Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Verhalen

Wil je weten hoe andere kinderen en jongeren omgaan met de scheiding van hun ouders? Lees hier hun ervaringsverhalen!

Doorzoek de verhalen

610 verhalen gevonden voor jou

Interview met Buddy Sam
Interview met Buddy Sam

📖 Interview met Buddy Sam

Buddy Sam is 20 jaar en behoort tot de groep Buddy’s die eerst als zelf een Buddy had bij Villa Pinedo. Hij is nu zelf Buddy geworden om andere jongeren te ondersteunen. In dit interview bespreken we de blik op het Buddyschap van een Buddy die eerst zelf een Buddy had!

Hoelang heb je een Buddy gehad en wat was jouw behoefte?


10 maanden geleden heb ik me bij Villa Pinedo aangemeld voor een Buddy. Eerst probeerde ik met vrienden te praten, maar ik merkte al snel dat ik bang was dat zij mijn ouders raar aan zouden kijken. Ook woon ik in een klein dorp waar verhalen als een lopend vuurtje worden verspreid. Toen ik een Buddy kreeg, was ik erg enthousiast. Eindelijk kon ik met iemand over mijn situatie praten die buiten mijn persoonlijke kring stond, zonder te oordelen. Door de gesprekken voelde ik me erg opgelucht en zat ik weer lekker in mijn vel!

Hoeveel contact had je? Waren er ook periodes dat het stil was?


In het begin had ik bijna elke dag contact met mijn Buddy. Ik had daar toen echt behoefte aan. Eigenlijk hadden we al best snel de afspraak dat het niet erg was om soms wat later te reageren. Het hielp erg dat we dit besproken hadden, zodat er duidelijkheid was voor ons allebei. Ik denk wel dat het met jongere kinderen moeilijker is. Zij hebben niet altijd de keuze om te praten wanneer ze willen, omdat ze bijvoorbeeld op de iPad van hun ouders chatten of om bepaalde tijden moeten stoppen. Daardoor heb je sneller periodes dat ze niet reageren op je berichtjes. Ik heb nu nog steeds een Buddy, maar we praten een stuk minder. Ik merk dat ik het niet meer zo nodig heb als eerst. Ik kan wel altijd een berichtje sturen als ik daar behoefte aan heb. Het is een erg fijn idee dat er iemand is als ik zou willen praten.

Wat heb je geleerd/meegenomen van jouw Buddy?


Mijn Buddy heeft me anders naar dingen laten kijken, bijvoorbeeld positiever zijn. Laat kleine dingen waar je verdrietig van wordt, niet de rest van je dag verpesten. Die les probeer ik ook door te geven aan de kinderen waarmee ik chat. Ik vond het erg fijn om in het begin even voor één keer te kunnen bellen. Het klinkt misschien gek, maar ik vond het belangrijk om toch een bevestiging te krijgen dat het echt iemand is. Het voelt persoonlijker en daardoor hoor ik een stem bij de berichten die ik lees. Dat zou ook met spraakberichten kunnen trouwens.

Hoe was de stap van een Buddy hebben naar Buddy zijn?


Op een gegeven moment was ik weer op de site aan het kijken en zag ik staan ‘word vrijwilliger’. Ik was erg geïnteresseerd, ging me inlezen en vroeg aan mijn Buddy hoe het zat en wat je ervoor moest doen om dit ook te worden. Uiteindelijk had ik contact gezocht met Villa Pinedo en mocht ik de training volgen. Ik merkte, omdat ikzelf veel aan mijn Buddy heb gehad, dat ik dit ook graag voor een ander wilde doen. In het begin voelde ik wel meteen de druk, omdat ik het graag goed wilde doen. Want er is voor mij iemand die mij erg heeft geholpen, die persoon wilde ik nu zelf zijn.

Hoe helpt het jou dat je weet hoe het was om een Buddy te hebben?


Nou, ik had toen vooral de behoefte om bevestiging en erkenning te krijgen. Daarnaast vond ik het ook fijn om te lezen hoe mijn Buddy soortgelijke situaties aanpakte. Op die manier konden we samen een oplossing bedenken. Het besef-moment dat je niet alleen bent met dit soort problemen is erg waardevol. Zoals ik al eerder vertelde, vond ikzelf het belmoment erg fijn. Om die reden vroeg ik ook aan de kinderen waarvan ik de Buddy ben of ze dit zouden willen. Doordat ik in hun schoenen heb gestaan, kan ik me goed inleven en voorstellen waar ze behoefte aan hebben. Die ervaringen neem ik dus zeker mee.

