Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

610 verhalen gevonden voor jou

Rustig studeren
Rustig studeren

📖 Rustig studeren

Spannend! In september ben ik gestart met de opleiding Journalistiek in Zwolle. Binnenkort heb ik mijn eerste tentamens. De afgelopen weken heb ik daarom heel veel boeken gelezen, samenvattingen gemaakt en op Youtube uitlegvideo’s gekeken. Ik vind het moeilijk om mij te concentreren op het leren als er veel lawaai om me heen is. Daarom ben ik deze week veel bij mijn moeder. Mijn broertjes zijn nu namelijk veel bij onze vader. Als zij wel bij mijn moeder zijn spelen ze vaak spelletjes op de PS4 of kijken ze televisie. Al die geluiden en beelden om mij heen vind ik zo afleidend!

Ook voor mijn familie is het niet altijd fijn als ik bij ze zit tijdens het leren. Want ik lees vaak pratend mijn samenvattingen over, zodat ik alles wat ik moet leren beter kan onthouden.

Begrijp mij niet verkeerd, natuurlijk mogen mijn broertjes spelletjes spelen en televisie kijken. Daarom vraag ik ze waar zij zijn die dag (bij pap of mam) zodat ik dan rustig in het andere huis kan leren. Wat ik soms ook doe is iets eerder de wekker zetten, zodat ik kan leren als iedereen in het huis nog slaapt.

Ik ben wel benieuwd, hoe leer jij voor je tentamens?

Laura (20)

Verhaal lezen
De steun van broers en zussen
De steun van broers en zussen

📖 De steun van broers en zussen

Zou ik ooit geweest zijn wie ik nu ben als ik jullie niet om me heen had gehad? Mijn grote broer, mijn zus en mijn kleine broertje. De enige personen bij wie ik goed en minder goed over mama en papa kan praten zonder dat zij een slechter beeld van hen zullen krijgen. De enige personen waar ik mijn verdriet, pijn, vreugde, haat en liefde mee kan delen en kan verwachten dat zij mij begrijpen. En de enige personen die mij zullen vasthouden wanneer ik het gevoel heb te vallen.

Mama en papa hadden vaak, soms dagen achter elkaar, ruzie. Als ik het even niet meer zag zitten had ik altijd iemand om mij heen waarbij ik terecht kon. Niet dat ik die steun ook altijd opzocht, maar het was er wel. Jullie waren altijd om me heen en voelde hetzelfde als ik. Ondanks de ruzies die wij onderling hebben of de discussies die eindeloos door kunnen gaan, ben ik jullie zo dankbaar. Dankbaar dat ik de problemen van mama en papa niet in mijn eentje heb hoeven dragen.

Ik denk dat veel kinderen, net als ik, niet beseffen dat de steun en liefde van broers en/of zussen veel meer waard is dan wij denken. Al is het je jongere broertje of zusje of je oudere broer of zus. Zij voelen heel vaak hetzelfde als het om de problemen tussen ouders gaat. Of zij hebben hier een ander gevoel bij en kunnen van gedachten met je wisselen. Zij zijn degene die jou het beste kunnen begrijpen, omdat zij vanuit een ander perspectief, toch hetzelfde meemaken.

Sandhia (22)

Verhaal lezen
Nog meer opa’s en oma’s
Nog meer opa’s en oma’s

📖 Nog meer opa’s en oma’s

Ongeveer tien jaar geleden gingen we voor het eerst mee op visite bij de ouders van mijn stiefvader, die ik nu zie als een extra opa en oma. In het begin vond ik het nogal spannend als we daar heen gingen. Twee oude mensen met een hond en het was allemaal zo anders dan bij mijn ‘echte’ opa en oma. Mijn broertje en ik kropen dan ook altijd half in onze moeder als we daar net waren.

Eigenlijk heb ik alleen maar goede of grappige herinneringen aan mijn bonus opa en oma. Ik weet dan ook nog heel goed dat er vroeger in de trapkast een tasje hing vol met van die opplak-tattoos die wij natuurlijk heel stoer op ons lichaam plakten. En dat we altijd in de studeerkamer speelden, waar nu alleen mijn jongste broertje nog wel eens zit.  Dan gingen mijn broertje en ik samen een spelletje doen op de computer. Dat vonden wij altijd heel leuk, vooral als oma dan niet verder kwam en wij haar hielpen het level uit te spelen. Oma was heel hip en speelde altijd PlayStation spelletjes.

