Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

608 verhalen gevonden voor jou

Marjolein: "Mijn moeder werd verliefd op haar beste vriendin
Marjolein: "Mijn moeder werd verliefd op haar beste vriendin

📖 Marjolein: "Mijn moeder werd verliefd op haar beste vriendin

Wie ben je en wat doe je?

"Mijn naam is Marjolein, ik ben 22 jaar en woon al heel mijn leven in het mooie Eindhoven! In het dagelijks leven ben ik veel bezig met de twee studies die ik doe. En ik kan vooral erg genieten van leuke dingen doen, zoals met vriendinnen zijn, dansen of reizen. Daarnaast ben ik ook al 3 jaar Buddy bij Villa Pinedo."

Dus jouw ouders zijn ook gescheiden?

"Ja! Ik was 13 toen mijn ouders zijn gescheiden. Mijn ouders maakten nooit ruzie dus het kwam best als een klap voor mij. Daarnaast werd mijn moeder verliefd op haar beste vriendin, wat ook best even wennen was. Vooral de nieuwe partners van mijn ouders vond ik moeilijk om te accepteren. Ik had het idee dat zij de reden waren van de scheiding van mijn ouders."

Het hele interview met Marjolein lees je hier.

Verhaal lezen
Buddy in een boek
Buddy in een boek

📖 Buddy in een boek

In het boek 'Je hoeft het niet alleen te doen' lees je allemaal echte verhalen van onszelf en andere kinderen met gescheiden ouders. Want er gebeurt tijdens een scheiding superveel in een korte tijd. De een moet verhuizen, bij de ander praten de ouders (even) niet meer met elkaar of maken ze juist veel ruzie. We hebben dit boek met veel liefde gemaakt om het leven voor jou iets makkelijker te maken. Want hoe je je ook voelt, weet dat je niet alleen bent. En als je het even niet meer weet: dan weten wij de weg.

Bestel het boek hier.

Verhaal lezen
#jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Roy
#jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Roy

📖 #jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Roy

"Door de scheiding van mijn ouders heb ik geleerd om meer van de momenten samen met mijn ouders te genieten. Ook al zijn ze soms kort, ze zijn heel erg waardevol."

Eén van mijn ouders heel erg missen

We kennen het allemaal. Onze ouders gaan scheiden en ineens zie je één van je ouders niet meer zo vaak. Of in ieder geval niet meer zo vaak als je gewend bent, eerst zag je ze namelijk iedere dag. Nu is alles anders en mis je de dagelijkse dingen die je normaal met ze zou doen. Je kijkt dan zo ontzettend uit naar het weekend, omdat je dan eindelijk je vader weer gaat zien en leuke dingen met hem kan doen! Of je kijkt er juist naar uit om je moeder op te zoeken bij haar nieuwe vriend, omdat ze zo ver weg is gaan wonen. Het ene moment hebben we de grootste lol met ze en het andere moment moeten we ze weer heel erg missen. 

Mijn ouders zijn al gescheiden toen ik zelf één jaar oud was. Je zou zeggen dat ik er aan gewend ben dus. En dat is eigenlijk ook wel zo. Alleen toch vond ik het een hele lange tijd super vervelend dat ik mijn vader niet zo vaak zag.


Ik miste hem. En als ik dan bij hem was in het weekend, was ik eigenlijk alweer aan het piekeren over dat het al bijna maandag was… Ik was dus niet echt aan het genieten van het moment dat we wél samen hadden.


Ik genoot steeds meer van de momenten die we wél samen hadden

Door de jaren heen is dat gelukkig steeds meer geworden. Ik kon steeds meer genieten van de leuke dingen die we deden, de vakanties die we hadden, de dagjes uit en vooral ook gewoon de normale dingen thuis zoals samen een film kijken, eten koken, een rondje rijden of gewoon even samen boodschappen doen. Niet alleen met mijn vader, maar ook met mijn (half)broers en (half)zussen. Alles is dan opeens zo veel leuker. Mijn herinneringen werden vrolijker en alles kreeg veel meer betekenis!

