Hoi, ik ben Mirjam en sinds iets meer dan een jaar de bonus mama van 2 jongens van 14 en 10 jaar en een meid van 12 jaar. Al een tijdje loop ik tegen het feit aan dat ze niet uit huis te krijgen zijn om buiten te spelen en om zo vriendjes te krijgen bij ons. Gelukkig lukt dit bij de jongste nog wel aardig aangezien die wel nog lekker buiten gaat spelen. Maar de andere 2 totaal niet. Om de week zijn ze een weekendje bij ons en voor de rest wonen ze bij hun moeder aan de andere kant van het land. Ze kunnen dus niet met hun eigen vriendjes en vriendinnetjes spelen. Heb wel gedacht aan een vereniging maar om het weekend is voor veel teamsporten niet te doen helaas. Hoe kijken jullie hier tegen aan?

Lieve jongeren, Ik ben moeder van 2 kinderen, jongen7 jaar en meisje 11 jaar. Ruim 3 jaar geleden ben in weg gegaan bij hun vader. De scheiding is pas vorig jaar uitgesproken. Ik heb een hele lieve vriend met ook 2 kinderen. Wij komen tot rust als we bij elkaar zijn. De kinderen noemen hem daddy voelen zich erg verbonden met hem. Hun vader accepteert dat niet en wil dat wij ergens anders gaan wonen. Ik ben bang voor hun vader hij heeft erg nare dingen gezegd en gedaan. Overal in en omhet huis bij hem hangen camera's zodat hij alles kan volgen. Hij heeft mij ook lang gevolgd en foto's gemaakt. In de rechtszaak kwam ik erachter dat hij een dossier over mij heeft bijgehouden (15 jaar lang) dit heeft mij zo bang gemaakt. Ik probeer de kinderen er buiten te houden maar ik kan niet meer. Ik ben na 3 jaar op. Ik hoop dat hij ooit een vriendin krijgt en mij met rust laat. Maar hij is zo boos en hij blijft manipuleren. Wat kan ik doen? Ik vind ook dat kinderen recht hebben op 2 ouders maar ik ga aan deze situatie kapot. Er is zo weinig bekend of hulp bij narcisme. De kinderen vinden hun vader zielig en doen zo hun nest maar ik krijg steeds 2 hoopjes ellende terug...

Beste kinderen/ jongeren, Mogelijk kunnen jullie mij beter adviseren dan wie dan ook als het gaat om scheiding. Zelf ben ik ook ervaringsdeskundige, maar zit nu in een andere situatie en rol. Mijn man en ik hebben besloten te gaan scheiden. Wij willen de kinderen dit binnenkort gaan vertellen: dat we niet meer verliefd op elkaar zijn, maar nog wel vrienden zijn. Dat we voorlopig nog in 1 huis blijven wonen totdat er twee (mogelijk) nieuwe huizen zijn en we hebben geregeld dat de kinderen zowel bij papa als bij mama kunnen wonen en naar dezelfde school kunnen blijven gaan als nu. Doordat wij niet weten hoe lang dit gaat duren twijfel ik of we de kinderen al wel iets moeten vertellen. Wordt het niet verwarrend als het te lang duurt en gaan ze dan niet teveel hopen dat het weer goed komt? Hopelijk is het duidelijk :-)

Ik wil graag jullie advies. Dit zowel van de jeugd, als van de ouders. Mijn vriend, die ik nu 2 jaar ken, is 3 jaar geleden gescheiden, zijn ex is begin dit jaar op een uur reistijd gaan wonen. Zijn dochter woont full time bij hem en heeft een zeer matige band met haar moeder. Wij willen gaan samenwonen, maar begrijpen dat dit de zoveelste verandering is in het leven van een 14 jarige. Zelf heb ik een dochter, die een stukje ouder is en nog thuis woont. Wij vragen ons af hoe wij het samenwonen moeten gaan vormgeven. Eerst een gewenperiode van bijvoorbeeld één week in de eigen thuissituatie verblijven om daarna één week samen in één huis te wonen. Of gewoon direct bij elkaar intrekken? Of zijn er nog meer opties?

