Hallo, wat fijn dat jullie als jongeren hier zijn om ons als ouders door jullie ogen te helpen kijken! Wij hebben een half jaar geleden besloten te scheiden. Mijn oudste (12) praat er niet veel over. Ik vraag me af of ze dingen niet durft te vertellen waar ze mee zit en zou haar graag helpen. Soms als we het erover hebben word ze heel verlegen/klein, vindt ze het moeilijk omdat het haar pijn doet. Andere momenten kon ze wel vertellen hoe ze iets beleefd had. Maar ik weet niet zo goed hoe ik het gesprek kan openen en welke vragen ik kan stellen of het gesprek op gang houden. Ik wil ook niet pusherig overkomen maar zou haar graag willen uitnodigen haar verhaal te kunnen doen zodat het niet 'oppot' en het haar kan opluchten. Ik ben bang dat ze me niet in vertrouwen durft te nemen omdat ze mij wil 'sparen' omdat ze ook wel ziet dat ik t soms moeilijk heb. Maar ik weet niet of dat zo is. Wat voor tip hebben jullie voor me? wat zou jij als kind fijn vinden? alvast bedankt.

Wat ik zo heb gelezen is het scheiden voor de kinderen geen pretje. Ik ben al drie jaar de kracht aan het zoeken om te scheiden. Ik voel al een lange tijd geen band meer. Dit komt omdat er situaties in huis ontstaan die niet mogen en kunnen. Hij zegt dat hij zich verbeterd dit gebeurt niet even ( soms weken of maanden) Onze zoon is vaak de dupe. Mijn dochter sust het en wil niet dat we gaan scheiden. Zij zal er ook het meeste last van hebben. Wat moet ik doen. Ik voel me hierdoor zo'n slechte moeder.

Wat verstaan jullie onder " onvoorwaardelijk liefde van een ouder voor een kind " ?

De vader van de kinderen en ik heb in februari 2017 besloten te gaan scheiden. Sibds die tijd ben ik zelf regelmatig verdrietig. Ik vraag me af of het voor mijn kinderen (8,11 en 15 jaar) fijn is om te zien en te weten dat ik ook verdriet heb vanwehe de scheiding en alle veranderingen. Of dat mijn verdriet het lastiger maakt voor hen. Groetjes van Bianca.

Beste ouders/kinderen, Helaas zijn ik en de moeder van mijn dochter niet meer samen, 2 weken na de geboorte koos zij ervoor om bij mij weg te gaan. Helaas met het resultaat dat ze mij ook het oudersschap ontnam. Nu 7 jaar verder heb ik nog steeds geen band met mijn dochter op kunnen bouwen, hoe graag ik dit ook zou willen. Natuurlijk wil ik er ook alles aan doen om mijn dochter weer in mijn armen te kunnen sluiten. Maar juist ben ik bang dat het problemen en stres ga veroorzaken. En dat is geen gezonde situatie voor mijn dochter (vind ik). Mij doet het in elk geval enorm veel pijn en verdriet. Ik heb al zo veel gemist en zal nog zo veel missen. Maar toch vraag ik mij af wat ik hier nu alsnog mee kan doen zonder al te veel stres voor mijn dochter? Ook al heeft mijn ex een nieuwe vriend en wordt deze beste man als vader gezien, ben ik wettelijk (en op DNA) gezien haar echte vader. En ik vind dat ze van mijn bestaan hoort te weten.

Hallo, ik weet niet of ik hier op de goeie plek ben,maar ik wil mijn ervaring heel graag delen met jullie als kinderen en als ouders. Ik ben namelijk zelf een partner (vrouw) van een gescheiden/uitelkaar partner.Hij heeft zelf 2 prachtige kinderen, 1 jongen (12) en een dochter (7) en ik houd zoveel van hun.Ik ben al 6 jaar bij hun papa en ik ken ze dus al 6jr. van hun levens.Ze groeien gewoon met mij op en proberen ook het zo goed mogelijk voor hun te laten lopen.Gelukkig is de band tussen de ouders altijd goed geweest en de belangen van de kinderen staat bij ons op nr. 1 Het is en blijft ons 1ste prioriteit.Ik kan ook heel goed met de mama opschieten en alles is bespreekbaar.De kinderen zien mij als hun bonusmama.Stiefmama bestaat niet bij ons en de kinderen houden van mij als ook hun mama.Zelfs hun moeder zegt tegen mij,dat ik ook hun mama ben en dat is toch geweldig en grootste compliment die je maar kan krijgen.Ik ben zo blij dat ze in onze levens zijn en dat ik zo een liefdevolle gezin heb.Zij zijn mijn alles en ik hoop als jullie als ouders ook het allerbelangrijkst jullie prachtige kids op nr.1 zetten, want ook al werkt het niet meer als partners, jullie kinderen blijven altijd jullie kinderen en jullie ouders blijven altijd hun ouders .Geef ze alle liefde.Wat heel belangrijk is dat als je een nieuwe partner vind, ook voor de kinderen gaat.Mijn partner zei tegen mij in het begin,als je voor mij gaat,dan ga je ook voor mijn kinderen.Natuurlijk was dat voor mij al vanzelfsprekend ,want ik houd van hem en van zijn kinderen, Onze kinderen. Dat wil niet zeggen dat het voor mij en de kinderen in het begin makkelijk was, want voor mij en daarom vooral voor de kinderen, was dat ze me mogen en accepteerden en gelukkig was dat zo,maar ook alleen omdat het in goed overleg en begrip naar de kinderen werd gedaan en nog steeds. Ik hoop zo om mijn ervaring als Bonus ouder, zo te laten weten dat het ook zo kan en eigenlijk zo hoort. Met vriendelijke groet ☺️

