Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

46 verhalen gevonden voor jou

‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’
Belangrijke momentenSchool

📖 ‘Ik koos voor één van mijn ouders bij mijn uitreiking’

Keuzes, keuzes en nog eens keuzes. Als kind met gescheiden ouders sta je er misschien voor net iets meer. Toch blijven sommige keuzes ontzettend lastig. Zo was de keuze om niet allebei mijn ouders uit te nodigen voor mijn diploma-uitreiking moeilijk. Op dat soort bijzondere momenten wil je toch allebei je ouders erbij hebben. Ondanks dat ben ik blij met mijn keuze, al doet het me ook een beetje verdriet.

Is het de stress waard?

Al ver voordat ik überhaupt m’n diploma had gehaald, gaf de uitreiking me stress. Konden m’n ouders wel normaal tegen elkaar doen? Zou ik me op m’n gemak voelen als ze samen waren? Werd het ongemakkelijk? Zou het echt mijn avond worden? Allemaal vragen die door m’n hoofd spookten. De sfeer was vaak niet best tussen mijn ouders. Ook wist ik van mezelf dat ik veel spanning zou voelen en er meer mee bezig zou zijn hoe het tussen mijn ouders ging, dan bezig zijn met deze mijlpaal. Ik was gewoon nooit op mijn gemak als mijn ouders samen waren, al was daar soms niet eens een reden voor.

Na lang wikken en wegen hakte ik de knoop door. Alle oplossingen die ik bedacht om ze er allebei bij te hebben, gaven niet echt rust. Ik wilde dat deze avond echt om mij draaide en ik zorgeloos dit succes kon vieren. Ik had het idee dat ik moest kiezen tussen mijn ouders om een fijne avond te hebben. Iets wat ik eigenlijk helemaal niet wilde. Ik voelde me namelijk loyaal aan beide ouders en vond het enorm lastig om dan de ander teleur te stellen. Ik wilde dat ze allebei op dit trotse moment aanwezig waren. Op een gegeven moment besefte ik me dat het allerbelangrijkste was dat ik loyaal aan mezelf zou zijn. Ik wilde dat het mijn avond werd en ik me nergens zorgen over hoefde te maken. Ik heb er uiteindelijk voor gekozen om samen met mijn vader en mijn vriend te gaan. Ik mocht maar twee mensen uitnodigen en trok het echt niet om tussen m’n ouders in te gaan zitten. Als ik er voorafgaand al zo veel buikpijn van had, ging het echte moment er waarschijnlijk niet heel veel beter uitzien.

Trots

Achteraf ben ik blij dat ik voor mezelf gekozen heb en het daardoor echt mijn avond was. Ik heb volledig kunnen genieten van de uitreiking en kijk met een heel warm gevoel terug. Iedereen zei dat ik echt straalde! Ik ben er echt trots op dat ik deze keuze durfde te maken en hoe het uiteindelijk allemaal heeft uitgepakt. Ik denk er nog vaak aan terug en heb zelfs een foto van die avond op mijn kamer staan. Bevind jij je in een soortgelijke situatie of krijg je ook buikpijn van aankomende belangrijke momenten? Misschien kunnen onze open brieven je hierbij helpen! Je vindt ze hier.

Verhaal lezen
GEDICHT | VERJAARDAG ZONDER MAMA
GEDICHT | VERJAARDAG ZONDER MAMA
Belangrijke momenten

📖 GEDICHT | VERJAARDAG ZONDER MAMA

VERJAARDAG ZONDER MAMA

Op mijn vaders verjaardag,

Doe ik wat ik altijd doe,

Zeg ik iedereen gedag met een lach,

En met mij gaat het goed,

 

Ik zeg dat het wel meevalt,

En haal mijn schouders op,

Ik hoop dat het niet opvalt,

Dat ik mijzelf nu het liefst verstop,

 

Na de scheiding was ik oké,

Mijn ouders hebben mij alles verteld,

Zij namen mij erin mee,

Waarom voelt het dan toch zo bekneld?