Heb jij soms ook het gevoel dat de momenten met je ouders, broers of zussen te kort zijn? Probeer eens even stil te staan bij de momenten die je wel samen hebt! Maak een mooie foto, zodat je voor altijd een herinnering hebt aan dat mooie moment! Kijk om je heen en geniet van de mensen om je heen die zo lief voor je zijn en die zoveel van je houden. Net zoals jij er voor je familie bent, zijn zij er ook voor jou! Je hoeft het niet alleen te doen. 

Roy (24 jaar)

Lees ook het verhaal van Sara in de serie #jehoefhetnietalleentedoen.

Verhaal lezen
Hoe je door mooie tekeningen, duizenden kinderen kunt helpen
Hoe je door mooie tekeningen, duizenden kinderen kunt helpen

📖 Hoe je door mooie tekeningen, duizenden kinderen kunt helpen

Hoi ik ben Marieke, en ik ben de tekenaar en mede-schrijfster van het vol geïllustreerde boek ' Je hoeft het niet alleen te doen' wat op 18 mei uitkomt bij A.W. Bruna Uitgeverijen. Een heel bijzonder boek, voor alle kinderen met gescheiden ouders in Nederland, vandaar dat ik je er graag wat meer over vertel.



Vertel, wat is er bijzonder aan?


Het is met een klein team echt uit het hart gemaakt, om hoop en vertrouwen te mogen geven aan kinderen  die een scheiding meemaken. En dat spat er niet alleen vanaf in de kleuren en tekeningen, maar ook in de lieve teksten die in het hele boek staan. Het is echt een 'buddy-in-een-boek' geworden, voor als je door die heisa heen moet. Dat we dat voor duizenden kinderen kunnen doen - daar krijg ik echt kippenvel van. En een grote glimlach op mn gezicht.



Ben je altijd illustrator geweest?


Nee, zeker niet. Ik heb zelfs 12 jaar lang gewerkt als marketing manager voor merken als Tony's Chocolonely, Ben&Jerry's en Unilever. Het leuke is dat ik ook die kennis nog dagelijks gebruik in mijn illustratie en schrijfwerk. Hoe je duidelijk een verhaal vertelt, hoe je in de huid van de lezer kruipt, wat een logisch volgorde is. Dat doe ik automatisch door die jarenlange training :) . En als je daar tekende handen en nogal veel hartstocht aan toevoegt - krijg je dus dit soort boeken :)



Hoe werd je illustrator dan?


Het begon per (on)geluk ; door een aantal opdrachten die ik kreeg toen ik met Lars (mijn man) naar Australie verhuisde. Ik schilderde en tekende al wel voor hobby - was interim manager en ik was bezig met een start-up. Het kwam een beetje tussendoor. Dat ik vervolgens steeds vaker mijn geld kon gaan verdienen met hetgeen wat ik het liefste doe (mooie dingen maken)- vind ik echt nog elke dag geweldig. Inmiddels ben ik terug in Amsterdam, heb ik vier jaar 100% als illustrator mogen werken, een eigen boek uitgebracht, en zijn er diverse kaarten en notitieboekjes onderweg. En help ik bijzondere boeken als dit werk voor Villa Pinedo op de wereld. Het voelt heerlijk om full time de maker te mogen zijn die ik altijd al in me had. En ik ben dankbaar voor de projecten waaraan ik mag werken!



Wat is er anders of bijzonder aan jouw tekeningen?


De essentie van al mijn illustratiewerk, is dat je er blij van moet worden, hoe slecht je je ook voelt. Mijn tekeningen, en vaak ook geschreven teksten, zijn er om kleur, begrip, vertrouwen en hoop te geven. Ik maak ze op intuïtie en daarmee eigenlijk in eerste instantie voor mezelf, en in dit geval voor mijn mede-schrijfsters Demi, Marsha en Sophie. Zij maakten allen op jonge leeftijd een scheiding mee - en samen zijn we dit proces doorgegaan. Dus als hun hart een sprongetje maakte omdat ze die tekening ECHT hadden willen zien toen ze jonger waren - dan 'hoorde' het in het boek. Dat kippenvelmoment - dat is het bijzondere van dit werk.



Hoe zijn jij en Villa Pinedo samen gekomen?


