Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Melissa: "Ik ben trots op mijn ouders"

DEEL dit verhaal MET ANDEREN

DOOR : Villa Pinedo

Geplaatst op: 12-08-2021

Mijn naam is Melissa Molenschot, ik ben 25 jaar en ik woon in Tilburg!

Ik ben trots op mijn ouders

Toen ik acht jaar jong was zijn mijn ouders gescheiden en ben ik bij mama gaan wonen. Gelukkig zijn mijn vader en moeder goed uit elkaar gegaan. Ze hadden weinig ruzie en deden alles samen voor mijn broer en mij. Hier ben ik heel trots op en ik zou willen dat meer ouders zo uit elkaar gingen. Toch blijft een scheiding een vervelende situatie.

Ondanks dat mijn ouders goed uit elkaar gegaan zijn breekt je gezin toch in twee.

Wonen bij mama, papa hierdoor minder zien. Om het weekend met de spulletjes naar de andere ouder en dan weer terug. Zo ging mijn vader enkele jaren in Amsterdam wonen, dit was nog moeilijker voor mij. In de weekenden dat ik bij papa was hadden de mannen hobby’s en sport en dan zat ik alleen. Dit vond ik dus wel vervelend aan de scheiding.  

Ik werd Buddy 

Enkele jaren geleden zag ik een reclame van Villa Pinedo op het nieuws en kwam ik met ze in contact om ook mijn steentje bij te kunnen dragen aan kinderen die een scheiding meemaken of meegemaakt hebben. Ik merkte dat Villa Pinedo kinderen iets geeft wat ik vroeger niet had en toch wel gemist heb. Ik ben gestart op het forum en ben nu al enkele jaren Buddy. Op deze manier kan ik een luisterend oor bieden, maar niet alleen voor dingen over de scheiding, ook over huisdieren en school. Dit is ook wat ik probeer te bereiken met mijn werk als scheidingspecialist. Ik betrek de kinderen zo veel mogelijk (afhankelijk van de leeftijd) om zo aan te geven dat de kinderen gehoord worden, dat ik ze belangrijk vind!

De kinderen waarvoor ik Buddy ben weten dit ook. Ze weten dat ze bij mij terecht kunnen wanneer hen iets dwars zit. Ik krijg hier ook waardering voor, ze geven mij ook aan dat ze het fijn vinden dat ik altijd naar ze luister en ook al heb ik niet altijd een advies, ze voelen zicht gehoord. Daar doe ik het voor!

Tip: leer dingen los te laten 

Als ik kleine Melissa vroeger kon spreken en wat mee kon geven dan was dit dat ik soms dingen los moet laten. Ik ben heel goed in het vasthouden van bepaalde emoties. Wanneer ik dit niet doe scheelt dit zoveel stress en vervelende emoties. Hier ben ik in de laatste jaren aan gaan werken en kan dit nu wel echt veel beter dan vroeger, maar als ik het eerder doorhad had ik er eerder wat aan kunnen doen.  

Reacties (0)

📄 Laat een reactie achter!

Herken jij je in dit verhaal, heb je een goeie tip of wil je iets delen? We horen het graag!

Meer lezen over dit onderwerp

Hoe zorg je goed voor jezelf?
Hoe zorg je goed voor jezelf?
Steun

📖 Hoe zorg je goed voor jezelf?

Als je goed voor jezelf zorgt, voel je je sterker en gelukkiger, daarnaast helpt het ook om stress en angst te verminderen. Door tijd te nemen voor activiteiten die je leuk vindt en die je helpen te ontspannen, kun je beter omgaan met de uitdagingen van het dagelijks leven.

Wist je dat goed voor jezelf zorgen minstens zo belangrijk is als goed voor anderen zorgen? Vooral als je ouders gescheiden zijn, kan het gebeuren dat je veel bezig bent met het zorgen voor je ouders, broertjes of zusjes. Uit onderzoek blijkt namelijk dat kinderen met gescheiden ouders vaak extra verantwoordelijkheidsgevoel hebben en veel bezig zijn met het zorgen voor anderen in het gezin. Maar om echt sterk en blij te blijven, moet je ook goed voor jezelf zorgen. Dit betekent dat je tijd neemt voor dingen waar je gelukkig van wordt, rust neemt als je moe bent en praat over je gevoelens als je daar behoefte aan hebt.

Waarom is dit belangrijk?

Als je goed voor jezelf zorgt, voel je je sterker en gelukkiger. Hierdoor kun je beter omgaan met stress en kun je ook beter voor anderen zorgen. Net zoals in een vliegtuig de instructie is om eerst je eigen zuurstofmasker op te zetten voordat je anderen helpt, is het in het dagelijks leven ook belangrijk om eerst voor jezelf te zorgen. Zo blijf je gezond, blij en vol energie om ook weer anderen te helpen.

