Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

16 verhalen gevonden voor jou

Mijn mentor als veilige haven
Mijn mentor als veilige haven
Op schoolSteun

📖 Mijn mentor als veilige haven

Begin vierde klas was een moeilijke periode in mijn leven. Corona had alles op z’n kop gezet: lessen waren online, contact met vrienden waren anders en ik verloor vaak de motivatie om mijn schoolwerk bij te houden. Alsof dat nog niet genoeg was, kwam ik er in diezelfde periode achter waarom mijn ouders eigenlijk waren gescheiden. Dat bracht heel veel vragen, verdriet en verwarring met zich mee. Ik voelde me vaak verdwaald, alsof ik de grip op alles kwijt was.

Maar midden in die chaos was er één persoon die altijd voor mij klaarstond: mijn mentor. Drie jaar lang, vanaf de vierde klas, heeft zij mij begeleid, gesteund en geholpen om alles weer een beetje op de rails te krijgen.

GESPREKKEN DIE ERTOE DEDEN

Ik weet nog goed dat ik vaak met haar gesprekken had, soms gepland, soms spontaan. Gesprekken waarin ik alles kwijt kon: de stress van school, het verdriet om thuis, of gewoon mijn gevoelens die ik zelf nog niet eens goed begreep. Er waren momenten dat we samen huilden, en dat voelde veilig. Ze keek me nooit raar aan, maar liet me voelen dat mijn emoties er mochten zijn.

Wat zo bijzonder was: ik mocht haar altijd appen. Of het nu ging om een vraag over school, of gewoon omdat ik even mijn hart wilde luchten. Ik wist dat ze er zou zijn. Dat gaf me een gevoel van rust in een tijd waarin zoveel onzeker was.

HERKENNING EN BEGRIP

Wat mij misschien nog wel het meest heeft geholpen, is dat mijn mentor zichzelf een beetje in mij herkende. Zij had zelf ook geen goede band met haar vader. Daardoor begreep ze me op een manier dat anderen vaak niet konden. Ik voelde me gezien en gehoord, juist omdat ze wist hoe pijnlijk en ingewikkeld het kan zijn om met zulke gevoelens rond te lopen.

EEN MENTOR VOOR HET LEVEN

Mede dankzij haar leerde ik dat ik mijn gevoelens niet hoefde weg te stoppen. Dat het oké is om te huilen, om eerlijk te zeggen dat het soms te veel wordt. Zij heeft me geholpen om stap voor stap weer overzicht te krijgen, mijn schoolwerk op te pakken en tegelijkertijd ruimte te geven aan alles wat ik voelde. Als ik nu terugkijk, besef ik hoeveel haar steun voor mij betekend heeft, en nog steeds betekent. Want door alle gesprekken met haar heb ik beter leren praten over mijn emoties, en geleerd dat het niet erg is om een keer voor jezelf te kiezen. Nu nog steeds denk ik vaak aan haar woorden bij situaties waar ik mijn eigen grenzen moet aangeven. Als ik aan haar denk, krijg ik spontaan een glimlach op mijn gezicht. 

Nu, ruim drie jaar na mijn middelbare schooltijd, zie ik haar nog steeds ieder jaar om samen te lunchen en bij te praten. Ook die momenten geven me nog altijd steun en betekenen veel voor me. En precies dat neem ik mee: het besef dat er altijd mensen zijn die er écht voor je willen zijn. Soms is dat een mentor, soms een familielid, soms iemand anders. Maar er is altijd iemand die wil luisteren, die je serieus neemt en die jou helpt je weg weer te vinden.

Verhaal lezen
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Hoe school een veilige plek werd na de scheiding
Gedachten en gevoelensOp schoolSteun

📖 Hoe school een veilige plek werd na de scheiding

Het was maandagochtend. Een ochtend na weer een weekend overleven. Ik wist niet meer wie ik was of waar ik bij hoorde. Het was niet fijn om thuis te zijn en op school moest ik mijn plekje in de nieuwe klas nog vinden. Die bewuste maandag hield ik het niet meer. Achter in de klas, in mijn eentje aan een tafel en een documentaire op het digibord. De tranen stroomden over mijn wangen. Mijn verzet was gebroken. Maar een beter vangnet had ik niet kunnen wensen. Een school met mentoren, docenten en begeleiders, die mij uit lieten huilen en ondersteunden, maar die vooral aanwezig waren wanneer ik dat nodig had.

