LIEFDE HEEFT MEER VORMEN DAN IK DACHT
Het is weer Valentijnsdag. Dit is dé dag waarop de liefde gevierd wordt en geliefden elkaar extra aandacht of cadeautjes geven. Een mooie bos rozen, een lief roze kaartje of gewoon een extra lange, stevige knuffel: het hoort er allemaal bij. Wanneer alles goed gaat, is dit een prachtig moment om even stil te staan bij die fijne, warme gevoelens die je voor iemand kan hebben.
Maar wanneer het minder goed gaat met de liefde, zoals tussen mijn ouders voordat ze gingen scheiden, kan deze dag ook juist extra pijnlijk zijn. Opeens voelt de liefde dan niet meer als vanzelfsprekend. Graag deel ik met jullie mijn verhaal over hoe ik omging met dat verlies van liefde, en hoe ik het ook weer terugvond. Want liefde bleek meer vormen te hebben dan ik dacht.
WANNEER LIEFDE THUIS NIET VANZELFSPREKEND IS
Als ik vroeger op bezoek was bij vrienden, viel me altijd op dat hun papa en mama elkaar een stuk meer omhelsden dan mijn ouders. Thuis met Sinterklaas en kerstmis voelde ik soms een soort spanning die eerder vijandig was dan liefdevol. En ook met Valentijnsdag ontbrak het aan liefde: mijn vader noemde het zelfs een stom commercieel feest.
De liefde leek elke dag iets meer te verdwijnen, zonder dat ik precies wist waardoor het kwam. Liefde kan voelen als een prachtige, kleurrijke regenboog, maar bij mij thuis voelde het soms als een donkergrijze donderwolk. Ik begon te twijfelen of liefde wel echt kon bestaan, of dat het altijd een leugen was geweest , alsof mensen allemaal romantische films naspeelden zonder dat ze het echt voelden. Maar toen begon er iets te veranderen.
LIEFDE IN EEN ANDERE VORM: MIJN EERSTE RELATIE
Ik was vijftien jaar oud toen ik haar ontmoette, Vera. Ze kwam bij me in de klas en ik hoorde via-via dat ze mij wel zag zitten. Ik denk dat ik het vooral een beetje te spannend vond om toe te geven dat zij ook iets met mij deed.
Thuis ging het niet zo goed: mijn ouders gingen naar een scheidingsmediator (iemand om te helpen op een fijne manier uit elkaar te gaan) om langzaam echt te gaan scheiden. Maar voor mij begon de liefde net in een andere vorm te ontstaan.
Toen we naar Rome gingen met school, ontvlamde de liefde eindelijk: Vera en ik werden vriendje en vriendinnetje. We gingen samen naar de film, hielden dan elkaars handjes vast. En wij omhelsden elkaar wél als we elkaar weer zagen, bij de kluisjes op school.
Omdat het thuis niet zo goed ging, was ik veel bij haar thuis. Zij had hele warme, verwelkomende ouders met een groot huis met wie we vaak kaasfondue gingen eten. Hoewel ze ver weg woonde, twijfelde ik nooit om in het weekend de bus te pakken om haar op te zoeken.
Ik vertelde mezelf: dit is hoe liefde ook kan zijn. Ik voelde me weer gezien, minder alleen; en langzaam hervond ik wat vertrouwen dat liefde niet verdwenen was. Hier hadden mijn ouders niks mee te maken. Deze liefde was van mij en Vera en van niemand anders. En misschien kon dit wel voor altijd zo zijn.
WAT LIEFDE MIJ LEERDE, OOK TOEN HET WEER STOPTE
Uiteindelijk waren Vera en ik zo’n twee jaar bij elkaar. Inmiddels is het alweer best wel lang geleden, maar ik weet nog goed hoe veilig ik me bij haar kon voelen in tijden dat het bij mij thuis vaak onrustig was. Het was een toevluchtsoord: een plek om te bestaan en gezien te worden voor wie ik op dat moment was.
Ondanks dat de relatie geen standhield, kan ik haar en haar ouders nog altijd heel erg dankbaar zijn voor wat ze voor me hebben betekend. Het leerde me dat liefde ook buiten mijn eigen thuis kan bestaan. En dat mijn liefde slechts en alleen van mij is, en niet van mijn ouders.
En het grappige was: doordat het uitging met Vera begreep ik mijn ouders ook beter. Door het zelf mee te maken, voelde ik dat relaties soms kunnen stoppen, maar dat dat niet betekent dat liefde dan niet meer kan bestaan. Liefde is iets dat van mij is.
Er zullen altijd weer nieuwe mensen komen om liefde voor te voelen. Ook na Vera bleef ik mensen ontmoeten van wie ik ben gaan houden, of dat nou nieuwe vrienden waren of een nieuwe romantische relatie. En zelfs de liefde voor mijn ouders ben ik later nog meer gaan voelen. Die liefde voor papa en mama voel ik nu sterker dan ooit.
LIEFDE VERDWIJNT NIET, OOK NIET NA EEN SCHEIDING
Dus, hoe lastig en uitdagend de situatie nu ook mag zijn, mijn ervaring is dat liefde zijn weg altijd weer terug weet te vinden. Misschien is het voor nu vooral belangrijk om steun te zoeken bij de mensen om je heen: een warme knuffel van je favoriete juf op school of een lief, begripvol berichtje van je online-buddy kunnen al genoeg zijn.
Het mag nu ingewikkeld zijn, maar liefde is nooit ver weg. Wie weet, verschijnt er deze Valentijnsdag wel een nieuwe liefde. En dan maken de donkere wolken weer plaats voor een kleurrijke regenboog.