 

Ik was echt blij met de rust,

Er was geen pijn, geen gedoe,

De ruzie was eindelijk geblust,

Ik kon doen alsof mijn hart niet bloed,

 

Maar nu ik op de verjaardag sta,

Besef ik mij ineens,

Dat we het vieren zonder mama,

En dat voelt wel heel alleen,

 

Dit doet mij stiekem wel zeer,

Mijn hele wereld staat stil,

Misschien doet de scheiding mij wel meer,

Dan ik eigenlijk toegeven wil,

 

Dus laat ik een beetje bij beetje toe,

Wat diep van binnen schuilt,

Dat ik niet altijd sterk hoef te doen,

Als mijn hartje huilt.

Verhaal lezen
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie
Mijn oudersBelangrijke momenten

📖 Mijn ouders gingen scheiden in de zomervakantie

De dag dat mijn ouders besloten te gaan scheiden is inmiddels al negen jaar geleden. Toch herinner ik mij die dag alsof het gister was. Het was de laatste schooldag in mijn derde jaar van de middelbare school. Hoera! Het was zomervakantie. Het moment dat ik thuis kwam en de oprit opfietste, wist ik het meteen. Er was iets mis, ik kon het aan alles voelen. Ik liep naar binnen en mijn moeder vertelde mij meteen het nieuws. Papa en mama gingen scheiden. 

DE VERANDERVAKANTIE

Het nieuws kwam voor mij niet per se als een verrassing, het ging al heel lang niet goed tussen mijn ouders. Maar dat ze zouden besluiten om te gaan scheiden terwijl de zomervakantie echt net was begonnen, zag ik niet aankomen. De zomervakantie die ieder kind zichzelf voorstelt, viel voor mij toen snel in duigen. Geen vakantie en leuke uitjes met z’n allen, maar van alles regelen en wennen aan de situatie hoe die zo plots ineens was. Het was niet meer zomervakantie, maar de grote ‘verandervakantie’. 

Hoe de vakantie verder is verlopen is inmiddels een beetje vaag, het is ook alweer negen jaar geleden ondertussen. Wat ik nog wel weet, is dat ik het lastig vond dat het in de zomervakantie gebeurde. Ik kon er met niemand over praten op school en ik bracht veel tijd thuis door, waar het juist niet zo gezellig was. Ik vond het lastig om aan vrienden en vriendinnen te vertellen dat mijn ouders gingen scheiden. Telkens als ik met iemand afsprak moest ik het weer opnieuw vertellen, omdat ik nu niet iedereen tegelijk op school zag. Het heeft echt wel even geduurd voordat ik hier mijn weg in kon vinden. 

Sommige dagen bracht ik alleen maar in mijn kamer door, luisterde ik naar muziek en schreef bijvoorbeeld mijn gedachtes op. Op andere dagen wilde ik juist weer met vriendinnen zijn. Al vertelde ik dan niet altijd wat er speelde. Ik wilde soms gewoon even doen alsof alles nog normaal was.

JE VINDT JE WEG

Nu, negen jaar later, kijk ik anders terug op die zomervakantie. Ja, het was de zomer waarin alles veranderde, maar het was ook het begin van mijn eigen groei. In de periode erna leerde ik dat ik sterker was dan ik dacht, dat ik zelf keuzes kon maken, en dat er altijd mensen zijn bij wie je terecht kunt. Als jij nu midden in zo’n ‘verandervakantie’ zit: het is lastig en dat is helemaal oké, maar geloof me, uiteindelijk vind je je weg. Echt waar.