Wat is jouw ultieme tip voor de Buddy’s?


Wat ik belangrijk vind is dat je als Buddy jezelf blijft. Handel naar je eigen gevoel en denk niet te veel over alles na. Wat jij denkt dat goed voor de kinderen is die je steunt, kan vaak de goede oplossing zijn!

Verhaal lezen
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa
#Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa

📖 #Jehoefthetnietalleentedoen - verhaal van Melissa

Ik was 12 jaar oud toen mijn ouders uit elkaar gingen. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik zo verdrietig en boos was op de hele scheiding. Daarnaast voelde ik mij ook erg onzeker in die tijd, omdat ik niet goed wist wat er zou gebeuren en welke dingen zouden gaan veranderen. Ik wist alleen dat mijn papa en mama uit elkaar gingen en niet meer bij elkaar zouden komen, ook al hoopte ik daar stiekem wel op.

Ik wist niet met wie ik mijn gevoelens kon delen


Ik was de eerste uit mijn klas van wie de ouders uit elkaar gingen. Hierdoor had ik geen vrienden of vriendinnen die dit ook mee maakten en ik denk dat dat het extra lastig voor mij maakte. Ik wist niet met wie ik mijn verhaal en gevoelens kon delen en hierdoor voelde ik mij vaak eenzaam in mijn verdriet. Mijn klasgenoten waren wel heel lief voor mij, alleen ik merkte wel dat zij niet wisten hoe het was als je ouders gaan scheiden. Daardoor heb ik niet het idee gehad dat zij mijn situatie begrepen.


Ik durfde het in die tijd ook niet met mijn ouders te bespreken, omdat ik zag dat zij ook nog verdriet hadden van de scheiding. Ik wilde hen dan als het ware niet nog meer verdriet doen.


Daardoor hield ik het voor mijzelf en heb ik een lange tijd alleen met mijn verdriet gezeten.

Erover praten helpt


Een half jaar later vertelde een ander meisje uit mijn klas, een vriendinnetje van mij, dat haar ouders gingen scheiden. Ik kon mij goed inleven in haar verhaal, omdat ik dat ook zo had ervaren. We zijn toen samen uit de klas gegaan en op een bank gaan zitten in de gang van onze school. Er was eerst een moment van stilte en toen moesten we huilen. We hoefden er niet over te praten, maar ik begreep haar verdriet en zij begreep mijn verdriet.


Dat was het eerste moment dat ik het gevoel had dat iemand mijn verdriet begreep en dat voelde als een enorme opluchting voor mij. Ik heb uiteindelijk met haar kunnen praten over de scheiding en over de dingen die ik er lastig aan vond. Toen besefte ik mij dat ik niet de enige was met deze gevoelens tegenover de scheiding en dat ik er niet alleen voor stond. Als ik hierop terugkijk, heb ik vooral geleerd dat het heel erg oplucht om met iemand te praten over de scheiding van je ouders. Hierdoor weet je en krijg je het gevoel dat je er niet alleen voor staat. Dat is ook echt zo, je hoeft het niet alleen te doen!

Melissa (21 jaar)

Verhaal lezen
Interview met Buddy Veerle
Interview met Buddy Veerle

📖 Interview met Buddy Veerle

Onze Buddy Veerle (23) vertelt in dit interview meer over haar ervaringen met gescheiden ouders en hoe het is om Buddy te zijn bij Villa Pinedo.

 

Verhaal lezen
Wat als je wel moet kiezen? Deel 2: Eerste Hulp Bij Kiezen
Wat als je wel moet kiezen? Deel 2: Eerste Hulp Bij Kiezen

📖 Wat als je wel moet kiezen? Deel 2: Eerste Hulp Bij Kiezen

Helaas worden kinderen toch nog vaak opgezadeld met het maken van keuzes tussen beide ouders. Bijvoorbeeld als je ouders niet met elkaar praten dus jij de praatpaal bent, of zij er onderling niet uitkomen en alleen maar ruzie maken. Dat kan heel stressvol zijn!  Heb jij ook soms het idee dat je moet kiezen tussen je gescheiden ouders? Weet dan dat je niet alleen bent! In deel één van deze blog deel ik hoe ik me daarbij voel.