KIND VAN GESCHEIDEN OUDERS

Als kind van gescheiden ouders is het soms lastig. Je maakt iets mee wat niemand anders meemaakt. Ja, er zijn (helaas) meer kinderen met gescheiden ouders. En ja, er zijn (helaas) ook meer kinderen die zich thuis niet fijn of veilig voelen. Maar er wordt vaak weinig over gesproken en elk verhaal is anders. 

Ik probeerde dit als kind zelf op te lossen. Verstand op nul en gaan. Huilen in bed en de volgende dag weer ‘beter’. Maar de pijn, het verdriet, de eenzaamheid en de last waren meer dan mijn (kinder)schouders konden dragen. Een last die ik niet kon delen met anderen omdat het bijna niet uit te leggen was wat er pijn deed. 

MIJN VERHAAL DELEN

Bij mijn mentoren en mijn docenten kon ik mijn verhaal delen. Ik hoefde niet woord voor woord uit te leggen wat er was gebeurd. Ik hoefde geen oplossing te hebben voor de periode daarna. Ik hoefde niet weken van tevoren een afspraak te maken. Ik mocht aankloppen wanneer dat nodig voelde, ik mocht de pijn laten zien en mijn verhaal mocht er zijn. Maar het allerbelangrijkste: ik werd geloofd, ik werd serieus genomen en ik mocht er zijn. En tot op de dag van vandaag is dit zeer belangrijk voor mijn zelfvertrouwen. Het was voor mij de eerste stap om (een beetje) te gaan geloven in mijzelf. Een start om te leren mijn verhaal te delen. Dat hoeft niet altijd door te herhalen wat er is gebeurd, dat kan ook met het beschrijven van mijn emoties, het uiten van mijn emoties en de steun van mensen om mij heen.

EEN VEILIGE PLEK

Een veilige plek is voor iedereen anders. Voor mij was en is het heel belangrijk dat mijn emoties er mogen zijn. Of ik wel of niet kan verklaren WAAROM ik pijn voel, ik voel de pijn. Linksom of rechtsom, ik heb verdriet. Op mijn school was er ruimte voor deze emoties. Bij mijn mentoren mocht ik deze emoties tonen. Ik kreeg geen straf, maar ik kreeg een bemoedigende glimlach en ik kreeg tijd. Een moment om bij te komen, op te laden en daarna weer door te kunnen. En daarom was school, maar in het bijzonder mijn mentoren en mijn docenten, mijn veilige plek. Hun woorden kan ik me niet precies meer herinneren, maar wat ik nooit zal vergeten, zijn de deuren die altijd open stonden. Een praatje in de pauze of een extra mentorgesprek. 

Vanaf die maandagochtend in de tweede klas, had ik altijd iemand om mee te praten, om mijn verhaal te kunnen delen, om de last even niet alleen te dragen. Ik zal mijn mentoren en docenten hier altijd dankbaar voor blijven.

EN HOE NU VERDER?

Inmiddels is het 8 jaar geleden dat ik ben afgestudeerd aan mijn middelbare school. Ik spreek mijn mentoren niet meer, maar het veilige gevoel wat zij mij gaven, dat neem ik nog elke dag mee. Tegenwoordig werk ik zelf met kinderen, jongeren, jongvolwassenen en anderen die soms een steuntje in de rug, een luisterend oor of een veilige haven wensen. Ik hoop dat ik anderen (een deel van) de steun kan bieden zoals die ik vroeger gekregen heb van mijn mentoren en docenten. 