Verhaal lezen
Gedicht: Vakantie vibes
Gedicht: Vakantie vibes
Belangrijke momenten

📖 Gedicht: Vakantie vibes

Vakantie vibes

Ik wil vrij zijn

dansend op de wolken

zwierend door het gras

onder de warme zon

en met een klinkende lach

Zwevend door de wind

Dwalend door mijn gedachten 

vlieg ik rond en kijk ik uit 

over de tijd die is geweest

Het was niet perse makkelijk of leuk

Maar ik ben er nog

en dat vier ik vandaag

Dus ik geef mijzelf een dagje vrij

Het is ook voor mij (eventjes) vakantie

Verhaal lezen
Meer ruimte voor mezelf op kamers
Meer ruimte voor mezelf op kamers
Mijn woonsituatieBelangrijke momenten

📖 Meer ruimte voor mezelf op kamers

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik net in het vierde jaar van de middelbare school zat. Mijn vader verhuisde vrijwel meteen naar een tijdelijke plek en mijn zus en ik bleven bij mijn moeder wonen in het huis waar we waren opgegroeid. Later verhuisden we met mijn moeder naar een ander huis, zodat mijn vader weer in het oude huis kon gaan wonen. Gelukkig zaten de huizen maar één straat van elkaar vandaan, dus ik kon makkelijk heen en weer.

Mijn ouders zijn niet op een fijne manier uit elkaar gegaan, en de scheiding heeft ook best lang geduurd. Zowel tijdens als na de scheiding was er veel spanning tussen hen. Mijn zus en ik kregen daar veel van mee. Ze hadden besloten geen contact meer met elkaar te hebben, maar er moest natuurlijk af en toe wel wat geregeld worden. En dan kon er zomaar weer ruzie ontstaan. Ook klaagden ze soms over elkaar tegen ons. Dat was lastig, want het voelde voor mij alsof ik een kant moest kiezen. Het was daardoor thuis vaak onrustig, ook al woonden ze niet meer samen.

EEN KEUZE MAKEN VOOR MEZELF

Na de middelbare school begon ik aan een studie die best ver van huis was. Ik reisde elke dag 4 uur en hield dat een jaar vol, maar op een gegeven moment werd dat te veel. Ik besloot om op kamers te gaan, samen met drie vrienden, in de stad waar mijn school was. Dat was ongeveer in dezelfde periode als toen corona uitbrak.

Ik vond het best spannend om weg te gaan bij mijn ouders. Het voelde alsof ik ze in de steek liet. Omdat er nog steeds zoveel spanning tussen hen was, werd dat gevoel nog groter. Naarmate de verhuisdatum dichterbij kwam, kreeg ik steeds meer angst en schuldgevoelens.

DE AFSTAND BRACHT RUST

De eerste dagen in mijn nieuwe huis waren wennen. Het was een grote stad en ik kwam uit een heel klein, rustig dorpje. Maar ik woonde samen met fijne mensen en voelde me al snel op mijn plek. Ik ontdekte dat ik juist hou van de drukte van de stad.

In het begin maakte ik me nog vaak zorgen: hoe gaat het thuis? Redden ze zich wel zonder mij? Maar al snel merkte ik dat het goed ging. Ze redden zich prima. En ik kwam erachter dat ik letterlijk afstand had genomen van de situatie thuis, waardoor er in mijn hoofd ook ruimte ontstond. Ik hoefde niet meer constant bezig te zijn met mijn ouders of hoe het daar ging. Ik kon me eindelijk focussen op mezelf. Het verantwoordelijkheidsgevoel dat ik altijd had gevoeld, kon ik langzaam loslaten.

Achteraf gezien was op kamers gaan echt de beste keuze ooit. Ik woon nog steeds in dezelfde stad, heb mijn eigen leven opgebouwd, nieuwe vrienden gemaakt en een plekje gecreëerd waar ik tot rust kom en waar het echt even om mij draait. En mijn ouders? Die redden zich nog steeds prima. Misschien zijn ze zelfs wel blij dat het nu rustiger is in huis!

WIE KOMT WANNEER OP BEZOEK?