Goed voor jezelf zorgen helpt om stress en angst te verminderen. Door tijd te nemen voor activiteiten die je leuk vindt en die je ontspannen, kun je beter omgaan met de uitdagingen van het dagelijks leven.

Tijd voor jezelf nemen en je bezighouden met activiteiten die je leuk vindt, helpt je om jezelf beter te leren kennen en je sterke punten te ontdekken. Dit kan je zelfvertrouwen vergroten en je helpen om jezelf te waarderen.

10 tips

Ga naar buiten🌳: maak een wandeling in het park, ga naar het strand of de bossen. De natuur kan heel rustgevend werken en je nieuwe energie geven. Daarnaast stimuleert zonlicht🌞 de productie van vitamine D in je lichaam.

Luister of maak muziekđŸŽ¶: zet je favoriete nummer op en dans💃 mee. Of schreeuw mee met een nummer waarin je jezelf in herkent. Muziek maken kan een fijne manier zijn om je gedachten te verzetten. Wij hebben zelf twee Spotify lijsten, een met motiverende nummers en een met herkenbare songteksten.

Even bewegen of sporten⚜: ga buiten spelen, rennen, fietsen of doe een sport die je leuk vindt. Beweging helpt je om je hoofd leeg te maken en je beter te voelen.

Doe iets creatiefs🎹: tekenen, schilderen, knutselen, bakken, koken of tuinieren kan een fijne manier zijn om jezelf uit te drukken of gedachten te ordenen.

Lees een boek📖: duik in een goed boek of een stripverhaal. Lezen kan je meenemen naar andere werelden en je even laten ontsnappen aan de dagelijkse stress. Daarnaast kunnen boeken je nieuwe perspectieven bieden, je uitdagen om anders te denken en je aanmoedigen om je doelen na te streven.

Spreek af met vrienden👭: breng tijd door met vrienden. Lachen, praten, leuke dingen doen of gewoon tijd samen doorbrengen kan je helpen te ontspannen. Daarnaast vermindert het gevoelens van eenzaamheid en depressie en vergroot het je gevoel van verbondenheidđŸ«¶.

Doe een meditatieđŸ§˜â€â™€ïž: luister een meditatie om tot rust te komen en je te concentreren op het moment. Heb je onze meditatie, gegeven door AnaĂŻta (The School of Mental Health), al geluisterd?

Schrijf het op📝: schrijf je gedachten en gevoelens op in een dagboek. Dit kan je helpen om dingen van je af te schrijven en meer inzicht te krijgen in jezelf.

Heel veel lachenđŸ€Ș: kijk een komedie, lees een grappig boek, vertel moppen, doe gek, bezoek een lokale comedy club of doe aan lach-yoga . Als je lacht stimuleer je de aanmaak van endorfines, de zogenaamde 'gelukshormonen'. Dit helpt je om meer te ontspannen en je gelukkiger te voelen. Daarnaast verhoogt het je energieniveau en vermindert het gevoelens van vermoeidheid. Het geeft je een natuurlijke boost🚀 en helpt je om je meer alert en levendig te voelen.

Plan een rustmoment inđŸ§Œ: neem de tijd om te ontspannen. Dit kan betekenen dat je een warm bad neemt, een middagdutje doet of gewoon even niets doet.

Welke tip ga jij volgen? Of heb je misschien wel een andere tip? Laat het hieronder weten!

Ps. Binnenkort delen we allemaal leuke opdrachten die jou kunnen helpen om goed voor jezelf te zorgen. Houd onze website in de gaten!

02-05-2026

Tip lezen
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders
RechtenRuzie

📖 Niet mijn taak: opgroeien als kind van gescheiden ouders

NIET MIJN TAAK

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 11 was. Toch was het feit dat ze niet meer samen waren, voor mij niet het lastigst aan de scheiding. Ik was namelijk zelfs een beetje opgelucht toen ze vertelden dat ze uit elkaar gingen.

‘Nu wordt het eindelijk beter!’

, dacht ik. Maar dat bleek toch wat anders uit te pakken. 

OPROEIEN ALS KOPP KIND

Ik ben de oudste van drie kinderen en had vroeger, toen mijn ouders nog bij elkaar waren, vaak het gevoel dat ik voor mijn broertje en zusje moest zorgen. Niet dat dat ooit direct aan mij gevraagd is, maar wij hadden niet de meest ‘stabiele’ situatie thuis, als ik het zo mag zeggen. Wat ik later leerde, is dat dit parentificatie heet en dat dit niet mijn taak is als kind. 