Ik maak mij zorgen om de kinderen van mijn vriend. Zij (9 en 11 jaar) wonen afwisselend een week bij moeder en een week bij vader. Moeder wil geen enkele vorm van communicatie. Zij stuurt de kinderen sinds bijna twee jaar op het wisselmoment alleen naar vader. Ook in de winter in het donker. Als vader de kinderen naar moeder brengt mag hij niet bij haar aan de voordeur komen en moet de kinderen in de steeg afzetten. Inmiddels brengt hij ze via de voordeur maar er wordt iedere keer open gedaan door haar partner. De kinderen vinden t niet leuk dat zij beide ouders niet meer tegelijk zien en dat zij niet meer met elkaar praten. Dit alles sinds moeder twee jaar geleden bij haar partner is ingetrokken. Wie heeft er hier ervaring mee en wat deed t met jullie?

Dag jongens en meisjes Ik ben een mama van 2 dochters: ze zijn 4,5 en 6,5 jaar. Ik ben nu 2 jaar gescheiden van hun papa. De regeling is co-ouderschap: op zondagavond wordt er gewisseld. Papa is nog steeds alleen, ik heb ondertussen een nieuwe partner gevonden met wie ik samenwoon en waar de kindjes het heel goed mee kunnen vinden! Iedere zondag worden er hier tranen met tuiten gehuild (Vooral door de oudste), omdat ze terug naar papa moeten die avond. Ik probeer hen te troosten, maar ze zeggen dat het er zo 'anders' is en dat ze mij heel fel missen tijdens de week. Wat kan ik doen om hen te troosten?? Het is hartverscheurend om hen naar papa te brengen! Dank je wel voor de reacties!

Hoi panel! Wat fijn dat er vragen aan jullie gesteld kunnen worden, hopelijk kunnen jullie iets met het volgende: Mijn man en ik hebben een samengesteld gezin. Mijn ex en ik hebben 2 kinderen (7 en 10). Onze communicatie gaat goed, gelukkig. Mijn man heeft 2 kinderen (12 en 14), maar hij heeft zijn ex sinds januari 2014 niet meer gezien of gesproken. Dit wil ze niet, kan ze niet. Dit trekt een wissel op de kinderen, die deels bij ons en deels bij hun moeder wonen. Als ze gebracht of gehaald worden blijven de gordijnen dicht, deuren dicht tot hij de straat uit is, tenzij de kinderen zelf met een sleutel de deur openen. Er is geen tot nauwelijks overleg over de kinderen, hun vader schrijft wel overdrachten als de kinderen bij ons zijn geweest, maar dat is eenzijdige communicatie. Dit zijn maar enkele voorbeelden. Het is onmogelijk om met de moeder rechtstreeks in contact te treden, alles verloopt via sms, of via een advocaat. Wat is wijsheid? Moeten we de kinderen hierover informeren? Ze gaan ondertussen naar een kindercoach. Moeten we de kinderen permanent bij ons laten wonen met een ruime omgangsregeling met hun moeder? We kunnen niet vanaf de zijlijn toezien hoe de kinderen beschadigd worden. Help?

Hoi ik ben Ray en heb 2 dochters van 13 en een van bijna 15. Mijn ex heeft me en half jaar geleden verlaten de kinderen wonen alle bij bij mij. De meiden willen vaak niet naar moeder wat moet ik doen ? Toen we uit elkaar gingen hadden we altijd gezegd co ouderschap week om week maar de meiden wouden dit niet de jongste heeft het wel 2x gedaan maar daar bleef het bij. Heeft iemand in de zelfde situatie gezeten en hoe is jullie ervaring hier in ? Groetjes Ray