Marsha (Pinedo, oprichtster van Villa Pinedo) vond bij een vriendin een kaart met tekening van mij, en zei toen blijkbaar ' ik MOET haar ook hebben' haha. Ze vroeg me in eerste instantie of ik een tekening wilde maken over de methode van Villa Pinedo. Maar de eerste keer dat we samen zaten, raakten we niet uitgepraat, kwam het hele team erbij, mijn eigen boek op tafel.. Het klikte zo, dat we nu dus niet 1 tekening samen maakten, maar dit hele boek van 220 pagina's :)



Wat typeert jouw werk (wat is een echte 'Marieke' ? :)


Nu ik meerdere boeken heb gemaakt (en er nog een in mijn pen zit op dit moment) - zie ik wel dat ik een bepaalde stijl of handtekening heb - hoewel dit eigenlijk vanzelf is gegaan. Ik maak geen boeken met kennis - maar wil iedereen, hoe ze zich ook voelen, stap voor stap meenemen naar een fijnere plek. Uit eigen ervaring, of in dit geval door de ervaringen van kinderen te vertalen in een getekend handboek. Ik schrijf en teken van nature aanmoedigingen, support, liefde en hoop. Zodat iets niet een boek wordt, maar je grootste supporter of beste (papieren) vriendin die je je ooit had kunnen wensen.



Scheiding


Mijn eigen ouders zijn niet gescheiden, en daarmee ben ik de enige in ons team van schrijvers. Het bijzondere was dat ik daardoor Demi, Marsha en Sophie juist heel goed kon helpen in het proces dat dit boek nodig had. Ik wilde hen stimuleren om terug te gaan naar zichzelf in die tijd - en te voelen wat zij hadden willen horen toen ze zo jong waren en hun ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen. Welke fases gingen ze door - wat hadden ze hun kleine ikje willen zeggen nu ze groot zijn en zoveel hebben mogen leren? Want DAAR kun je anderen het beste mee helpen. Niet zozeer vanuit het hoofd, door tips (al zijn er altijd praktische zaken die helpen). Maar door naast je kleine zelf, of dat kind dat net gehoord heeft dat zn ouders uit elkaar gaan, op de grond te gaan zitten en een arm om diegene heen te slaan. En dit daarmee ook te doen voor duizenden andere kinderen zometeen. Dat dat kan ook door middel van een boek - dat vind ik nog steeds echt magisch.



Hét boek voor kinderen met gescheiden ouders


En nu is het er dan. 'Je hoeft het niet alleen te doen' - en dat is ook echt zo. Aan het begin van deze reis hebben we als schrijfteam samen afgesproken dat het onze prioriteit was om het maken van dit boek vooral heel fijn en leuk te maken. Om het niet te forceren door stress (OK, tuurlijk waren er deadlines ;), maar door vooral aan te voelen wat dit boek 'wilde worden' op een bepaalde manier. En die rust, en passie voor deze kinderen, die voel je. We hebben in een kasteel gezeten, en in huisjes in het bos. Honderden tekeningen en teksten heen en weer geappt. Ja, zeker hard gewerkt, maar vooral 'hart' gewerkt denk ik. Dat dit resultaat er nu staat - daar zijn we, samen met iedereen bij Villa Pinedo, super trots op. Want nu hoeft echt niemand het alleen te doen.



Over Marieke


Marieke is 39 jaar, illustrator en oud-marketing manager en woont in Amsterdam met haar man Lars en zoontje Finn (2). Nadat ze in Australië, na een succesvolle carrière bij o.a. Tony's Chocolonely, 'per geluk' full time illustrator werd (en op het strand mocht wonen!), kon ze zichzelf niet gelukkiger voorstellen. Toch raakte ze in een burn-out. Terug in Nederland, en terug opgebloeid, maakte ze heel intuïtief 'Het Grote Depri-Doe-Boek' voor zichzelf. "Als ik dit ooit weer mee zou maken - dan wilde ik een heel lief handboek open kunnen slaan waarin ik mezelf kon vertellen dat het echt goed zou komen." Het boek werd een groot succes, er zijn inmiddels meer dan 4000 mensen in bezig. Op dit moment werkt Marieke aan de engelse versie van haar boek, en aan diverse kaartensets en (notitie)boekjes voor haar webshop. Maar alleen wat haar blij maakt. Want dat is het allerbelangrijkste.