Ik ben een KOPP kind. Dat staat voor ’Kinderen van Ouders met Psychische Problemen’. Ik had daardoor al snel het gevoel dat ik verantwoordelijk moest zijn voor dingen, waar ik eigenlijk het liefst helemaal niet mee bezig wilde zijn. Mijn vader was afwisselend ziek vanaf mijn 4e tot mijn 11e en mijn moeder was vooral bezig met het zorgen voor hĂ©m. Dan kon ik natuurlijk niet voor nĂłg meer problemen zorgen, dacht ik. (Spoiler: dat is dus niet waar!)

TEVEEL VERANTWOORDELIJKHEID ALS KIND

Door de spanningen thuis waren er vaak veel ruzies, dus toen mijn ouders vertelden dat ze uit elkaar gingen, sprong ik bijna een gat in de lucht. Mijn vader voelde zich weer beter en het idee dat mijn ouders minder beroep op mij hoefden te doen, voelde als een 10 kilo pak suiker die van m’n schouders afviel.

‘Nu wordt het eindelijk beter!’,

dacht ik. Nu kon ik weer doen wat kinderen horen te doen, namelijk: kind zijn. 

Maar dat de scheiding er juist voor zorgde dat er méér verantwoordelijkheden op mijn bordje terechtkwamen, had ik niet gedacht. Ze woonden dan wel niet meer in één huis, maar het geruzie ging gewoon door. Via de telefoon, e-mail, voor ons huis op straat, in de rechtszaal of op WhatsApp.

‘Iris, moet je zien wat voor brandmails je vader nu weer naar mij stuurt. Midden in de nacht!’

, vertelde mama mij dan. Dat ik dat eigenlijk liever niet hoorde, hield ik maar voor mezelf. Ik was inmiddels namelijk de praatpaal van mijn ouders geworden, tegen wie ze hun zorgen konden uiten of de haat naar elkaar. 

ECHTSCHEIDINGSCONVENANT

Vond ik die rol fijn? Absoluut niet. Maar als ik, door het aanhoren van hun zorgen, het regelen van ‘volwassen dingen’ en het luisteren naar hoe stom ze elkaar vonden, ervoor kon zorgen dat ze minder ruzie maakten, had ik daar alles voor over. 

Op 12 jarige leeftijd deed ik mee aan gesprekken over het opstellen van een ouderschapsplan, kon ik het woord 'echtscheidingsconvenant' beter schrijven dan mijn eigen naam en werd ik constant gevraagd over dingen zoals alimentatie. Dingen waarvan je als kind dus helemaal het bestaan niet af hoort te weten! 

‘Hij heeft weer de alimentatie niet op tijd over gemaakt, wil jij papa wel even zeggen dat hij dat moet doen?’

,

‘Let je wel een beetje op je broertje en zusje als je daar bent?’

en

‘Ik wil graag de eerste drie weken van de zomervakantie met jullie weg, regelen jullie dat met mama?’

, waren dingen waarmee ik/we constant mee van huis naar huis werden gestuurd. Toch voelde alles beter dan de mogelijke ruzie die er zou kunnen ontstaan als ik niet die verantwoordelijkheden op me zou nemen, dus deed ik het met alle liefde. 

NIET BOOS, WEL VERDRIETIG

Terugkijkend weet ik nu hoeveel invloed dat heeft gehad. Hoeveel het kan doen als je altijd in een soort actiestand/ ‘zorgrol’ moet staan in plaats van je bezig te houden met dingen die kinderen horen te doen. Het had de wereld gescheeld als ik niet al vroeg werd betrokken in volwassen zaken of dingen voor mijn rekening hoefde te nemen die niet op mijn schoot hoorden te liggen. 

Ben ik daar dan boos om? Nee, dat nog steeds niet. Ik denk zelfs dat ik het, als kind van mijn ouders, zo opnieuw zou doen. Graag zelfs. Ik ben wel verdrietig dat mijn ouders nooit door hebben gehad wat voor invloed zoiets heeft, of dat andere volwassenen niet hebben ingegrepen op een moment dat ik dat als kind niet kon/durfde te zeggen. 

Ik hoop dan ook van harte dat andere ouders bewuster keuzes maken in waar ze hun kinderen wel en niet in meenemen en dat kinderen weten: het is niét jouw taak!

12-05-2026

Verhaal lezen
‘We moeten jullie iets vertellen...'
‘We moeten jullie iets vertellen...'
Mijn oudersPraten over de scheiding

📖 ‘We moeten jullie iets vertellen...'

Ondertussen is het al meer dan 10 jaar geleden, maar ik herinner me het moment dat mijn ouders aan mijn broers en mij vertelden dat ze gingen scheiden als de dag van gister. 