En dan breekt het moment aan dat je meer bij de volwassen mensen gaat zitten. Dat doen we nu nog steeds. Er wordt gepraat over van alles en nog wat en het is altijd gezellig. Naar mijn idee heb ik gewoon al het goede van opa’s en oma’s, maar nu keer twee!

‘Lieve opa en oma, bedankt dat wij zo gastvrij en liefdevol in jullie familie zijn opgenomen en dat we altijd met alles bij jullie terecht kunnen.’

Ik weet dat het niet vanzelfsprekend is dat je de ouders van je stiefvader en moeder regelmatig ziet, want vaak wordt dat een beetje vergeten. Maar ik denk wel dat het juist goed is om te zien waar je stiefvader of -moeder vandaan komt en waarom ze zijn zoals ze zijn. Zo leer je elkaar beter kennen en ook beter begrijpen.

Rosalee (18)

Verhaal lezen
Doet mijn mening er nog toe?
Doet mijn mening er nog toe?

📖 Doet mijn mening er nog toe?

Gaan al deze rechtszaken, ruzies en problemen tussen mijn ouders om mij of alleen maar om het geld dat ze voor mij krijgen? Deze vraag heb ik mezelf zo vaak gesteld en ik weet nog steeds het antwoord niet...

De afgelopen periode zijn mijn ouders een rechtszaak gestart tegen elkaar. Ze zeggen allebei dat ze het beste voor mij willen, maar er wordt nooit naar mij geluisterd. Ze maken alleen maar ruzie over van alles.

Over hoeveel alimentatiegeld er betaald moet worden. Over wie mijn school, sport en al dat soort dingen betaalt. Over wanneer ik bij wie ben, maar vooral over het geld.

Mijn ouders zeiden allerlei dingen over elkaar tegen mij: Die liegt, dat is niet waar, je moet mij geloven. Maar hoe moet ik weten wie de waarheid spreekt? Dat kan je dus niet weten, want je bent er zelf nooit bij op het moment dat het gebeurt. Dus moet je leren naar je hart te luisteren, doen wat voor jou goed voelt. Dat probeerde ik, maar ik mocht van mijn vader niet mijn eigen mening uiten, dus tja...wat doe je dan?

Ze luisterden allebei niet naar mij, ik was niet belangrijk, mijn mening deed er niet toe. Ik kreeg er genoeg van. Ik vond dat mij ouders alleen maar aan zichzelf dachten en totaal niet aan mij. Dus ging er een knopje om, ik werd boos. Ik schreeuwde tegen mijn ouders dat ik er klaar mee was, dat ze nooit naar mij luisterden en dat ik dit allemaal niet zo had gewild. Ik barstte in tranen uit en vertelde hoe ik me voelde. Ze luisterden en zeiden dat ze zouden proberen meer naar mij te luisteren.

Natuurlijk zijn het je ouders en ben jij jonger, maar dat betekent nog dat je je eigen mening niet mag uiten. Dat is zelfs heel belangrijk, want anders gebeuren er dingen (in je toekomst) die je helemaal niet wilt.

Mijn ouders hebben nog steeds moeite om echt naar me te luisteren en mijn mening te accepteren, maar het gaat steeds beter en daar ben ik blij om. Ik ben heel blij dat ik toen voor mezelf durfde op te komen. Nu proberen mijn ouders dingen met mij te overleggen en dat helpt heel erg. Het geeft veel meer rust.

Dus ik raad je zeker aan: praat met je ouders over je gevoelens, over jouw mening. Je gaat je zoveel beter voelen. Ze zullen het vast niet met alles eens zijn, maar zo leren ze er in ieder geval wel mee om te gaan!

Julia (15)

Verhaal lezen
Together we are stronger
Together we are stronger

📖 Together we are stronger

Ik blijf me keer op keer verbazen over de hoeveelheid verschillende scheidingsverhalen die er bestaan. Van goede rustige scheidingen tot enorme vechtscheidingen. Als ik mijn verhaal vertel aan iemand zonder gescheiden ouders vinden ze het vaak heftig. Ze vinden me sterk. ‘Jeetje, wat heb jij het lastig gehad als kind. Zelfs simpele dingen waren voor jou niet vanzelfsprekend,’ zeggen ze. Dat klopt, maar de vechtscheiding van mijn ouders was in mijn ogen echt niet de ergste vergeleken met verhalen van andere jongeren.