Ps. misschien hoor jij, als kind van gescheiden ouders, ook wel bij de groep die een luisterend oor kan gebruiken of zou wensen. Daarom wil ik JOU graag wat meegeven. Omdat jij er mag zijn, omdat jouw emoties er mogen zijn, omdat jij het niet alleen hoeft te doen. Weet dat er altijd mensen zijn die naar jou willen luisteren. Villa Pinedo kan daarbij helpen, maar soms is het fijn als iemand fysiek bij jou is, jou echt ziet. School is daarvoor een fijne plek. Er zijn op school vaak veel mensen waar jij zelf de goede persoon voor jou kan kiezen. Van docenten tot mentoren, maar ook coördinatoren en zorgcoördinatoren. Mensen die er voor jou willen én kunnen zijn. Jij mag naar die hulp, dat luisterend oor vragen. Iemand waar JIJ een goed gevoel bij hebt. Soms kan die persoon op school jou niet helpen, maar dan zoeken jullie samen verder naar iemand die jou WEL kan helpen. Want ook JIJ verdient een veilige haven.

Verhaal lezen
Groep 8 musical, het komt wel goed
Groep 8 musical, het komt wel goed
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Groep 8 musical, het komt wel goed

De groep 8 musical. Sommige kinderen kijken er het hele schooljaar naar uit. Anderen vinden het reuze spannend. Voor kinderen met gescheiden ouders kan het nog spannender voelen. Want, komen allebei je ouders kijken? En hoe zal dat dan gaan? Of komt er misschien maar eentje om de ander te mijden? 

EEN (EXTRA) SPANNEND JAAR

Groep 8 is natuurlijk sowieso al een spannend jaar. Met de Cito toets, keuzes over je volgende school en natuurlijk alle andere dingen buiten school die belangrijk zijn als beginnende puber. Extra stress en zorgen over je ouders maken het dan niet bepaald gemakkelijker.

Ik kan mijn eindmusical nog goed herinneren.. Als onderdeel van mijn rol voerde ik - samen met een klasgenootje dat op dezelfde dansschool zat als ik - een dansje op. We dansten op een heel stoer liedje, vond ik! Des te belangrijker dat papa en mama het allebei zouden zien. Maar zou dat wel kunnen? Papa én mama, allebei? In dezelfde zaal?

PAPA EN MAMA: KAN DAT WEL?

Ik nodigde ze allebei uit en ze kwamen ook. Papa met zijn nieuwe vrouw en mama met mijn broers. Ze zaten allebei aan een andere kant van de zaal. Ik denk dat ze elkaar die avond niet hebben gesproken, maar misschien ook niet actief vermeden. 

Na het einde van de musical liepen mijn klasgenoten de zaal in, om een dikke knuffel te krijgen van hun ouders. Ik dacht: ‘Naar wie loop ik nu toe? Zou papa boos worden als ik mama een knuffel geef? Zou mama het jammer vinden als ik eerst naar papa toe loop?’

WAT IS ER ÉCHT BELANGRIJK?

Eerlijk gezegd weet ik niet meer naar wie ik als eerste toe liep voor een knuffel. En dat maakt eigenlijk ook helemaal niet uit. Het belangrijkste voor mij was dat ze er allebei waren. Dat zij mij op het podium zagen en ik hen daarna in de zaal. Dat ik ze allebei een knuffel heb kunnen geven en dat geen van hen er iets van leek te vinden naar wie ik als eerst ging. 

Volgens mij is dat het belangrijkste: er kunnen zijn voor je kind, als ouders, ook als je uit elkaar bent. Als kind hoef je niet te kiezen tussen je ouders, ook niet als je daar wel stress over ervaart. Soms even de spanning er kunnen laten zijn, maar dan ook zien dat het wél kan, dat het goed komt.

Dus, wat als het wél goedkomt? Hoe ziet dat er voor jou uit?

P.s. Wist je dat wij - jongeren van Villa Pinedo - een open brief hebben geschreven aan alle gescheiden ouders met een kind in groep 8?Download ‘m hier en geef de brief aan je ouder(s)!

