat nu en dan wel lukt
Maar het lijkt soms een kruispunt
En ik sta middenin

Mijn leven is een kruispunt
Mensen verwachten hier en daar
Dat ik overal en nergens maar ben
Maar dat was niet het plan
Het was anders afgesproken
Ik weet niet waar ik heen moet
Mijn wegen scheiden hier

Ze vroeg mij vanochtend nog te vertellen hoe mijn week was
En ook hij wilde graag weten hoe ik het had gehad
Toen ik weer thuis kwam
Waar dat ook wezen mag
Ik moet keuzes maken
Maar hoe maak je die dan?

Is jouw leven wel eens een kruispunt?
De wegen gaan overal heen
Je kunt van alles kiezen
Je weet niet wat je moet

Ik hoop dat iemand mij de weg komt wijzen
Zodat ik weet wat ik moet doen
Welke keuzes maken
En de goede dingen te doen

Want mijn leven lijkt een kruispunt
En soms is dat niet leuk

Mijn leven is een kruispunt
En ik mag keuzes maken!
Ik heb vrijspel
Mijn eigen dingen plannen
Op eigen benen staan
Mijn leven is een kruispunt
En ik ga rechtdoor

Hannah

Verhaal lezen
Nieuw programma SBS6: ‘Het is wel je kind’
Nieuw programma SBS6: ‘Het is wel je kind’

📖 Nieuw programma SBS6: ‘Het is wel je kind’

Het is fijn om te zien dat ook de grote media waarde hechten aan de positie van kinderen bij (v)echtscheidingen. Vanaf 12 mei komt SBS6 met het nieuwe programma ‘Het is wel je kind’, gepresenteerd door Ton van Royen. In dit programma probeert Ton het contact te herstellen tussen gescheiden ouders en hun kinderen. Per jaar eindigen zo’n drieduizend scheidingen in een vechtscheiding, waarbij kinderen vaak de dupe zijn. Iedereen is wel van mening dat het belang van het kind belangrijk is, maar in de realiteit blijkt vaak dat ouders dit belang niet altijd voorop stellen.
 Het programma helpt de vader of moeder die hun ex-partner meer wil betrekken bij de opvoeding van de kinderen. Het gebeurt steeds vaker dat er geen kinderalimentatie wordt betaald, terwijl de rechter dat wel heeft bepaald. Presentator Ton confronteert de nalatige ex-partner met zijn of haar gebrek aan verantwoordelijkheid. Hij staat er niet alleen voor, maar heeft een team van juridische specialisten en psychologen achter zich staan. Het uiteindelijke doel is om de situatie voor de kinderen beter te maken, wat alleen bereikt kan worden om na de echtscheiding vrede te kunnen sluiten met je ex-partner.

SBS6 geeft alvast een tipje van de sluier. In de eerste aflevering krijgen we Bianca en Roy te zien, die al jarenlang verwikkeld zijn in een vechtscheiding. Roy hoeft van de rechter geen alimentatie te betalen, maar Bianca is het daar niet mee eens. Zij is namelijk van mening dat haar ex dit moeiteloos kan betalen, aangezien hij een opkomend artiest is. De kinderen zitten klem tussen het geruzie van de ouders. Zij willen graag hun vader zien, maar dit mag niet van Bianca omdat zij boos is op Roy. Ton doet een aantal pogingen om de ouders weer met elkaar om de tafel te krijgen, wat hem ook nog eens lukt. Voor het eerst in zeven jaar gaan ze met elkaar in gesprek.

Maar ook het verhaal van Petra komt langs in de uitzending. Petra had ooit een jetset leven in Marbella, Zuid-Spanje. Maar haar relatie met ondernemer Wil liep stuk en ze besloot terug te gaan nar Nederland. Nu moet ze, samen met haar 14-jarige zoon Nick, rond zien te komen van een bijstandsuitkering. Haar ex betaalt geen alimentatie en heeft maar heel af en toe contact met zijn zoon. En dat terwijl hij nog altijd een luxe leven lijkt te leiden. Ton reist samen met Nick naar Spanje en confronteert vader Wil hiermee.