Elke maandagavond had ik dansles, en ik weet nog dat ik op een winterse avond in het donker uitgeput thuis kwam en op de bank neerplofte. Terwijl ik lekker Spangas aan het kijken was (ik had geluk, mijn broers keurden dit namelijk niet vaak goed), werd de tv ineens uitgezet. Verontwaardigd keek ik mijn vader aan, wat is dit nou? ‘We moeten jullie iets vertellen
’ 

GELDPROBLEMEN

Mijn broers werden ook opgetrommeld en er werden stoelen rondom de bank gezet, het leek net alsof we een kringverjaardag gingen houden. Het zweet brak me uit, ik had namelijk al een sterk vermoeden waar dit over zou gaan: geldproblemen. 

Op mijn vaders werk-iPad had ik namelijk per ongeluk (toen ik deze voor huiswerk mocht gebruiken) een nog openstaande pagina gezien van een site waarbij er meerdere hulpvragen stonden. Ook ‘We gaan scheiden, wat nu?’ stond ertussen, maar aangezien mijn ouders nooit zichtbaar ruzie hadden en ik ook pas 10 jaar oud was, stond ik er geen moment bij stil dat dit de reden was dat mijn vader deze site had bekeken. Ik had snel de site weggeklikt en niemand verteld dat ik iets had gezien, maar ik had de conclusie getrokken dat het enige waarschijnlijke voor ons wat op de site stond geldproblemen waren. 

WE HEBBEN BESLOTEN UIT ELKAAR TE GAAN

‘Mama en ik
 we hebben hier veel over gepraat
 en we hebben besloten uit elkaar te gaan.’ Sorry wat?! Het ene moment zat ik nog nietsvermoedend te genieten van mijn lievelingsserie, en nu gebeurde dit ineens? Het voelde heel onwerkelijk. Honderden vragen raasden door mijn hoofd. Hoe kan dit nou ineens?! Hoezo heb ik nooit iets gemerkt? Ik begreep er eigenlijk helemaal niks van.

Na veel samen huilen, praten, verwarring en ook wel geruststellende woorden, was het toch echt tijd dat mijn broers en ik moesten proberen te slapen. Mijn broers en ik gaven elkaar bijna nooit een knuffel, maar ik herinner me nog hoe fijn het was dat we elkaar hadden. Alle mensen die dichtbij ons stonden, mijn tantes en ooms, opa en beste vrienden van mijn ouders, verzamelden zich namelijk ‘s avonds bij ons thuis, waarna ook hun het nieuws werd verteld. 

Ik deed die nacht geen oog dicht, ik probeerde iets meer uitleg te krijgen van de gesprekken die beneden werden gevoerd. Uiteindelijk werd het weer ochtend, en was het tijd om naar school te gaan. Ik kreeg geen hap door mijn keel, en ben de ochtend thuis gebleven. 

MIJN OUDERS GAAN SCHEIDEN

Tussen de middag, terwijl al mijn vriendinnen en klasgenoten even naar huis waren, liep ik met mijn moeder en vader samen de school binnen. Mijn meester op dat moment werd op de hoogte gesteld van de situatie, en hij zou mij helpen het de volgende dag aan de klas te vertellen. 

Dus daar zat ik dan, ‘Jongens, Svea wilt jullie nog even wat vertellen
’ zei de meester. Het was doodstil in de klas. Ik stond op en liep naar voren. ‘Ik, ehm, ja, mijn ouders gaan scheiden.’ Ik zag mijn vriendinnen geshockeerd naar mij kijken, niemand van hen had gescheiden ouders. Ik ging weer zitten en voelde de tranen achter mijn ogen branden. Meteen kwamen er vriendinnen naar mij toegesneld om me een knuffel te geven. 

Al met al was het een ongelooflijk onverwachts en lastig moment voor mij, maar de steun van mensen om me heen heeft me erdoorheen gesleept. Dus onthoud, je bent niet alleen, en je mag om hulp vragen bij anderen. Het komt goed!

12-05-2026

Verhaal lezen
Aan alle volwassenen in ons leven
FamilieSteunopa oma oom tante neef nicht buurman buurvrouw vriend vriendin kant kiezen onpartijdig steun helpen volwassenen advies slecht praten familie

📖 Aan alle volwassenen in ons leven

Lieve opa’s, oma’s, buren, vrienden, leerkrachten, hulpverleners en iedereen die op welke manier dan ook een rol speelt in ons leven. We weten dat jullie er - net als wij - niet om hebben gevraagd dat onze ouders gingen scheiden. **Maar jullie hebben er - net als wij - wel mee te maken.** En dat is niet altijd makkelijk. Weten jullie wel dat wij vaak onze gevoelens voor onszelf houden? Als we de ruzies tussen onze ouders horen, terwijl we ons daar helemaal niet mee bezig willen houden. Of al...

Bekijk brief