Meer info op www.mariekelovestodraw.com of op haar Instagram www.instagram.com/marieke.loves.to.draw .


Koop het boek 'Je hoeft het niet alleen te doen' hier.

Verhaal lezen
Lieve mam, dit is een ode aan jou
Lieve mam, dit is een ode aan jou

📖 Lieve mam, dit is een ode aan jou

Lieve mam, 

Dit is een ode aan jou! 

Dat jij en papa gingen scheiden 22 jaar geleden kan ik mij niet meer herinneren. Lang geleden maakten jullie de keuze om allebei een eigen weg in te gaan.

Ik kan mij voorstellen dat dit geen makkelijke keuze is geweest. Ik kan mij voorstellen dat je bang was voor de toekomst, misschien leek het uitzichtloos. Ik kan mij voorstellen dat je bang was dat je nooit meer de kans zou krijgen een groot gezin te hebben, dat dit het was. Ik kan mij voorstellen dat je bang was, dat mensen je zouden vertellen dat je de verkeerde keuzes in je leven hebt gemaakt. Omdat je volgens de grote boze wereld pas succesvol bent als je gelukkig bent met een partner, twee of meerdere kinderen, een mooi huis, een goede baan. 

Maar weet je mam, ik ben zo dankbaar dat je dat onafhankelijke avontuur met jezelf en met mij bent aangegaan. Want je hebt mij geleerd altijd mijn eigen keuzes te maken. Je hebt mij geleerd te vertrouwen op mijn intuïtie. En dat het leven bestaat uit soms keihard op je bek gaan. Je hebt mij geleerd nooit afhankelijk te zijn van een partner, maar altijd je eigen leven op moet bouwen. Dat je altijd je dromen achterna moet gaan, want je leeft maar één keer. En het meest waardevolle dat jij mij hebt geleerd: dat er altijd en overal liefde is. 

En weet je mam, soms komt er bij mij een gevoel omhoog. Een gevoel dat mij best wel eens angstig maakt. Want wat nou als de geschiedenis zich herhaalt. Dat ik later met mijn partner besluit te gaan scheiden. En de opvoeding over ons kindje te verdelen en toch ook samen te doen, maar hoe. De onzekere toekomst. Mijn droom om een groot gezin te hebben, die ineens in duigen valt. En wat moet de wereld dan wel van mij denken. Dan moet ik het allemaal alleen doen. 

Weet je waar ik dan aan denk, mam? Aan jou. Want waarom zou ik bang zijn, als ik zo’n sterke vrouw als voorbeeld heb. Want ik heb helemaal niemand nodig, behalve mezelf. Dus dit is een ode aan jou, een dikke knuffel en eeuwige dankbaarheid voor alle wijze lessen die je mij geeft. 

En eigenlijk niet alleen voor jou mam, maar voor alle moeders. Ook de moeders die vandaag enorm gemist worden. 

Amber (24)

 

Verhaal lezen
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Sara
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Sara

📖 #Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Sara

"Ik heb geleerd dat er altijd wel iemand is bij wie ik mijn verhaal kwijt kan en mag". 

Toen mijn ouders vertelden dat ze gingen scheiden, kwam dat voor mij niet perse als een klap. Er was veel ruzie thuis en het liep al jaren niet lekker. Daarbij was het thuis al eens vaker gegaan over een scheiding. Toch zetten mijn ouders de scheiding eerder nooit door. Ondanks dat het voor mij niet als een klap kwam, was het ook niet makkelijk. Ik heb een jonger zusje en voor haar kwam het wel erg onverwachts.


Als grote zus probeer je je dan sterk te houden tegenover je zusje. Ik kon met haar wel praten over de scheiding, maar ik had het gevoel dat ik mij altijd een beetje in moest houden. Het minder zwaar maken voor haar en haar gerust stellen. Hierdoor kon ik niet altijd mijn eigen gevoel kwijt en kropte ik erg veel op.