Natuurlijk willen mijn ouders ook wel eens langskomen. Maar wie komt er dan wanneer? In het begin durfde ik ze niet tegelijk uit te nodigen, bang dat er ruzie zou ontstaan. Vooral op mijn verjaardag vond ik dat lastig. Dan vierde ik het met één ouder op een ander moment. En eerlijk gezegd: dat is nog steeds weleens moeilijk.

WAT IK HEB GELEERD

Doordat ik uit huis ging, kon ik eindelijk ruimte maken voor mezelf. De situatie thuis bleef zoals die was, maar ik hoefde daar niet meer steeds middenin te zitten. Dat heeft me echt geholpen. Ik ontdekte dat ik niet verantwoordelijk ben voor het geluk of het gedrag van mijn ouders. Dat ik mag kiezen voor wat goed is voor mij.

Misschien voel jij je ook weleens schuldig als je iets voor jezelf kiest. Of voel je je verantwoordelijk voor de sfeer thuis. Dan wil ik je meegeven: het is oké om ruimte te nemen. Je mag goed voor jezelf zorgen, zelfs als dat betekent dat je even afstand neemt. Dat is niet egoïstisch, dat is juist sterk.

En weet: je hoeft dit allemaal niet alleen te doen. Zoek iemand bij wie je je verhaal kwijt kunt. Een vriend, vriendin, of een Buddy van Villa Pinedo. Die zijn er speciaal voor jou, omdat zij het ook hebben meegemaakt.

Verhaal lezen
Groep 8 musical, het komt wel goed
Groep 8 musical, het komt wel goed
Op schoolBelangrijke momenten

📖 Groep 8 musical, het komt wel goed

De groep 8 musical. Sommige kinderen kijken er het hele schooljaar naar uit. Anderen vinden het reuze spannend. Voor kinderen met gescheiden ouders kan het nog spannender voelen. Want, komen allebei je ouders kijken? En hoe zal dat dan gaan? Of komt er misschien maar eentje om de ander te mijden? 

EEN (EXTRA) SPANNEND JAAR

Groep 8 is natuurlijk sowieso al een spannend jaar. Met de Cito toets, keuzes over je volgende school en natuurlijk alle andere dingen buiten school die belangrijk zijn als beginnende puber. Extra stress en zorgen over je ouders maken het dan niet bepaald gemakkelijker.

Ik kan mijn eindmusical nog goed herinneren.. Als onderdeel van mijn rol voerde ik - samen met een klasgenootje dat op dezelfde dansschool zat als ik - een dansje op. We dansten op een heel stoer liedje, vond ik! Des te belangrijker dat papa en mama het allebei zouden zien. Maar zou dat wel kunnen? Papa én mama, allebei? In dezelfde zaal?

PAPA EN MAMA: KAN DAT WEL?

Ik nodigde ze allebei uit en ze kwamen ook. Papa met zijn nieuwe vrouw en mama met mijn broers. Ze zaten allebei aan een andere kant van de zaal. Ik denk dat ze elkaar die avond niet hebben gesproken, maar misschien ook niet actief vermeden. 

Na het einde van de musical liepen mijn klasgenoten de zaal in, om een dikke knuffel te krijgen van hun ouders. Ik dacht: ‘Naar wie loop ik nu toe? Zou papa boos worden als ik mama een knuffel geef? Zou mama het jammer vinden als ik eerst naar papa toe loop?’

WAT IS ER ÉCHT BELANGRIJK?

Eerlijk gezegd weet ik niet meer naar wie ik als eerste toe liep voor een knuffel. En dat maakt eigenlijk ook helemaal niet uit. Het belangrijkste voor mij was dat ze er allebei waren. Dat zij mij op het podium zagen en ik hen daarna in de zaal. Dat ik ze allebei een knuffel heb kunnen geven en dat geen van hen er iets van leek te vinden naar wie ik als eerst ging. 