Kiezen tussen ouders is niet de taak van kinderen

Toen ik weer eens moest kiezen bij wie ik zou zijn op een feestdag, ging ik Googlen naar tips. Overal op internet las ik vooral dat het niet de taak van kinderen is om te kiezen. En dat is natuurlijk ook zo! De ouders zijn de volwassenen, en ze moeten begrijpen hoe vervelend het voelt voor jou is om in een split te zitten tussen twee mensen van wie je houdt. Mijn eerste tip zou dus zijn om ze misschien Villa Pinedo’s brief aan alle gescheiden ouders te geven, of zelf een brief te schrijven met daarin hoe je je voelt. Dat je van ze allebei evenveel houdt, en dat je daarom niet wilt kiezen omdat je dan altijd iemand teleurstelt. Ik vind het altijd makkelijker om mijn gevoelens in een brief te uiten dan pratend in het echt, omdat ik er dan over na kan denken en niemand me onderbreekt. 

Maar goed, ik snap ook heel goed dat je in sommige gevallen gewoon echt voor moeilijke keuzes staat. En zelfs nadat je hebt gezegd hoe vervelend het is, kan het zijn dat je toch een keuze moet maken. Dan kun je gebruik maken van deze Eerste-Hulp-Bij-Kiezen-tips! Vergeet daarbij niet: jij, het kind, bent het belangrijkste. Het gaat uiteindelijk om jou! Houd daarom bij alle tips in je achterhoofd wat voor jou goed voelt, en als je zelf voorkeur hebt voor een bepaalde keuze, probeer die dan te kiezen! Je ouders vragen jou tenslotte om te kiezen, dus mag je ook voor jezelf kiezen. Maar omdat je in veel gevallen misschien niet wil of kan kiezen, zijn hier wat tips:

Tip 1: Middenweg

Stel dat allebei je ouders willen dat jij op je eigen verjaardag bij hen bent. De storm van meningen is over je heen geraasd en het beklemmende gevoel van het kiezen komt in je hoofd steeds dichterbij. Misschien hebben jullie wel een omgangsregeling, maar op speciale dagen lijkt die vaak onduidelijk… Het is helaas onmogelijk om jezelf op te splitsen, maar je kunt natuurlijk wel de dagen opsplitsen! Je kunt de middenweg kiezen door bijvoorbeeld op de ene helft van de dag je verjaardag bij je moeder te vieren, en op de andere helft bij je vader. En spreek het vooral ver van tevoren af! Ik stel het liefst een keuze zo lang mogelijk uit, omdat het me stress geeft, maar ik heb gemerkt dat ik dan ook eerder voor onverwachte verrassingen kom te staan.

Op deze manier maak je toch beide ouders blij en heb je ook een soort van gekozen.


Willen je ouders er nou toch een drama van maken? Misschien helpt het om ze een soortgelijke situatie voor te leggen waarin ze ook tussen twee mensen moeten kiezen van wie ze houden.

Zoals: je moet kiezen tussen de verjaardag van mij en de verjaardag van mijn broertje. Wie kies je? Hopelijk zien ze dan dat het onmenselijk is om te kiezen en dat zij dat ook niet kunnen.


Tip 2: Niet kiezen

En wat nou als je gewoon niet kiest? Stel je moeder en vader willen allebei per se op eerste kerstdag kerst vieren met jou. Ze kunnen allebei niet op een andere dag en dus moet jij opeens kiezen. Wat doe jij dan?! Jij kiest misschien wel voor een derde optie! Bijvoorbeeld eerste kerstdag bij je beste vriend(in), of opa en oma, of een ander familielid.

Het kan natuurlijk dat je ouders dat niet leuk vinden, omdat ze allebei graag kerst met jou wilden vieren. Dan kan je zeggen: sorry, maar ik wilde niet kiezen tussen twee mensen van wie ik zo hou, dus koos ik voor een derde persoon. En misschien kun je het met hen nog wel vieren na de officiële kerstdagen, bijvoorbeeld op derde, vierde, vijfde of zesde kerstdag (al bestaan die eigenlijk niet ;)). Ik heb zelf altijd wel iets van zeven kerstdiners, met mijn families, de twee families van mijn vriendje, verschillende vriendengroepen, etc.