Verhaal lezen
Back to school: het examenjaar
Back to school: het examenjaar
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 Back to school: het examenjaar

Toen ik 16 jaar oud was, ging ik mijn examenjaar van de middelbare school in. Een paar weken nadat het schooljaar was begonnen, vertelden mijn ouders dat ze misschien uit elkaar zouden gaan. Ik had al gemerkt dat er iets speelde: meer irritatie in huis en ‘s avonds een huilende moeder. Dat jaar wisselden mijn ouders tussen het proberen om hun band te verbeteren en het proces van uit elkaar gaan. Dat was verwarrend en leidde me af van mijn al stressvolle examenjaar.

Hart luchten

Vanaf het moment dat mijn ouders me het nieuws vertelden, maakte ik me meer zorgen over mijn examens. Thuis was ik vaker overstuur en op school kon ik me moeilijk concentreren. Ik heb toen bij mijn mentor aangegeven dat mijn thuissituatie ingewikkeld was. Allereerst kon ik bij hem mijn hart luchten. Daarnaast vroeg hij wat ik van hem nodig had. Ik heb hem toen gevraagd om al mijn docenten op de hoogte te stellen. Doordat ze wisten wat er speelde, hoefde ik niet altijd mijn huiswerk op tijd af te hebben en hadden ze begrip als ik om uitstel vroeg. 

Ook heb ik aan mijn vrienden verteld wat er speelde. Zij gaven me toen ook een notitieboekje cadeau waarin ik kon opschrijven wat er in me omging. Ik gebruikte school als afleiding. Even een tijdje met mijn klasgenoten zijn en me concentreren op wiskunde, in plaats van mijn ingewikkelde thuissituatie. Soms lukte dat niet. Ik herinner me een lunch waar ik midden in de aula moest huilen, omdat ik het moeilijk had. Gelukkig troostten mijn vrienden me en namen me even mee naar buiten. Het was fijn om die steun te krijgen.

Ik had ook met mijn ouders kunnen praten. Ze wisten dat het een belangrijk jaar voor me was en probeerden mee te denken over mijn toekomst. Ik wist niet zo goed wat ik van ze nodig had en heb daarom niets van ze gevraagd. Wel gebruikte ik school soms als een excuus om me te kunnen afsluiten. Ook bleef ik wat vaker bij een vriendin eten, voor de gezelligheid en om even aan iets anders te denken.

Geslaagd!

Gelukkig heb ik mijn examenjaar succesvol afgerond. Het hielp erg dat mijn vrienden me steunden en dat mijn docenten begrip hadden voor mijn situatie. Misschien hadden mijn cijfers hoger uit kunnen vallen, maar dat maakte me niet uit. Ik had mijn best gedaan en leerde ook dat ik mijn mentale gezondheid belangrijker vond dan het uitblinken op school. 

Tips voor alle (eindexamen)leerlingen: 

Geef je grenzen aan: als je merkt dat iets niet goed voelt, vraag dan je ouders en anderen om je heen om dat te respecteren.

Schakel je school in: je mentor en andere vertrouwenspersonen zijn er om je te helpen. Als ze weten wat er speelt, kunnen ze begrip tonen en meedenken.

Plan leersessies in met klasgenoten of vrienden op school of bij iemand anders thuis: zo vind je afleiding en kun je ook aan school werken.

Vraag docenten om hulp: je docenten willen het beste voor je. Heb je extra tijd, uitleg of hulp nodig? Geef het aan. 

Vergelijk jezelf niet met anderen: je doet je best, maar als het even niet lukt, is dat ook oké.

Doe leuke dingen: juist als je gestresst bent, is het belangrijk om leuke dingen te blijven doen. School is niet alles, je verdient ook ontspanning.

Zet ‘m op dit schooljaar, je hoeft het niet alleen te doen! Heb jij nog tips om het (examen)jaar door te komen?

Verhaal lezen
Hoe ga jij om met veranderingen?
Hoe ga jij om met veranderingen?
Gedachten en gevoelensOp schoolSteun

📖 Hoe ga jij om met veranderingen?