Volgens mij is dat het belangrijkste: er kunnen zijn voor je kind, als ouders, ook als je uit elkaar bent. Als kind hoef je niet te kiezen tussen je ouders, ook niet als je daar wel stress over ervaart. Soms even de spanning er kunnen laten zijn, maar dan ook zien dat het wél kan, dat het goed komt.

Dus, wat als het wél goedkomt? Hoe ziet dat er voor jou uit?

P.s. Wist je dat wij - jongeren van Villa Pinedo - een open brief hebben geschreven aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8?Download ‘m hier en geef de brief aan je ouder(s)!

Verhaal lezen
Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief
Belangrijke momenten

📖 Een ‘geslaagde’ kerst vanuit systemisch perspectief

Gescheiden ouders hebben en kerst vieren, it’s a never ending story. Ieder jaar weer opnieuw sta je voor dezelfde (loyaliteits-)keuzes. Wie ooit heeft bedacht dat er twee kerstdagen zijn in plaats van één heeft al veel goeds gebracht, maar alsnog ervaren veel kinderen met gescheiden ouders deze periode als stressvol. Waar heeft dat mee te maken?

Kerst heeft het imago dat het vredig, gezellig en liefdevol moet zijn. Het is veelal een familieaangelegenheid: iedereen met z’n allen dankbaar en lachend bij elkaar, het ultieme ‘driving home for Christmas’ gevoel. Soms is de realiteit anders. Je maakt je zorgen over je vader die alleen zit of voelt je schuldig dat je niet op twee plekken tegelijk kan zijn (laat staan als je partner ook gescheiden ouders heeft… vier plekken tegelijk?!). Je had gehoopt dat het gezellig zou zijn, maar de sfeer is niet echt ontspannen. Je voelt de spanning tussen familieleden of je hebt moeite met je (stief)ouder(s). Soms merk je dat je vervalt in patronen van vroeger, zoals bitchy doen tegen je zus of broertje, terwijl je daar voor je gevoel allang overheen was gegroeid. Dat geeft de nodige onrust en roept frustraties op. Achteraf voel je je misschien rot dat je niet genoeg hebt genoten van kerst, want iedereen om je heen lijkt er altijd zo van te genieten. Waarom voelt dat dan niet zo voor jou

vanuit systemisch perspectief

Vanuit systemisch perspectief kan ik je een inzicht meegeven, dat je kan helpen om de kerstperiode ‘geslaagder’ te maken. Namelijk de realisatie dat alles en iedereen die bij jouw familiesysteem hoort, zijn plek heeft (en jij hen de plek gunt). Maar let op: dat is iets anders dan wanneer je gezellig samen met iedereen aan het kerstdiner zit. Het gaat om jouw ‘innerlijke houding’.

Je bent namelijk onlosmakelijk verbonden met jouw biologische familiesysteem. Zo ben je 50% je vader en 50% je moeder. Als je hen afwijst, of één van hen, wijs je ook (een deel van) jezelf af. Ook al behaal je allerlei successen, in essentie zul je je leeg blijven voelen en ervaar je een ontevredenheid over jezelf. Als je afwijst waar je vandaan komt, sluit je je ouders uit en daarmee jezelf. Je ouders geven je wat ze je kunnen geven en als ze meer hadden kunnen geven hadden ze dat gedaan.

Soms zit het er gewoon niet in. Dat is jouw lot. In de meeste gevallen geven je ouders meer dan voldoende, je hebt namelijk altijd het leven gekregen van hen. En wat je meent tekort te zijn gekomen, kan je vaak inmiddels zelf voor zorgen. Je kunt altijd zelf de slingers ophangen (of het gezellig maken met kerst). Maar als je geen innerlijke dankbaarheid naar je ouders kunt voelen, sluit je hen buiten en daardoor wijst het leven jou als gevolg daarvan vaak af. Kijk maar eens om je heen; zie je het verband tussen mensen waar het goed mee gaat en de innerlijke houding die zij hebben naar hun ouders?

En hoe zit dat met schoonfamilie?