Ik heb heb al jarenlang zorg voor 2 kinderen . De oudste is nu 16 en de jongste 10. Vanaf de geboorte van mijn oudste Zoon probeer ik al een omgangsregeling , met hun vader te regelen . Alleen laat hij het steeds af weten.. Hij wil namelijk alleen leuke dingen met de kinderen doen als het hem uit komt. Vaak gaat het ook fout, of ik krijg de kinderen overstuur thuis of hun vader komt niet opdagen. Toch vind ik dat zij hun vader beter moeten leren kennen, en dat hun vader zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Mijn oudste zoon wil al geen contact meer met zijn vader en mijn dochter hooguit 10min in de week. Bij ons thuis. Maar nu ben ik zo boos. Op hun vader dat hij niet meer bij ons thuis kan komen en dat er .we allebei een advocaat hebben. Hij wil geen geld betalen voor de kinderen. Dat vind ik ook niet erg maar er moet wel een omgangsregeling regeling komen en ik weet niet meer hoe ???

Ik ben sinds een paar maanden gescheiden. Heb een zoon van 12 en een dochter van jaar oud. De kinderen gaan om het weekend en elke dinsdagavond naar hun vader. Mijn dochter is heel vaak boos en verdrietig. We hebben vaak ruzie. Door de scheiding ben ik vaak niet duidelijk, teveel aan mijn hoofd. Dan lijkt ze wel depressief, noemt zich dan een kutkind. Ze wil ook vaak haar zin hebben. Ook kijkt ze veel scherm en is haar buik dikker geworden. Ik denk omdat ze niet over dingen wil praten. Ze is sowieso een binnenvetter, niet open en lijkt te vluchten voor gevoelens. Toen we nog samen waren, zat ze echt tussen haar ouders in. Nu is ze een beetje aan het zorgen voor haar ouders, lijkt het. Hoe kan ik weer fijn contact met haar krijgen? Of hoort dit bij de verwerking? Ik maak me zorgen om haar en wil gaar graag helpen.

Hallo allemaal, 4 jaar geleden zijn mijn ex en ik uit elkaar gegaan. Samen hebben wij 2 kinderen, een jongen van 9 en een meisje van 6. Toen wij uit elkaar gingen was onze dochter 2,5 jaar en een half jaar later liep ik, zonder bezig te zijn met een nieuwe relatie, tóch mijn nieuwe partner tegen het lijf. Mijn dochter was dus 3 jaar toen hij in haar leven kwam. Hun vader zagen/zien ze maar 1x in de 2 weken. Het contact tussen vader en ons is gewoon goed. Hun stiefvader heeft een baan waardoor hij veel thuis is en de kinderen zien hem soms nog vaker in de week dan mij. De kinderen zijn dol op hun stiefvader en zien hem ook echt als hun extra papa. Nu komt mijn vraag; mijn dochter wilt nooit naar haar vader toe. Ze raakt in paniek en helemaal in tranen. We hebben geprobeerd het te negeren en haar in de houdgreep mee laten nemen. Ze trapt dan een enorme scène en dit blijft ze ook daar volhouden. De ene keer wordt ze uiteindelijk terug gebracht en de dan andere keer blijft ze daar en belt ze mij wel 3x per dag. Haar broer gaat altijd wel gewoon mee. Kan het zo zijn dat ze te jong was toen wij uit elkaar gingen en ze haar vader dus gewoonweg niet goed kent?! Zelfs als ik er niet ben en haar stiefvader doet de overdracht, ook dan blijft ze helemaal aan hem hangen en wilt ze niet met haar vader mee. Dit geeft soms erg vreemde maar vooral ook verdrietige momenten. Voor ons is dit vervelend, maar vooral ook voor haar. Groetjes van een verwarde mama