Ik merkte dan vooral dat ik sneller boos of chagrijnig kon reageren. Ook het concentreren op school was met tijden een lastige opgave. Soms haalde ik toetsen niet in een keer, maar ik heb geleerd dat dat oké is! Het is niet iets kleins waar je doorheen gaat als kind met gescheiden ouders. Hoe groot je je ook houdt voor de buitenwereld, van binnen doet het iets met je. 

Wat als anderen mij een zeur vinden?

Zelf wilde ik nooit anderen lastig vallen met mijn ‘problemen’. Hierdoor durfde ik eigenlijk met niemand anders over de scheiding te praten. Ik dacht dingen als; Wat als ze mij een zeur vinden?, Wat als ze mij niet begrijpen?, Wat als ze mij uit zullen lachen of anders gaan zien?. Uiteindelijk vroeg mijn tante mij hoe het écht met mij ging. Hieruit ontstond een mooi gesprek waarin ik kon zien dat ik een ander niet lastig viel met mijn problemen, maar juist mijn gevoel mocht uiten. Door het gesprek voelde het alsof er een last van mijn schouders viel. Er was iemand die echt naar mij geluisterd had en zich interesseerde in mij en hoe ik mij voelde. 

Erover praten met mijn beste vriendin helpt

Daarna ben ik ook met mijn beste vriendin over de scheiding gaan praten. Ik vond het in dat gesprek vooral fijn dat zij super neutraal bleef en niet de kant koos van 1 van mijn ouders. Zij stond helemaal aan mijn kant en luisterde naar alles wat ik wilde vertellen. Na het gesprek voelde ik mij bijna stom dat ik nooit eerder gevraagd had of ze naar mijn verhaal wilde luisteren ook al had ze vaker gezegd dat ze er voor mij was. Hierna voelde ik mij vrijer om met meer mensen die dichtbij mij stonden te praten over de scheiding. Later kwam ik via een klasgenootje terecht bij Villa Pinedo. Villa Pinedo voelde als een grote warme familie waar ik mijn verhaal kwijt kon aan andere ervaringsdeskundigen. Door dit alles heb ik geleerd dat er altijd wel iemand is bij wie ik mijn verhaal kwijt kan en mag! Vergeet tot slot niet: Je hoeft het niet alleen te doen!

Sara (26 jaar)

Verhaal lezen
#Jehoefthetnietalleentedoen – verhaal van Kaylee
#Jehoefthetnietalleentedoen – verhaal van Kaylee

📖 #Jehoefthetnietalleentedoen – verhaal van Kaylee

"Ik heb geleerd om voor mijzelf op te komen, aan te geven wat ik belangrijk vind."

Alles wat vertrouwd was, was ineens anders

Toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, stortte mijn wereld in. Het wereldje wat zo vertrouwd was, was ineens alles behalve vertrouwd. Maar tegelijkertijd ging er een andere wereld voor mij open. Een wereld vol nieuwe mensen, nieuwe plekken en nieuwe gewoontes. Een wereld die eerst heel spannend was en alles behalve leuk. Maar deze wereld bood ook nieuwe kansen. Een nieuwe start, nieuwe mensen, een soort van nieuwe ik.

Mezelf leren uitspreken

Ik leerde dat mijn wereld mij niet overkwam, maar dat ik ook zelf een beetje invloed had op deze wereld. Zo heb ik op een gegeven moment aangegeven dat ik wat tijd met mijn vader alleen miste. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik een keer per jaar een paar dagen met mijn vader wegging. Ook vond ik het lastig dat mijn ouders aan de andere kant van de tribune zaten met volleybal, maar door dit aan te geven gingen ze achter elkaar zitten, zodat ik niet hoefde te kiezen.


Door te zeggen wat ik niet wilde, maar vooral door te zeggen wat ik wel wilde, maakte ik mijn wereld echt mijn wereld.