De zomervakantie zit er weer op en voor de meesten is het tijd om terug te gaan naar studie of werk. Die overgang kan de nodige stress of ongemak met zich meebrengen. Je moet er weer tegenaan: weg vrijheid, hallo ‘aan staan’ en ellenlange to do-lijstjes. Je hebt het voornemen om al je energie en levendigheid vanuit de zomer mee te nemen het najaar in, maar vraagt je af hoe lang dat blijft hangen.

Misschien verlang je ook wel weer naar de structuur en het ritme van ‘alledaags’. En zie je de komende maanden als een schone lei, een nieuw hoofdstuk van dit jaar. Opvallend is dat na de zomervakantie ook het aantal scheidingen toeneemt. Veranderingen horen bij deze periode.

Hoe ga jij om met veranderingen? Ben je het type dat, wellicht door de scheiding van je ouders, snel kan schakelen, blij wordt van veranderingen en daar zelfs wel lekker op gaat? Of ben jij eerder de control freak die regelmatig een ‘error’ krijgt als de dingen niet gaan zoals jij ze had gepland, gehoopt of verwacht?

Stel jezelf in een periode van veranderingen (of juist bij stilstand!) regelmatig de vraag waar je wel en geen invloed op hebt. Wellicht haal je weinig voldoening uit je studie of werk, ben je nog moe na de vakantie of had je gehoopt dat je deze zomer tijd had gemaakt om eindelijk eens met dat lastige thema aan de slag te gaan. Dit zijn zaken waar je invloed op hebt en waar je keuzes in maakt. Niet kiezen is ook kiezen. Bij elke keuze hoort een consequentie.

Zo zijn er ook zaken waar je weinig tot geen invloed op hebt, bijvoorbeeld een familieruzie, dat je ziek bent geworden tijdens je vakantie of dat iets naar jouw mening te langzaam gaat. Laat dat los; hoe meer je er tegen vecht, van baalt of over klaagt, hoe groter het wordt. Aan sommige dingen kun je je alleen maar ‘overgeven’ (het tegenovergestelde van controle), waarbij het de kunst is om in het hier en nu te blijven en mild te zijn voor jezelf. 

Els van Steijn verwoordt dit proces mooi in haar derde boek ‘De fontein, vier je leven’:

“Je overgeven aan het leven betekent niet dat je uitsluitend achterover moet gaan leunen en afwachten. Dan krijg je een heel passief leven. De kunst is om onderscheid te maken tussen waar je wel en geen invloed op hebt. Belangrijke processen in het leven kun je niet forceren. De rivier stroomt altijd harder dan de kracht van de zwemmer. Iets ‘nu’ willen, brengt je lang niet altijd waar je op hoopt. Richt je op de vervullende en waardevolle zaken waar je wel richting aan kunt geven, omring je met mensen die je aan het hart liggen en ga voor je missie. Dat zijn de ‘golfjes’ die je zelf kunt maken. Ondertussen drijf je mee op de stroming van het leven en zie je vanzelf wie of wat of welke ervaringen zich daar aandienen. Je handelt dan vanuit het moment.”

Wat wens jij jezelf na de zomervakantie, in dit nieuwe ‘hoofdstuk’ uit jouw jaar? Welke houding neem jij aan ten opzichte van veranderingen en van het leven? En hoe blijf jij mild naar jezelf? 

Ik wens je een heel fijn begin van deze volgende fase.

Demi Keppel is werkzaam als familieopsteller en systemisch coach bij ‘De fontein', de praktijk van Els van Steijn. Haar ouders gingen scheiden toen ze net 9 jaar was. Vanuit verschillende vakgebieden schrijft zij een maandelijkse column voor jongvolwassenen bij Villa Pinedo.