Tip 3: Kop of munt

Waarom ik het altijd zo vervelend vond om te kiezen, is omdat je je schuldig voelt. Als je voor de ene ouder kiest, ben je bang dat de andere verdrietig of boos wordt, en andersom. Ook al is het niet jouw schuld want je zou niet moeten kiezen, kan het toch zo voelen. Maar dit is een tip voor hoe dat minder zo kan voelen: 

Stuur een video via Whatsapp naar allebei je ouders waarbij je jezelf filmt en zegt: kop is papa, munt is mama (of andersom). Gooi dan het muntje en film waar deze op valt. Dan heb jij niet de beslissing gemaakt, dus is het ook niet jouw schuld! Je kunt ook deze site gebruiken: 

https://wheelofnames.com/nl/

. Daar voer je de namen in van de mensen tussen wie je moet kiezen (in dit geval bijvoorbeeld papa en mama) en dan spint het wiel en komt ‘ie op een van de deelnemers terecht.

Tip 4: Dagen eerlijk verdelen

Roepen jouw ouders ook wel eens: “De kinderen zijn veel vaker bij jou”? Als kinderen klein zijn, leren ouders ze: samen spelen, samen delen. Dit kunnen we natuurlijk ook tegen onze ouders zeggen. De tijd die ze met ons hebben, moeten ze eerlijk delen door de dagen bij te houden of door een goede regeling te maken. Als je dus het gevoel hebt dat je moet kiezen tussen je ouders op feestdagen en vakanties, zou je de volgende regel met ze kunnen bespreken. Het ene jaar ben je de eerste helft van alle vakanties en feestdagen bij je ene ouder, en de laatste helft bij je andere ouder. Is het jaar nou voorbij? Dan draait deze regeling gewoon om. Of je spreekt het per feestdag af, en draait dat het jaar daarna om. Het handigst is om een kalender bij te houden waar je op schrijft wanneer je waar was. Zo wordt de tijd eerlijk verdeeld en kan er weinig discussie ontstaan over dat beide ouders vinden dat je veel meer bij de ander bent. Mijn moeder zegt altijd: goede afspraken maken goede vrienden, dus zorg vooral dat alles duidelijk is door het op te schrijven.

Natuurlijk kan het voorkomen dat je tante van je vaders kant net jarig is als je bij je moeder bent. Dan komt de vraag natuurlijk weer naar boven: blijf je bij je moeder of ga je naar de verjaardag van je tante? Mijn ouders vinden het namelijk niet leuk als ik bij de andere familie ben terwijl ik eigenlijk bij hen zou moeten zijn. Ik heb de afspraak gemaakt dat ik wel naar alle verjaardagen ga, maar niet de hele dag. Zo maak ik toch beide ouders een beetje blij, en verdeel ik de tijd eerlijk.

Dat waren de tips! Hopelijk heb je er iets aan. Als je zelf nog een goede tip hebt, stuur die dan vooral hieronder of via social media naar Villa Pinedo!

Rosa (16) en Julia (26)

Verhaal lezen
Wat als je wel moet kiezen? Deel 1: Gevoelens
Wat als je wel moet kiezen? Deel 1: Gevoelens

📖 Wat als je wel moet kiezen? Deel 1: Gevoelens

De decembermaand, verjaardagen en vakanties. De zenuwen gieren door je lijf als je alleen al aan deze periodes denkt. Voor de één zijn het tijden van gezelligheid, veel eten en cadeautjes. Voor de ander zijn het vreselijke periodes die gevoed worden door stress, eenzaamheid en boosheid. Geef mij maar een normale schoolweek met toetsen, presentaties en tussenuren. Als je op internet naar tips zoekt, staat er vaak  ‘niet jouw taak’. Het is niet jouw verantwoordelijkheid om bijvoorbeeld de omgangsregeling tussen je ouders te regelen, maar wat nou als je dit wel moet doen? Wat nou als je wel moet kiezen tussen je ouders? In deze blog deel ik mijn persoonlijke verhaal en gevoel daarover, en in deel twee van deze blog deel ik tips!

Ik verlies soms het vertrouwen in mijn ouders

Na het overleven van acht lange jaren met gescheiden ouders heb ik inmiddels het idee dat ik enige controle op situaties kan houden.