Het programma wordt geproduceerd door Eyeworks en is vanaf 12 mei om 20:30 te zien op SBS6. Wij van Villa Pinedo zijn ontzettend benieuwd naar dit programma, aangezien wij altijd bezig zijn met dit thema.

Verhaal lezen
Mijn vader is een indiaan
Mijn vader is een indiaan

📖 Mijn vader is een indiaan

Heerlijk hù? De lente is begonnen en we kunnen weer lekker buiten zitten. De vogels verzamelen takjes, twijgjes en blaadjes voor hun nesten. De bomen en planten kleuren weer groen. Een parfum van een knalroze bloesemboom vliegt voorbij mijn neus. Hmmm. Het is weer zo’n dag. Zo’n dag dat ik de autodeur hoor dichtvallen en een moment later staat er een donkere man met een lange paardenstaart in de tuin. Mijn vader. Ik vlieg hem in de armen en hij zegt in gebrekkig Nederlands: ‘Wat ben je groot geworden, Sari.’ Of zoiets. Ik weet het eigenlijk niet. Niet meer. Het is al meer dan 4 jaar geleden dat ik zo’n dag heb meegemaakt. Een spannende dag. En ik heb het eigenlijk totaal niet gemist. Het was altijd zo ongemakkelijk en vreemd. En toch zat mijn buik vol met blijdschap en vreugde.

Nu is het al 4 jaar geleden. Mijn vader zegt dat het komt omdat zijn nieuwe vrouw het niet wil. Ze haat mij. Ze wil niets weten van papa’s verleden en al helemaal niks van mijn moeder. Ik weet niet of dít de waarheid is, of dat mijn vader gewoon bang is om ons weer te zien.

Hij woont in Italië, mijn vader. En hij is een indiaan geboren in Ecuador. Dat verhaal moet ik zeker iedere week één keer vertellen. Mensen vinden het erg indrukwekkend om zo iets te horen. Dat maken ze nooit mee! Een keer iets anders dan normaal!

Als ik het geld en het lef had om naar mijn vader toe te gaan, zou ik dat zeker doen. Maar dat heb ik niet. En... Ik weet ook niet of ik dat wel wil.

Binnenkort komt hij hier heen. Ik vind het best eng. Wat moet ik zeggen? Wat moet ik vragen? Moet ik huilen? Moet ik lachen? Of gewoon alles tegelijk? Ik weet het echt niet. Het enige wat ik zeker weet is dat ik zielsveel van hem houd en dat ik blij ben om hem eindelijk weer te zien. En dat gevoel blijft voor altijd.

Saar (18)

Verhaal lezen
De geschiedenis van scheiden
De geschiedenis van scheiden

📖 De geschiedenis van scheiden

Het is bekend dat één derde van de huwelijken geen standhoudt. Maar dit ‘feit’ klopt niet meer, want er zijn nieuwe cijfers en deze zijn hoger dan ooit: 36,2% van alle huwelijken eindigt in een scheiding blijkt uit resultaten van het CBS. En wist je trouwens dat scheiden pas sinds 43 jaar in Nederland mogelijk is?

Pas in 1971 is er een wet vastgelegd die scheiden makkelijker maakte. Daarvoor was het heel moeilijk. Tot die tijd mocht je alleen scheiden als er sprake was van een gevangenisstraf van partner, mishandeling, overspel of verkwisting. Heel veel stellen logen in die tijd dat er sprake was van overspel, in de hoop te kunnen scheiden. Maar dat lukte alleen als de partner dat bevestigde. Zo niet dan ging de scheiding niet door. Niet wettelijk in ieder geval. Je moest dan naar de rechtbank. Je kon wel (onofficieel) uit elkaar gaan, maar dan moest je wel bijvoorbeeld als man de rest van je leven je ex-vrouw financieel blijven steunen.