Verhaal lezen
5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding
5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding
Op school

📖 5 dingen die ik graag had gehoord/gewild van mijn juf/meester tijdens de scheiding

Toen mijn ouders gingen scheiden (ik zat toen in groep 7), wist ik niet zo goed hoe ik daarmee om moest gaan. Ik kende in mijn klas eigenlijk niemand die hetzelfde meemaakte, waardoor ik me soms alleen voelde. Het vertellen aan anderen durfde ik niet goed en praten over hoe het voor mij was vond ik moeilijk. Tegelijkertijd moest ik steeds wisselen van huis en zorgen dat beide ouders wisten wat er op school gebeurde. Toch heb ik gemerkt dat kleine dingen van een juf of meester al een groot verschil kunnen maken. Een luisterend oor, een vaste plek voor spullen of de zekerheid dat je er even tussenuit mag als het te veel wordt, dat helpt echt. Daarom heb ik een aantal ideeën en tips opgeschreven die mij op school geholpen hebben of mij heel fijn hadden geleken.

ZORG VOOR EEN VASTE PLEK VOOR SPULLEN

Toen ik steeds tussen twee huizen moest wisselen, vergat of verloor ik soms spullen, zoals een gymtas of rekenmachine. Wat mij heel erg fijn had geleken, is een vaste plek op school hebben (bijvoorbeeld een bakje of een lade) waar belangrijke spullen kunnen blijven liggen. Dat zou al een zorg minder aan het hoofd zijn tijdens een onrustige periode.

EEN VERTROUWENSPERSOON OP SCHOOL

Wat voor mij heel waardevol was, is dat er altijd iemand op school was bij wie ik terecht kon. Voor mij was het een vertrouwenspersoon, aangewezen door mijn school, maar het zou ook de juf, meester of een andere medewerker kunnen zijn. Gewoon iemand die zegt: “Je mag altijd bij mij komen als je dat wilt.” Alleen al weten dat er iemand luistert, kan heel steunend zijn.

INFORMEER BEIDE OUDERS ZELF

Ik vond het vaak lastig dat ik zelf steeds alles moest doorgeven aan beide ouders. Wat mij heel erg hielp, is dat mijn meester belangrijke dingen zelf met beide ouders deelde (bijvoorbeeld in een gesprek of via een berichtje online). Zo hoefde ik zelf niet steeds de boodschapper te zijn.

ZORG VOOR EEN RUSTIG PLEKJE

Soms was een schooldag te druk of emotioneel zwaar. Wat mij heel erg had geholpen was als er een rustige plek was aangewezen waar ik altijd even had mogen zitten om bij te komen, zonder dat ik daar een uitgebreide uitleg voor hoefde te geven.

GEEF RUIMTE OM GEDACHTEN TE DELEN

Vaak was het lastig om op te letten, aangezien ik met andere dingen bezig was in mijn hoofd. Het is daarom fijn als kinderen de ruimte voelen om kort te zeggen wat er speelt, bijvoorbeeld: “Ik kan even niet goed opletten, want ik denk ergens aan.” Een juf of meester kan een luisterend oor bieden door echt de tijd te nemen om te luisteren, vragen te stellen en te laten merken dat ze begrijpen wat het kind voelt en geduldig te zijn.

Verhaal lezen
‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’
Mijn oudersMijn woonsituatieGedachten en gevoelens

📖 ‘Altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel’

Ik was 4 jaar toen mijn ouders gingen scheiden. De eerste jaren daarna zijn we nog in hetzelfde dorp blijven wonen. Ik bleef naar dezelfde basisschool en sportgroepen gaan. En ondanks het wonen in twee huizen, veranderde er niet veel.

Tot ik 6 jaar oud was en mijn moeder een nieuwe partner vond. Hij woonde 60 kilometer verderop en een half jaar later trokken wij bij hem in. Ik was net 7 jaar en ongeveer halverwege groep 4. Deze verhuizing betekende veel veranderingen, met een nieuwe school, een nieuwe reddingsbrigade om te zwemmen en een nieuw huis.

Om de overgang iets makkelijker te maken, gingen mijn zusje en ik naar dezelfde basisschool als mijn nieuwe bonusbroer en -zusje. Mijn bonuszusje en ik schelen maar een half jaar, waardoor wij in dezelfde ‘gemengde’ groep 3/4 kwamen. En toch maakte dit alles het voor mij niet altijd gemakkelijker. Ik voelde mij altijd een beetje anders dan de andere kinderen. Zij kenden elkaar al een aantal jaar, zaten met elkaar op verschillende sporten en hadden al veel vriend(inn)en gemaakt. Daarnaast kwam ik uit een dorp waar iedereen elkaar al generaties lang kent en kwam ik terecht in een kleine stad met veel verschillende culturen, waar ik totaal niet mee bekend was. Ook was ik altijd bijna een jaar jonger dan de andere kinderen, aangezien ik door mijn geboortedatum iets korter heb gekleuterd.