Helaas hebben mijn ouders nog steeds het wonderlijke talent om mij te verrassen met moeilijke en onmogelijke keuzes waarbij ik in paniek raak en de controle volledig verlies over alles.


Zonder dat je het doorhebt, moet je even snel kiezen waar je de eerste week en de tweede week bent in de vakantie. Uiteraard hebben beide ouders dezelfde week vakantie genomen, omdat ze te lui waren om het met elkaar te bespreken. Plotseling regent het argumenten en dreigementen van allebei je ouders waarom jij in hun vrije week daar zou moeten zijn. Hierdoor verlies ik soms het vertrouwen in beide ouders, en begin ik te twijfelen aan wat de waarheid is en wat leugens zijn.

Elke keuze is fout en elke keuze is goed

Voordat ik het door heb, ben ik de controle verloren en in een beangstigende situatie beland en komt het erop neer dat ik moet kieze​n ​tussen twee ouders. Elke keuze is fout en elke keuze is goed. Het gevoel dat ik één ouder ga teleurstellen, lijk ik haast niet meer te kunnen ontwijken en het liefst ben ik de hele vakantie onzichtbaar. Weg van de enge wereld waarin andere kinderen leuke vakanties lijken te houden en ik langzaamaan een schuldgevoel hebt opgebouwd. Je voelt je immers verantwoordelijk voor het geluk van beide ouders. Maar dit is helemaal niet terecht, want jij hebt tenslotte toch niet gekozen voor een scheiding? Jij hebt er niet voor gekozen om gewurgd te worden tussen de meningen van twee ouders. Jij hebt er niet voor gekozen dat vakanties, verjaardagen en feestdagen de moeilijkste periodes zijn van het jaar.

Meningen van familieleden knagen aan me

Vaak wordt het oerwoud van meningen en argumenten nog groter door de meningen van de naaste familieleden die je aan jezelf voelt knagen. Als ik samen met familie ben, voel ik de blikken op me gericht staan en wordt er besproken hoe stom de ene ouder nou wel niet is.


Het liefst sta ik op en schreeuw ik: ‘Hou allemaal je bek, ik mag houden van beide ouders!’


Maar het gevoel dat ik moet kiezen wordt alleen nog maar meer duidelijk gemaakt. Ik wil de familie waar ik op dat moment niet bij ben ook niet kwetsen en dus kies ik, met een oplopend schuldgevoel, op dat moment voor de kant van die familie. Voor enkele seconden voel ik me weer even geliefd, maar als ik terugga naar de andere ouder en zeg dat ik er in de vrije vakantieweek niet zal zijn, slaat alles om. Het gevoel van geliefd worden wordt uit mijn lichaam getrokken en maakt plaats voor schuldgevoel, schaamte en eenzaamheid.

Je bent niet alleen

Wat ik vooral met deze blog wil zeggen: ook al moet je kiezen tussen ouders, twijfel je aan wat waarheid is en wat leugens, en heb je geen energie meer over voor school, weet dat je niet het enige kind bent die zich eenzaam en onbegrepen voelt door ouders. Hopelijk gaan we er samen bij Villa Pinedo voor zorgen dat ook jij in de toekomst weer kan genieten van deze dagen.

Voel jij deze dingen ook en is er een moment waarop je toch moet kiezen, al weet je dat dat niet jouw taak zou moeten zijn? In de volgende blog deel ik tips hoe met zo’n situatie om te gaan!

Rosa (16)

Verhaal lezen
Interview met onze Vrijwilligersmanager
Interview met onze Vrijwilligersmanager

📖 Interview met onze Vrijwilligersmanager

Hoe lang heb je gewerkt voor Villa Pinedo?

Ik heb als community manager ongeveer vijf mooie jaren gewerkt bij Villa Pinedo. Ik hield me bezig met van alles! Ik hield de onderzoeken en metingen in de gaten, organiseerde en gaf trainingen en had veel contact met de vrijwilligers. Toen ik binnenkwam, bestond het Buddy Programma net een jaartje en was het aantal vrijwilligers veel minder dan nu. In de nieuwsbrief die ik elke maand maakte, noemde ik de vrijwilligers die in die maand jarig zouden zijn. Uiteindelijk werden dit zoveel namen dat ik besloot hier maar mee te stoppen. We groeiden in korte tijd ineens gigantisch! 