De grote boze wereld werd langzamerhand meer en meer een vertrouwde wereld. In mijn wereld was er plaats voor wat ik wilde en voor mijn eigen geluk. De scheiding was niet leuk, maar ik kon het wel een beetje leuker maken door aan te geven wat ik belangrijk vond. Het aangeven wat ik belangrijk vind, heeft mij niet alleen bij de scheiding veel opgeleverd, maar doet dat ook nu nog. Tijdens mijn studie, op mijn werk, met vrienden, tijdens sporten, eigenlijk overal. Het is een vaardigheid die niemand mij meer afpakt.

Ik kan nu goed voor mezelf opkomen

Nu ik erop terugkijk kan ik zeggen dat de scheiding mij ook veel gebracht heeft. Het belangrijkste wat ik geleerd heb, is om voor mijzelf op te komen. Ik kan nu aangeven wat ik belangrijk vind. Ik heb mijn eigen leven leren leiden. Ik kan vol trots zeggen dat ik blij ben met mijn leven en vooral trots ben op dat ik mijn eigen leven heb voorgegeven door aan te geven wat ik wil. 

Kaylee (28 jaar)

Lees ook de blog van Melissa in de serie #jehoefthetnietalleentedoen.

Verhaal lezen
Interview met Buddy Sam
Interview met Buddy Sam

📖 Interview met Buddy Sam

Buddy Sam is 20 jaar en behoort tot de groep Buddy’s die eerst als zelf een Buddy had bij Villa Pinedo. Hij is nu zelf Buddy geworden om andere jongeren te ondersteunen. In dit interview bespreken we de blik op het Buddyschap van een Buddy die eerst zelf een Buddy had!

Hoelang heb je een Buddy gehad en wat was jouw behoefte?


10 maanden geleden heb ik me bij Villa Pinedo aangemeld voor een Buddy. Eerst probeerde ik met vrienden te praten, maar ik merkte al snel dat ik bang was dat zij mijn ouders raar aan zouden kijken. Ook woon ik in een klein dorp waar verhalen als een lopend vuurtje worden verspreid. Toen ik een Buddy kreeg, was ik erg enthousiast. Eindelijk kon ik met iemand over mijn situatie praten die buiten mijn persoonlijke kring stond, zonder te oordelen. Door de gesprekken voelde ik me erg opgelucht en zat ik weer lekker in mijn vel!

Hoeveel contact had je? Waren er ook periodes dat het stil was?


In het begin had ik bijna elke dag contact met mijn Buddy. Ik had daar toen echt behoefte aan. Eigenlijk hadden we al best snel de afspraak dat het niet erg was om soms wat later te reageren. Het hielp erg dat we dit besproken hadden, zodat er duidelijkheid was voor ons allebei. Ik denk wel dat het met jongere kinderen moeilijker is. Zij hebben niet altijd de keuze om te praten wanneer ze willen, omdat ze bijvoorbeeld op de iPad van hun ouders chatten of om bepaalde tijden moeten stoppen. Daardoor heb je sneller periodes dat ze niet reageren op je berichtjes. Ik heb nu nog steeds een Buddy, maar we praten een stuk minder. Ik merk dat ik het niet meer zo nodig heb als eerst. Ik kan wel altijd een berichtje sturen als ik daar behoefte aan heb. Het is een erg fijn idee dat er iemand is als ik zou willen praten.

Wat heb je geleerd/meegenomen van jouw Buddy?


Mijn Buddy heeft me anders naar dingen laten kijken, bijvoorbeeld positiever zijn. Laat kleine dingen waar je verdrietig van wordt, niet de rest van je dag verpesten. Die les probeer ik ook door te geven aan de kinderen waarmee ik chat. Ik vond het erg fijn om in het begin even voor één keer te kunnen bellen. Het klinkt misschien gek, maar ik vond het belangrijk om toch een bevestiging te krijgen dat het echt iemand is. Het voelt persoonlijker en daardoor hoor ik een stem bij de berichten die ik lees. Dat zou ook met spraakberichten kunnen trouwens.

Hoe was de stap van een Buddy hebben naar Buddy zijn?