Tipje voor de mensen in een relatie: blijf ook in verbinding met je schoonfamilie en sluit hen niet buiten. Jouw liefdespartner heeft ook ouders. Als je negatief praat over je schoonouders, voelt je partner diep van binnen kramp. Want hij of zij bestaat immers net als jij voor 50% uit zijn of haar vader en voor 50% uit zijn of haar moeder. Ook al praat je partner negatief over hen, doe dat zelf niet en blijf respectvol (waarbij je natuurlijk altijd grenzen mag stellen). Zonder hen was je partner er niet geweest, dus ze hebben iets heel goeds gedaan :-)


Verbind je met een gevoel van

dankbaarheid

en

levensvreugde

Naast je realiseren dat je onlosmakelijk verbonden bent met je familiesysteem en dat je daar beter het beste van kunt maken, kun je ook nog hoop putten uit twee andere bronnen:

dankbaarheid

en

levensvreugde

. De kerst leent zich goed voor reflectie over dankbaarheid. Waar ben jij dankbaar voor in jouw leven? Waarvan (en van wie) kan jij goeds ontvangen? En dan levensvreugde. Geniet van het lekkere eten en drinken met kerst, de cadeaus onder de kerstboom, de gezelligheid samen, de spelletjes, die ene kerstfilm voor de zoveelste keer bekijken en de overige tradities. Ik weet zeker dat je met die houding een mooie kerst tegemoet zal gaan. Enjoy!

Verhaal lezen
Dit jaar doe ik kerst anders
Dit jaar doe ik kerst anders
FamilieBelangrijke momenten

📖 Dit jaar doe ik kerst anders

Elk jaar was het regelen 

Wie is wanneer waar?

Kan heel de familie bij elkaar?

Want kerst, dat is een feest van samenzijn

Elk jaar is kerst een herinnering

Een gezin dat niet meer één is 

De pijn van ieder die ik mis

Maar dit jaar doe ik anders 

Ik heb een keuze in waar ik ben

Ik heb een keuze met wie ik ben

Ik heb een keuze in wat ik doe


Dit jaar wordt het ook mijn kerst

Verhaal lezen
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking
FamilieSteunBelangrijke momenten

📖 Een ode aan mijn oma op de diploma-uitreiking

Tot op de dag van vandaag is er veel spanning tussen mijn ouders. Ik keek dan ook niet echt uit naar mijn diploma-uitreiking. Gelukkig waren mijn ouders en oma (de moeder van mijn vader) er wel, maar ze gingen heel ver uit elkaar zitten. Mijn vader en oma zaten helemaal vooraan en mijn moeder helemaal achteraan. Ik wachtte totdat mijn naam werd omgeroepen zodat ik mijn diploma kon ondertekenen. Ik was zo zenuwachtig dat ik er misselijk van werd. En dat was niet omdat ik op een podium stond. Ik was alleen maar bezig met hoe het daarna zou gaan.

"Naar wie moest ik als eerste toelopen? Voelde mama zich wel goed? Hoe kan ik mijn spanning verbergen en doen alsof ik heel blij ben? Gaan mijn ouders elkaar feliciteren of gaan ze misschien wel ruzie maken?"

Aangezien mijn vader vooraan zat liep ik maar als eerste naar hem toe. Mijn oma zat naast hem. Ze keek naar achteren en zei: oh daar is mama! Wat leuk om haar te zien! Ik ga even naar haar toe, loop je mee? Ze liep naar mijn moeder en knuffelde haar stevig. Ik werd helemaal warm van binnen. Even waren de werelden van mijn ouders weer verbonden. Wat een opluchting. Ik voelde de spanning langs mijn schouders wegvloeien en ik kon ineens ruimte maken voor trots. Trots zijn op mezelf.

Heb jij ook iemand die neutraal kan zijn en jou écht begrijpt? #jehoefthetnietalleentedoen

Verhaal lezen