Hoe ben je bij de leukste stichting van Nederland terecht gekomen?!

Ik werkte vroeger bij de Filmhallen. Ik maakte daar het educatieve materiaal en de filmprogrammering voor kinderen en scholen. Op een gegeven moment kwam er een film voorbij die over gescheiden ouders ging. Vanuit mijn interesse voor het onderwerp kwam ik door te googelen uit bij Villa Pinedo. Toen ik de website zag, was ik erg enthousiast over de openheid die het uitstraalde. Ook was ik heel erg onder de indruk van het forum en de blogs die er op de site te vinden waren. Toevallig zag ik dat ze iemand zochten en besloot ik te solliciteren.

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben ontzettend trots op de opzet van het Senior Buddyprogramma (omdat het echt ‘mijn’ kindje is) en hoe het forum zo fantastisch loopt na veel positieve aandacht erin gestoken te hebben! In het begin is dat wel anders geweest. Het forum leefde nog niet genoeg, maar gelukkig is daar nu verandering in gekomen. Daar ben ik echt heel erg blij mee! Een ander bijzonder moment was toevallig op mijn eerste werkdag. We gingen namelijk een weekendje weg met de vrijwilligers. Dat was echt geweldig! We deden allemaal leuke en leerzame dingen en iedereen leerde elkaar heel erg goed kennen. Toen waren we natuurlijk nog een vrij kleine organisatie, dus dat kon wat makkelijker. Wie weet kan dat ooit weer in de toekomst! 

Wat is het belangrijkste wat je bij ons hebt geleerd? 

Ik ben me heel erg bewust geworden van het feit dat interactie met de doelgroep ontzettend belangrijk is. Soms denken volwassenen te veel vanuit hun eigen perspectief en gaan ze zelf verzinnen wat de kinderen/jongeren zouden willen. Vroeger hadden we bijvoorbeeld het forum voor ouders. Daar beantwoordden de Buddy’s vragen die ouders konden stellen. We zagen al snel dat de antwoorden van onze Buddy’s heel anders waren dan wat de volwassenen dachten. Als voorbeeld vond een ouder dat ze het erg goed had geregeld, omdat ze na de scheiding niet meer sprak met haar ex en de kinderen dus nergens last van hadden. Vervolgens reageerden er allemaal Buddy’s dat dit juist niet goed was voor de kinderen en dat het zelfs pijn deed dat er geen contact meer tussen de ouders was. Toen werd nog meer bevestigd hoe verschillend volwassenen en kinderen kunnen denken. Op persoonlijk vlak heb ik erg veel geleerd over de scheiding van mijn ouders. Ik kwam erachter dat het delen van ervaringen met anderen heel erg waardevol kan zijn. Daarbij is het erg mooi om juist deze ‘’negatieve’’ ervaringen om te zetten in iets positiefs en anderen te kunnen ondersteunen. En ik heb zelf ook nog moeten leren dat het niet mijn taak is om problemen van mijn ouders op te gaan lossen. Soms vond ik het bij het geven van de trainingen nog best spannend om mijn eigen ervaringen te delen. Ik was bang dat ik de enige zou zijn met de voorbeelden die ik gaf. Gelukkig bleek dit niet zo te zijn en kreeg ik altijd veel herkenning terug van de Buddy’s! 

Wat ga je het meest missen? 

Ik ga het contact met iedereen toch het allermeest missen. Ik leerde zoveel van iedereen en de trainingen waren zo fijn! Het delen van de verhalen en de interactie die we met elkaar hadden zal ik nooit meer vergeten. Des te erger vind ik het dat we het laatste jaar elkaar bijna niet in het echt hebben kunnen zien. 

Wat zou je nog willen meegeven aan al onze geweldige buddy’s? 

Het belangrijkste wat ik wil meegeven, is dat wij niet alleen de negatieve ervaringen van vroeger zijn. Je bent niet je ouders of je opvoeding. Dat is een deel van je leven, maar iedereen die nu bij Villa Pinedo hoort en werkt is nu volwassen en je mag zelf bepalen hoe jouw leven eruitziet. Het is nu helemaal aan jou om je leven vorm te geven en het te regisseren. Ik hoop dat iedereen de kracht in zichzelf vindt om dat te kunnen doen. Wees niet bang om te falen en leer van je fouten lieve Buddy’s! 