Hierdoor heb ik op de basisschool altijd het gevoel gehad dat ik buiten de groep viel. Ik was anders.

Ik was met andere dingen bezig, zoals zorgen maken over mijn ouders of de scheiding. Ik vond andere dingen leuk. Ik las bijvoorbeeld graag veel boeken, terwijl andere kinderen liever bezig waren met hun idolen, tekenen of buitenspelen. Ik werd nooit uitgenodigd op verjaardagsfeestjes. Ik was vaak alleen aan het spelen in de pauzes en zonderde mij af van de andere kinderen. Ik voelde mij niet op mijn plek en heel erg onzeker, vooral rond kinderen van mijn eigen leeftijd.

Maar alles veranderde toen ik naar de middelbare school ging. Een nieuwe school met nieuwe kinderen. Ondanks mijn onzekerheid door de eerdere ervaringen, heb ik daar een hele fijne vriendengroep gevonden met wie ik meer dan 10 jaar later nog steeds vrienden ben.

In een bepaalde periode in jouw leven, bijvoorbeeld in de jaren na een verhuizing of de scheiding van je ouders, kan het voelen alsof je nergens meer bij hoort. Of dat je volledig buiten de groep valt, doordat je met andere dingen bezig bent. Maar eerder of later, komen er altijd nieuwe mensen op jouw pad, die perfect bij jou passen.

Ook bij Villa Pinedo vond ik nieuwe mensen, die mij wel begrijpen en die een vergelijkbare situatie hebben meegemaakt. Om dit mogelijk te maken voor iedere jongere met gescheiden ouders, kan je altijd een Online-Buddy aanvragen bij Villa Pinedo: een jongvolwassene met gescheiden ouders. Want niemand zou zich alleen moeten voelen!

Verhaal lezen
Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!
Mijn oudersGedachten en gevoelensOp school

📖 Het is nooit te laat om over de scheiding te praten!

Ik kan het mij niet meer herinneren: het gesprek. Ik was twee jaar toen mijn ouders gingen scheiden. Altijd heb ik gedacht dat de reden voor de scheiding gewoonweg was omdat ze niet meer verliefd waren. Ik heb nooit de behoefte gevoeld om te weten wat de echte reden is. Voor mij was het feit dat ik twee ouders heb die mij apart opvoeden, gewoon heel normaal.

Tot ik 18 jaar was en in mijn eerste jaar van de studie Pedagogiek een socialisatieverslag moest schrijven: een levensloop vanaf mijn geboorte tot mijn 18e. Tijdens mijn opleiding leerden we van alles over onszelf. Na een best wel turbulente jeugd – na de scheiding van mijn ouders – heb ik EMDR-therapie gevolgd. Hierdoor vond ik het heel moeilijk om terug te duiken in mijn jeugd. Het voelde als een kamertje in mijn hersenen die helemaal dichtgetimmerd is en waar ik niet meer in kon. Zo’n socialisatieverslag schrijven als je dingen zelf niet meer goed kan herinneren of waar je zelf niet veel meer bij voelt, is dan heel lastig.

De tip van mijn docent: duik met je ouders in de fotoboeken! En dat deed ik. Op een doordeweekse avond zat ik met mijn moeder aan de eetkamertafel. Ik heb het geluk dat mijn ouders heel veel herinneringen hebben bijgehouden, in ik denk wel 20 fotoboeken. Alhoewel ik geen idee heb hoe mijn ouders waren toen ze nog samen waren, kan ik dat wel zien in de fotoboeken. De foto’s dat ze verliefd naar elkaar kijken zijn nihil, maar ze zijn er wel.