Onze jongste zoon van net 16 jaar woont sinds 1,5 jaar (we zijn 3 jaar gescheiden) de ene week bij mij, de andere week bij zijn vader. De relatie tussen hem en mij is vooral het laatste halfjaar vrij moeizaam. Ik probeer hem zijn vrijheid te geven, maar probeer daarbij ook op te voeden, d.w.z. dat ik grenzen aangeef en hem niet overal zijn zin in geef. Daarbij heb ik voor mijn gevoel al behoorlijk wat normen en waarden moeten loslaten. Zijn vader is daar makkelijker in en geeft hem eerder zijn zin, verwent hem naar mijn idee behoorlijk. Op momenten dat mijn zoon en ik ruzie om iets kregen, gaf hij altijd aan dat hij bij zijn vader wilde wonen. We hebben dat ook een keer serieus met zijn vader besproken, en toen bleek het allemaal wel mee te vallen en konden mijn zoon en ik samen goed door , Nu heeft mijn zoon aangegeven dat hij toch continu bij zijn vader wil gaan wonen. Met zijn vader heb ik gelukkig een goede relatie. Ik heb dit donderdag jl. met zijn vader besproken. Toen bleek dat onze zoon ook tegen zijn vader zegt dat hij niet meer bij hem wil wonen op momenten dat ze heibel hebben. Onze zoon gebruikt het dus tegen ons allebei. In eerste instantie kwam zijn vader met het voorstel dat onze zoon om het weekend bij mij zou komen, dus 12 dagen bij hem, 2 dagen bij mij. Ik vind dat erg kort, vooral omdat onze zoon in het weekend bijna continu weg is naar zijn vrienden en ik hem dan nauwelijks zou zien. Ik heb toen voorgesteld, 2 doordeweekse dagen en het weekend bij mij bijv. donderdag t/m zondag. Juist om te proberen de band tussen mij en mijn zoon zoveel mogelijk in stand te kunnen houden. Zijn vader vond dat prima en dacht dat onze zoon daarmee wel zou instemmen. Onze zoon is momenteel bij zijn vader en zijn vader heeft dit gisteren (telefonisch) met onze zoon besproken. Deze geeft aan alleen maar 1 weekend in de 14 dagen naar mij toe te willen gaan en als het echt niet anders kan hoogstens 3 dagen (incl. weekend). Ik vind dit erg lastig; ben bang dat als hij maar zo kort bij mij is, ik hem dan nauwelijks spreek en zodoende nog nauwelijks tot geen contact met hem zal hebben. Ik heb eerder proberen te achterhalen waarom onze zoon het bij mij niet prettig vindt, maar krijg daar geen duidelijk beeld bij. Hij ziet wel alles wat ik doe negatief; hoezeer ik ook mijn best doe om hem positief te stemmen. Graag krijg ik jullie advies hoe ik hiermee het beste kan omgaan. Mag ik ook mijn wensen hierover naar voren brengen en is het slim om daaraan eventueel vast te houden? Of moet ik alle wensen van onze zoon hierover respecteren? Mijn doel is dat mijn zoon happy is, maar ook dat onze relatie in stand blijft en uiteindelijk beter wordt. Wat te doen? Met hartelijke dank voor jullie hulp!

Door het vreemd gaan van mijn ex-man zijn wij gescheiden. De scheiding is nog geen 6 weken geleden uitgesproken door de rechter. Mijn ex-man had al een half jaar een relatie voor de scheiding. Nu wil hij onze zoontje van 6 jaar voorstellen aan zijn nieuwe vriendin. Maar mijn zoontje zegt steeds dat mijn ex-man(zijn papa) geen vriendin mag hebben en gewoon thuis moet komen. Ik heb de scheiding geaccepteerd en ik ben achteraf blij dat ik scheiden ben. Want de leugen vlogen om mijn oren van mijn ex-man. Veel beloven naar onze zoontje. Maar niets nakomen. Vraag: Wanneer kan mijn ex-man onze zoontje voor stellen aan zijn nieuwe vriendin? Ik vind het pas tijd als onze zoontje het heeft geaccepteerd dat mama en papa uit elkaar zijn. En dat onE zoontje accepteert dat zijn papa een nieuwe vriendin heeft. Maar ook pas als mijn ex-man samenwoont en serieus een toekomst opbouwd met zijn nieuwe vriendin. Ik wil goed omgaan met mijn ex-man voor onze zoontje. Zodat onze zoontje er zo min mogelijk last van heeft.

Drie jaar geleden zijn de vader van mijn kinderen en ik ui elkaar gegaan. Wij hebben een dochter van 11 en een zoon van 8. Onze dochter heeft veel moeite met het uiten van haar emoties. Ze vlucht ervoor. Ze heeft de scheiding nog geen plek gegeven. Dit maak ik op uit het volgende: sinds een half jaar hebben wij beiden een nieuwe partner gevonden. Onze dochter wil hier niks van weten. Ze wil er niks over horen. Ze heeft mijn nieuwe partner nu 3 keer kort gezien. Daarbij maakt ze geen contact. Morgen gaan we iets leuks doen met elkaar om elkaar wat beter te leren kennen. Zij heeft gekozen wat we gaan doen. Maar toch wil ze nu niet mee en is er veel weerstand. wie heeft tips voor mij? Hoe kan ze het een plek gaan geven? (Ze wil geen hulp van buitenaf zoals kies)