Verhaal lezen
Jarig zijn met gescheiden ouders
Jarig zijn met gescheiden ouders

📖 Jarig zijn met gescheiden ouders

Het is altijd spannend. Het is altijd hopen of ze samen in dezelfde ruimte willen zitten en als ze in dezelfde ruimte zitten, ze leuk met elkaar overweg kunnen gaan. 

Ik heb beide meegemaakt.

Ik wil niet te veel in detail gaan over vorig jaar, maar het kwam er uiteindelijk op neer dat ik één van mijn ouders de deur had gewezen.

Ik ben net op 15 oktober weer jarig geweest en ik werd al super blij van het idee dat mijn ouders weer in dezelfde ruimte zouden zitten! Maar spannend vond ik het ook.

En het had niet beter kunnen gaan.

Mijn oma en vriend waren er ook. Mijn oma is sinds de scheiding niet meer bij mijn moeder in huis geweest.

En iedereen was blij. 

Er werd gelachen, er werd gekletst, er werd taart gegeten, er werden cadeautjes gegeven.

Ik kan het gevoel nauwelijks omschrijven, maar ik had me in een lange tijd niet meer zo intens gelukkig gevoeld.


Ik kon wel huilen.

Ik kon wel schreeuwen van geluk. 


De glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen.

Het was zo’n moment dat ik even op de pauze knop zou willen drukken.

Heel even dat moment vasthouden. 

De warmte en blijheid en de glimlachjes van iedereen.

En dat…

Dat was het mooiste verjaardagscadeau wat ik heb kunnen krijgen.

Dolores (20)

Verhaal lezen
De Postduif 
De Postduif 

📖 De Postduif 

Als klein duifje werd ik geboren in mijn nestje, bovenin de grootste boom van de straat. Papa duif en Mama duif waren dolgelukkig dat ik er eindelijk was. Ik was niet de eerste baby duif, want ik ontmoette al snel mijn grote broer die stoer Mama en Papa duif aan het helpen was met het zoeken van eten voor mij. De eerste jaren zaten Papa duif en Mama duif nog veel samen op het nest om mij te helpen met eten, en om mij warm te houden. In de grote boom speelden mijn grote broer en ik uren samen.

Papa duif was er niet vaak, Mama duif leerde mij alles

Na een tijd was Papa duif steeds vaker van ons gezamenlijke nestje af en moest Mama duif veel meer alleen doen. Ik snapte nooit zo goed waarom hij zoveel weg was, maar eigenlijk vond ik het ook wel gezellig zo samen met Mama duif. Toen ik eindelijk groot genoeg was om de boom uit te mogen, moest ik gaan leren vliegen. Papa duif was er niet, dus Mama duif leerde mij alles met een beetje hulp van mijn grote broer. Toen ik eenmaal kon vliegen was Mama duif super trots en ik mocht gaan kijken bij de andere duiven in de bomen rondom de straat. Al snel merkte ik dat de andere duiven van hun Mama duif en Papa duif vliegles hadden gekregen, dus dat maakte me erg jaloers. 

Papa duif had een ander nestje gevonden

Papa duif kwam zo nu en dan terug naar ons warme, leuke nestje, maar het werd steeds minder gezellig. Na een tijd vertelde Mama duif, dat Papa duif een ander nestje had gevonden in een andere boom. Ze vertelde dat het beter was als Papa duif en Mama duif allebei een ander nestje zouden hebben. Ik werd super boos en verdrietig, maar uiteindelijk had ik er weinig over te zeggen.

Alles veranderde, ik werd de Postduif

Vanaf toen werd alles anders. Ik was soms op het nest bij Mama duif, en soms bij Papa duif. Ze waren allebei heel erg boos op elkaar, en ik snapte maar niet waarom. Als ik op het nest was bij Papa duif dan vertelde hij mij dingen die ik aan Mama duif moest doorgeven, omdat hij dat zelf niet wilde doen. Ik vloog 's avonds weer terug naar het nest van Mama duif en vertelde haar alles wat ik van Papa duif had gehoord. Mama duif reageerde hier weer boos op, dus ik voelde me bijna verplicht om de dag erna weer naar het nestje van Papa duif te vliegen en hem alles te vertellen. Ik kwam in de straat bij alle duiven bekend te staan als ‘De Postduif’. Elke keer bleef ik maar heen en weer vliegen om de verhalen met Papa duif en Mama duif te delen, ondanks dat ik er zelf steeds verdrietiger van werd.