Op een gegeven moment was ik weer op de site aan het kijken en zag ik staan ‘word vrijwilliger’. Ik was erg geïnteresseerd, ging me inlezen en vroeg aan mijn Buddy hoe het zat en wat je ervoor moest doen om dit ook te worden. Uiteindelijk had ik contact gezocht met Villa Pinedo en mocht ik de training volgen. Ik merkte, omdat ikzelf veel aan mijn Buddy heb gehad, dat ik dit ook graag voor een ander wilde doen. In het begin voelde ik wel meteen de druk, omdat ik het graag goed wilde doen. Want er is voor mij iemand die mij erg heeft geholpen, die persoon wilde ik nu zelf zijn.

Hoe helpt het jou dat je weet hoe het was om een Buddy te hebben?


Nou, ik had toen vooral de behoefte om bevestiging en erkenning te krijgen. Daarnaast vond ik het ook fijn om te lezen hoe mijn Buddy soortgelijke situaties aanpakte. Op die manier konden we samen een oplossing bedenken. Het besef-moment dat je niet alleen bent met dit soort problemen is erg waardevol. Zoals ik al eerder vertelde, vond ikzelf het belmoment erg fijn. Om die reden vroeg ik ook aan de kinderen waarvan ik de Buddy ben of ze dit zouden willen. Doordat ik in hun schoenen heb gestaan, kan ik me goed inleven en voorstellen waar ze behoefte aan hebben. Die ervaringen neem ik dus zeker mee.

Wat is jouw ultieme tip voor de Buddy’s?


Wat ik belangrijk vind is dat je als Buddy jezelf blijft. Handel naar je eigen gevoel en denk niet te veel over alles na. Wat jij denkt dat goed voor de kinderen is die je steunt, kan vaak de goede oplossing zijn!

Verhaal lezen
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa

📖 #Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa

Ik was 12 jaar oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik zo verdrietig en boos was op de hele scheiding. Daarnaast voelde ik mij ook erg onzeker in die tijd, omdat ik niet goed wist wat er zou gebeuren en welke dingen zouden gaan veranderen. Ik wist alleen dat mijn papa en mama uit elkaar gingen en niet meer bij elkaar zouden komen, ook al hoopte ik daar stiekem wel op.

Ik wist niet met wie ik mijn gevoelens kon delen


Ik was de eerste uit mijn klas van wie de ouders uit elkaar gingen. Hierdoor had ik geen vrienden of vriendinnen die dit ook mee maakten en ik denk dat dat het extra lastig voor mij maakte. Ik wist niet met wie ik mijn verhaal en gevoelens kon delen en hierdoor voelde ik mij vaak eenzaam in mijn verdriet. Mijn klasgenoten waren wel heel lief voor mij, alleen ik merkte wel dat zij niet wisten hoe het was als je ouders gaan scheiden. Daardoor heb ik niet het idee gehad dat zij mijn situatie begrepen.


Ik durfde het in die tijd ook niet met mijn ouders te bespreken, omdat ik zag dat zij ook nog verdriet hadden van de scheiding. Ik wilde hen dan als het ware niet nog meer verdriet doen.


Daardoor hield ik het voor mijzelf en heb ik een lange tijd alleen met mijn verdriet gezeten.

Erover praten helpt


Een half jaar later vertelde een ander meisje uit mijn klas, een vriendinnetje van mij, dat haar ouders gingen scheiden. Ik kon mij goed inleven in haar verhaal, omdat ik dat ook zo had ervaren. We zijn toen samen uit de klas gegaan en op een bank gaan zitten in de gang van onze school. Er was eerst een moment van stilte en toen moesten we huilen. We hoefden er niet over te praten, maar ik begreep haar verdriet en zij begreep mijn verdriet.


Dat was het eerste moment dat ik het gevoel had dat iemand mijn verdriet begreep en dat voelde als een enorme opluchting voor mij. Ik heb uiteindelijk met haar kunnen praten over de scheiding en over de dingen die ik er lastig aan vond. Toen besefte ik mij dat ik niet de enige was met deze gevoelens tegenover de scheiding en dat ik er niet alleen voor stond. Als ik hierop terugkijk, heb ik vooral geleerd dat het heel erg oplucht om met iemand te praten over de scheiding van je ouders. Hierdoor weet je en krijg je het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat is ook echt zo, je hoeft het niet alleen te doen!

Melissa (21 jaar)

Verhaal lezen