Dat is wel even iets anders dan wat we nu gewend zijn. Maar ver vóór 1971 was het helemaal onmogelijk om te scheiden. Dat had vooral met religie te maken. Alleen de dood van één van de twee partners kon het huwelijk beëindigen. Wat er dus toen heel veel gebeurde was dat één van de twee partners gewoon vertrok: een scheiding van tafel aan bed noem je dat. Binnen de katholieke kerk was het nou eenmaal een plicht om als echtgenoten bij elkaar te blijven. En dus was een scheiding van tafel aan bed vaak de enige oplossing.

1971 was blijkbaar een jaar waarin scheiden een maatschappelijke discussie werd. Het was Minister van Justitie Carel Polak die hier verandering in bracht. Hij bepaalde dat partners vanaf toen konden scheiden als er sprake was van ‘duurzame ontwrichting’. Een vage term, die simpelweg betekende dat je als partners kon scheidden als het huwelijk niet meer goed was. Een hele brede term dus, waardoor opeens iedereen kon scheiden. En het bleek dat daar heel veel mensen op zaten te wachten, want in tien jaar tijd verdubbelde het aantal echtscheidingen!

In een vrij korte tijd is er dus veel veranderd in de scheidingswereld. Vroeger was het een stuk lastiger om te scheiden. Tegenwoordig wordt er gezegd dat er te gemakkelijk gescheiden wordt. Wat vind jij? Zou de wet weer iets strenger moeten worden zodat mensen niet zo gemakkelijk meer gaan scheiden, of past dat niet meer bij deze tijd?

Bronnen: artikelen Scheiden doet lijden en Kans op echtscheiding groter dan ooit.

Kim (21)

Verhaal lezen
Lente Ontbijt
Lente Ontbijt

📖 Lente Ontbijt

Vrijdag 21 maart was het Lenteontbijt van Villa Pinedo in het Hilton hotel in Amsterdam. Een groot deel van de sponsoren, jongeren (en van sommigen hun ouders) en iedereen die met Villa Pinedo heeft samengewerkt waren aanwezig. Het was een bijzondere ervaring voor mij omdat er veel mensen aanwezig waren die ik al een lange tijd niet had gezien. Ik had dus nu de tijd om mee bij te praten. Maar dat was niet het belangrijkste wat die dag plaatsvond.


De dag werd geopend door Marihuela met een vragenrondje opgevolgd door een mooi lied over echtscheidingen. Daarbij konden we genieten van een heerlijk ontbijt. Vervolgens gaf Phyleen (de hoofd-trainer van Villa Pinedo) een presentatie over het afgelopen jaar van Villa Pinedo. Zo vertelde zij dat onze website 27.500 (!) bezoekers per maand heeft, dat er al 3138 boeken ‘Aan alle gescheiden ouders’ zijn verkocht, en nog veel meer verbazingwekkende feiten en getallen.

Later kregen de gasten de kans om een vraag aan ons (de jongeren) te stellen. Alle jongeren werden op het podium geroepen (dat paste maar net, volgend jaar een groter podium! ;-)) en beantwoorden zo goed als mogelijk de vragen die werden gesteld uit de zaal. Daarna zijn we allemaal verspreid aan andere tafels gaan zitten om een praatje te maken. Later gaf Marsha Pinedo, de oprichtster van Villa Pinedo, een speech met bedankjes aan alle sponsoren. Bijvoorbeeld DDB, het reclamebureau die onze site en online workshop heeft ontworpen en alle andere mensen die hebben bijgedragen aan de 'bouw' van Villa Pinedo.

Toen het ontbijt op z’n einde liep heb ik nog een heel goed gesprek gehad met de familie van één van de jongeren. Al met al was het een hele bijzondere dag. Met een beetje geluk hebben we volgend jaar een nog grotere zaal nodig want we zaten nu al in de grootste zaal in het Hilton.

Robin (15)

Verhaal lezen