Ik heb gezegd dat ik geen Postduif meer wilde zijn. dat hielp!

Mijn grote broer zag hoe verdrietig ik was, en nam mij onder zijn vleugel. Hij was al oud genoeg om zijn eigen nestje te hebben, dat leek me heerlijk. Nog dezelfde dag vloog ik terug naar het nestje van Mama duif en vertelde haar dat ik het helemaal niet zo leuk vond om een postduif te zijn. Mama duif schrok van mijn verdriet, en vloog samen met mij naar het nestje van Papa duif. Eerst wilde Papa duif niet praten met Mama duif, maar toen hij zag hoe verdrietig ik was besloot hij het toch te doen. Op dat moment veranderde ik van postduif naar een normale duif. Zelfs toen Papa duif toch af en toe wat probeerde door te geven, zei ik dat ik geen postduif meer wilde zijn, en ik het dus ook niet aan Mama duif zou doorgeven.


Mijn grote broer was super trots, en zei dat ik nu een echte grote duif was geworden. Ik ben blij dat ik geen postduif meer ben, maar gewoon een duif met meerdere nestjes. En daar is niks mis mee. 


Dieuwke

Verhaal lezen
Dubbel feest voor Moederdag
Dubbel feest voor Moederdag

📖 Dubbel feest voor Moederdag

Ik vond Moederdag vroeger geweldig. Samen met papa en mijn broer een ontbijtje maken en al zingend mijn moeder wakker maken voor het ontbijt op bed. De cadeautjes geven waar ik op school zo hard aan geknutseld had en mijn prachtige gedichtje voorlezen. Helaas werd dat helemaal anders toen mijn ouders gingen scheiden.

Er kwam een stiefmoeder in mijn leven

Soms kon ik helemaal niet bij mijn moeder zijn op haar speciale dag, want ze had een heel drukke baan. Toen er een stiefmoeder met haar eigen kinderen in mijn leven kwam, werd het al helemaal een moeilijk verhaal. Want, moet ik nu twee cadeaus én twee gedichten maken? Of alleen voor mijn mama? En voelt mijn stiefmoeder zich dan verdrietig? Of voelt mijn moeder zich juist verdrietig als ik voor allebei iets maak? Wat ik ook koos, naar mijn idee was het nooit goed. 

Ook vond ik het heel lastig als ik mijn moeder niet kon zien op Moederdag. Ik hechtte veel waarde aan bijzondere dagen zoals deze. Dan keek ik terug naar hoe leuk we het vroeger hadden, bijvoorbeeld met video’s. Dat maakte dat ik alles van vroeger weer heel erg miste. 

Samen met mijn broer maakte ik het bespreekbaar

Gelukkig had ik een oudere broer die de situatie en mij heel goed begreep. Samen met hem nam ik de stap om met mijn ouders te praten. Ik vond het altijd heel lastig om dit soort dingen bespreekbaar te maken, omdat ik niemand verdrietig wilde maken. Ik vertelde hoe lastig ik het vond om mijn moeder niet te kunnen zien op Moederdag en dat ik bang was iemand te kwetsen. Mijn ouders begrepen mij gelukkig heel goed en ik voelde me opgelucht. Vanaf dat moment vierde ik Moederdag op een manier die voor mij erg fijn was: ik had voor beiden een cadeau en ik maakte een ontbijt voor de (stief)moeder waar ik op dat moment bij was. Ik belde de ander om ze een fijne dag te wensen. En het cadeautje en het ontbijtje kwamen dan als ik weer bij de ander was. Geen reden voor verdriet, wij vieren gewoon twee keer Moederdag! 


Nog steeds bel ik ze allebei en stuur ik ze een kaartje op. Zo zie je maar: je hoeft het jezelf niet moeilijk te maken. Volg je hart en spreek je eerlijk uit. Sommige dingen kunnen zelfs alleen maar leuker worden dan ze al waren. 


Bedankt voor het lezen!

Groetjes 

Renée, 26

Verhaal lezen