Gelukkig is het geen wedstrijd. Allemaal hebben we het op ons eigen manier zwaar gehad en sterk leren zijn, sterk moeten zijn, om door te kunnen leven terwijl hetgeen waarop wij bouwden, de reden dat wij bestaan, ineens wegviel.

Ik durfde op school niet te praten over thuis. Ik wilde niet het speciale meisje zijn. Ik vertrouwde mensen niet makkelijk, want ik was bang dat die ook ooit weg zouden vallen. Hierdoor had mijn bonusmama het best zwaar met mijn achtjarige ik. Ondanks al het gedoe thuis bleef ik op school goede cijfers halen, zorgde ik ervoor dat mijn cijfers in ieder geval geen probleem werden. Ik probeerde met mijn puberbrein vooruit te denken en plannen, qua huiswerk, maar ook qua (slaap)feestjes op wisseldagen en ouderavonden.

Ik was sterk. Ik ben sterk. Maar samen, zijn we sterker. Daarom ben ik zo trots op Villa Pinedo en wil ik tegen alle lezers zeggen: je hoeft het niet alleen te doen. Wij zijn er voor jullie!

“Alone we are strong, but together we are stronger”

Malou (23)

Verhaal lezen
Mijn vader, mijn held. Delen? Dacht het niet!
Mijn vader, mijn held. Delen? Dacht het niet!

📖 Mijn vader, mijn held. Delen? Dacht het niet!

Al van jongs af aan was ik echt een papa’s kindje. Zo kroop ik elke avond even bij hem op de bank om te knuffelen en liepen we wekelijks uren door het bos. Soms pratend over van alles en nog wat, soms in stilte genietend van elkaars gezelschap. Vooral dat laatste is iets wat alleen wij met elkaar kunnen. Mijn vader was (en is stiekem nog steeds) een soort held voor me. Iemand die bijna niks fout kon doen in mijn ogen. Hij was dan ook van mij en alleen van mij.

Uiteindelijk gingen mijn ouders scheiden en zag ik mijn vader ineens een stuk minder. Vooral in het begin had ik het hier erg moeilijk mee. Zo liep ik vroeger nadat ik thuis kwam van school altijd meteen naar de werkkamer van mijn vader. We dronken dan samen een kop thee. Als hij tijd had vertelden we elkaar alles over onze dag, als hij geen tijd had ging ik er gewoon even in stilte bij zitten. Na de scheiding was dit natuurlijk niet meer het geval. Ik ben daarna al snel op kamers gegaan, waardoor ik hem nog minder zag. Maar hij bleef van mij.

Het klinkt misschien bezitterig, maar toen mijn vader een tijd geleden vertelde dat hij een nieuwe vriendin had was ik alles behalve blij. Al helemaal toen bleek dat zij zwanger was. Ik was woedend! Gelukkig bleek het een geweldig lieve vrouw te zijn en heb ik nu het liefste kleine halfbroertje wat je maar kunt wensen. Maar in het begin vond ik het moeilijk. Ik moest mijn vader opeens delen. Op de een of andere manier was ik bang dat hij veel minder tijd en zelfs liefde voor me zou hebben en alleen nog maar met zijn nieuwe vriendin en kind zou zijn.

Als ik het zo opschrijf lijkt het raar dat ik zo dacht, maar eigenlijk is het een hele logische gedachte. Ik hoor vaker dat mensen dit soort dingen tegenkomen en mijn zusje was er op dat moment ook een beetje bang voor. Gelukkig heb ik het er vrijwel meteen met mijn vader heel lang en eerlijk over gehad. Hij verzekerde me ervan dat het echt niet nodig was om bang te zijn. Natuurlijk zou hij het drukker krijgen, maar zijn liefde voor ons zou nooit veranderen. En hoewel hij het inderdaad een stuk drukker heeft, merk ik dat hij misschien juist nu nog wel meer zijn best doet om het contact te onderhouden.