‘Mam, waarom zijn jullie eigenlijk gescheiden? Wat is jouw kant van het verhaal?’, vroeg ik aan mijn moeder. Die vraag had ze even niet zien aankomen. Dezelfde vraag heb ik even later ook aan mijn vader gesteld. Ik kan je verzekeren: het waren twee hele andere verhalen. Maar dat maakte mij niet uit. Want zonder negatief te praten over de andere ouder, maar door juist naar hun eigen aandeel te kijken in de scheiding, waren ze allebei heel eerlijk en open over hoe zij dit hebben beleefd.

Sinds ik vrijwilliger ben bij Villa Pinedo (nu zo’n zes jaar), worden die vragen ook weleens aan mij gesteld. Mijn ouders zijn nieuwsgierig hoe ik het heb ervaren, wat ik wel fijn vond en wat ik graag anders had gewild. Ze weten dat ik het achteraf toch best heb gemist om mijn ouders samen te herinneren. De liefde die ze met elkaar hebben gedeeld. Dat gemist mag er zijn en dat voelt fijn.

Ik was 18 jaar toen ik voor het eerst hoorde waarom mijn ouders zijn gescheiden. Nu ik 27 jaar ben, weet ik dat ik nog steeds bij allebei mijn ouders terecht kan voor alle vragen die ik heb. Daar ben ik ze heel dankbaar voor. Want het is nooit te laat om over de scheiding te praten.

Verhaal lezen
Dante over de ouderavond #samentrots
Dante over de ouderavond #samentrots
Mijn oudersOp schoolBelangrijke momenten

📖 Dante over de ouderavond #samentrots

De ouderavond in het eerste jaar van mijn studie: een avond waarop ouders een inkijkje krijgen in het studeren aan de universiteit. Een mooi initiatief waar ik als eerste generatie student direct enthousiast over was. Ik wilde mijn ouders graag kennis laten maken met mijn nieuwe wereld, hen laten zien waar ik elke dag rondliep en hoe een college eraan toe gaat. Tegelijkertijd bracht zo’n avond, als kind met gescheiden ouders, spanning met zich mee. Allebei mijn ouders zijn heel betrokken: of het nu gaat om een dansoptreden of mijn diploma-uitreiking, mijn vader en moeder zijn altijd aanwezig. Vaak samen met hun partner. Maar ook allebei aan een andere kant van de zaal.

Tijdens mijn zoektocht naar de juiste studie bezocht ik om de beurt een open dag met één van mijn ouders. Voor de ouderavond was dat geen optie. Daarom had ik zowel mijn vader als moeder uitgenodigd om op een woensdag in november 2019 met mij mee te gaan naar de faculteit Sociale Wetenschappen. We hadden afgesproken op het station, waar mijn vader al stond te wachten. Met z’n drieën namen we de trein richting Leiden. Van tevoren was ik zenuwachtig. Wat had ik mezelf op de hals gehaald? Zullen ze wel aardig tegen elkaar doen? Zal het niet te ongemakkelijk worden? Hoe kan ik ervoor zorgen dat ze allebei een leuke avond hebben?

Achteraf gezien viel het mee en had ik me drukker gemaakt dan nodig was. Ik was opgelucht. Ze deden aardig tegen elkaar en het ongemak zat meer in mij dan tussen mijn ouders. We hebben een leuke avond gehad, die we afsloten met een verse oliebol op het station. Het was een moment waarop ze samen trots waren en dat voelde goed. Dit gevoel was nieuw omdat het niet altijd vanzelfsprekend was. Nog steeds maak ik me wel eens druk over toekomstige mijlpalen in mijn leven, waarbij ik hoop dat ze samen trots zullen zijn. Dan denk ik terug aan deze avond, waarop ik dit gevoel had. Dit gun ik andere kinderen ook die nu bijvoorbeeld hun eindmusical of diploma-uitreiking hebben. Dat zijn belangrijke momenten in hun leven waar ze hopelijk later positief op kunnen terugkijken.

Dus onze boodschap aan alle gescheiden ouders, wees #samentrots!

Verhaal lezen