Kortom: ik was boos en bang om mijn vader te moeten delen. Maar door dit te bespreken en zijn nieuwe vriendin te accepteren verdween dat gevoel snel en zag ik ook opeens dat hij gelukkiger was dan ooit. Dit heeft onze band alleen nog maar sterker gemaakt, ondanks het feit dat ik hem een stuk minder zie. Nergens voor nodig dus, die onzekerheid.

Ista (20)

Verhaal lezen
Mediation, wat is dát nou weer?
Mediation, wat is dát nou weer?

📖 Mediation, wat is dát nou weer?

Als je de laatste tijd het nieuws hebt gevolgd, heb je vast iets voorbij zien komen over ‘verplichte mediation bij echtscheidingen’. Klinkt mooi, maar wat is nou eigenlijk ‘mediation’ en schiet jij er ook iets mee op?

Tijdens een echtscheiding is een advocaat soms onmisbaar, want een advocaat komt op voor de belangen van de ouders. Maar ouders kunnen ook kiezen voor mediation. Mediation wordt ook wel echtscheidingsbemiddeling genoemd en is niet verplicht. In het geval van mediation lost niet de rechter (met behulp van de advocaten) het geschil op, maar doen de ouders dit zelf met behulp van een onafhankelijke derde, de mediator. De mediator is opgeleid om in overleg met ouders zaken te regelen die bij een echtscheiding komen kijken.

Het voordeel van mediation is dat partijen zelf een oplossing moeten vinden. Dus niet zoals in een rechtbank, waarbij de ene partij verliest en de andere partij wint. Vaak kiezen ouders voor mediation, omdat een mediator luistert naar allebei de ouders en ervoor zorgt dat ze goed en respectvol met elkaar omgaan. De mediator doet dat ook zodat kinderen van de ouders minder last hebben van de echtscheiding. Dus om de situatie beter te maken voor jou!

Andre Rouvoet, oud-minister van Jeugd en Gezin, gaat de komende tijd zoeken naar oplossingen voor vechtscheidingen. Het verplicht maken van mediation zou een oplossing kunnen zijn. In Zweden en Engeland is dat bijvoorbeeld al verplicht.

Het zou kunnen dat de mediator vraagt of jij ook op gesprek wil komen. Het belang van het kind, van jou dus, staat centraal en is belangrijk, daarom is het van belang dat de mediator ook weet wat jij graag zou willen. Een mediator is er niet om je ouders weer bij elkaar te laten komen. Je ouders hebben al besloten dat ze uit elkaar gaan en proberen dit met behulp van een mediator zo goed mogelijk te laten verlopen, juist voor jou.

Gaan jouw ouders naar een mediator en moet jij daar binnenkort ook heen? Dat hoeft helemaal niet eng te zijn, je kan gewoon vertellen wat jij graag wilt en wat jij ervan vindt.

Roswitha (25)

Verhaal lezen
Ouders op social media
Ouders op social media

📖 Ouders op social media

Ik lees vaak de reacties op mijn blogs, maar ook op andere posts van Villa Pinedo. En wat mij opvalt is dat het merendeel vindt dat de strijd tussen ouders moet stoppen en dat het kind zo min mogelijk last moet hebben van de scheiding. Zwartmaken, beledigen, berichten via het kind aan de andere ouder doorgeven; het hoort niet en is schadelijk. Daar zijn we het dus over eens, maar wat ik vervolgens merk, is dat juist dit vaak in diezelfde reacties toch weer gebeurt. Dan staat er bijvoorbeeld: ‘Maar dan moeten beide ouders hier wel voor openstaan. Ik had het graag gewild voor mijn kind.’ Het lijkt misschien een onschuldige opmerking, maar voor mij als kind is dat niet zo. Ik lees hierin: ‘Ik doe zo hard mij best... maar ja, ik word tegengestribbeld door jouw andere ouder’. Wat nou als jouw kind jouw reactie over de andere ouder leest op Facebook of een andere social media site? Wat zou dat dan met hem of haar doen?

Ik snap oprecht de onmacht, het eeuwige geduld die deze situatie van ouders vraagt. En zeker ook de boosheid, de vermoeidheid, het opbrengen van begrip voor elkaars situaties. Want dat laatste is ook nog wat... soms snap je de ander gewoon niet. ‘Waarom doet hij nou niks?!’ Zo zou je het zelf in ieder geval nooit doen?! En toch... de andere ouder zal er vast zijn redenen voor hebben. Het is geen makkelijke situatie. En af en toe is het ook fijn om je hart te luchten, om te spuien of om je gevoel met iemand te delen. En ik geloof ook dat dat belangrijk is, want voor jou als ouder is het ook een lastige en heftige situatie.

Maar vergeet niet dat het kind hier nooit last van zou moeten hebben (hoe lastig soms ook): een kind hoeft niet te kiezen tussen beide ouders, of het gevoel te hebben dat de andere ouder niets doet voor het kind, niet snapt hoe opvoeden werkt, dom is of nog erger: niet van het kind houdt. Een kind bestaat uit beide ouders, dus als een ouder wordt afgevallen, wordt het kind dus ook voor een gedeelte afgevallen...

Wat ik gelukkig ook vaak zie is dat er tips worden uitgewisseld. Daar word ik oprecht blij van. Ik hoop ook dat het helpend is voor wie dan ook, zodat in ieder geval een (klein mini) stapje is gezet naar verbetering. En ik zie ook ouders die zich heel bewust zijn van wat zij op social media plaatsen: ieder klein dingetje, onderliggende boodschap kan pijnlijk zijn en deze worden vermeden. Dank daarvoor!

Ik denk dat je als ouder oprecht trots mag zijn, als het jou lukt om het negatieve over de andere ouder los te laten en te hem of haar te accepteren in het ouderschap. Het klinkt zo simpel, maar het heeft zo een grote waarde!

Ik hoop met deze blog een klein beetje bewustzijn te hebben gecreëerd wat betreft het gebruik van social media; kleine zinnetjes of woorden kunnen al een grote impact hebben. En dit geldt niet alleen voor social media, uiteraard ;).

Yvon (24)

Verhaal lezen
De vriendin van mijn vader is tof
De vriendin van mijn vader is tof

📖 De vriendin van mijn vader is tof

Ik heb het idee dat mijn vader meteen op zoek is gegaan naar een nieuwe vriendin toen duidelijk werd dat het huwelijk van mijn vader en moeder werkelijk in een scheiding zou eindigen. Het duurde nog een hele tijd voor ze officieel gingen scheiden. In die tijd ging mijn vader steeds vaker bij een vriendin langs. En op een gegeven moment mompelde hij ook dat hij daar bleef slapen. Ik had toen allerlei persoonlijke problemen dus het is eigenlijk een beetje langs me heengegaan. Het viel mij wel op dat hij daar steeds vaker heen ging en dat hij zich ook steeds minder beschaamd voelde om te zeggen dat hij naar haar toeging.

Op een gegeven moment vond hij het tijd worden dat wij haar zouden ontmoeten. Mijn zusje en ik zaten daar nog helemaal niet op te wachten maar goed, voor mijn vader leek het erg belangrijk. We waren allemaal erg zenuwachtig en het begin was vrij ongemakkelijk. De vriendin van mijn vader begon gelijk verkeerd door iets negatiefs te zeggen over mijn moeder. Op die opmerking na leek ze wel een aardige vrouw, maar toen werd ik wel meteen wantrouwig. Waarom moest ze nou zoiets zeggen? Ik besefte me toen ook dat ze natuurlijk helemaal van één kant geïnformeerd werd over alles wat er tijdens de scheiding gebeurd was. Ik had hoofdpijn na die avond van de stress en wilde snel weer naar huis.

Uiteindelijk bleek het echt een toffe vrouw. Ze is eerlijk, je kan alles met haar bespreken en ze is niet manipulatief of wat dan ook. Ik zeg altijd voor de grap tegen haar dat ik blij ben dat ik haar getroffen heb en geen boze stiefmoeder. Het is tegelijk ook juist moeilijk dat ik haar aardig vind. Mijn moeder is jaloers om het contact tussen mij en de vriendin van mijn vader en dit hou je altijd in je achterhoofd. Ik voel me dan toch wel schuldig. Maar tegelijk weet ik ook dat dat onzin is, omdat ik maar één moeder heb en zij is nooit te vervangen.

Nicole (24)

Verhaal lezen