Beste forumleden, Mijn man heeft besloten dat hij wil scheiden wat heel verdrietig is voor allemaal, samen hebben we twee kinderen van 9 en 11 jaar waarvoor we beiden het liefste co-ouderschap willen omdat ze aan beiden evenveel behoefte en recht op aandacht van hebben, en die op de eerste plaats komen in dit hele proces. We zijn alles nu aan het regelen en zijn het bijna over alles eens maar er is 1 ding waar we verschillen van mening en waar ik graag jullie ervaringen over wil horen. Voor de kinderen zal ik in het oude huis blijven wonen zodat ze maar aan 1 nieuwe woning hoeven te wennen, gewoon op school en sportclub etc kunnen blijven. Mijn ex geeft aan dat het voor hem financieel niet mogelijk is om een koophuis in de buurt te vinden en wil daarom een huis kopen op zo'n 25km afstand en de kinderen dan van daaruit naar school/sport en vriendjes brengen. Met de auto is het buiten de spits 30 min rijden en met het Ov een klein uur. Ik ben heel benieuwd of jullie ervaring hebben met ouders die co-ouderschap hebben en zo een afstand bij elkaar uit de buurt wonen, wat de voor- en nadelen van deze oplossing zijn. Alvast heel erg bedankt voor de moeite!

Ik heb vorig naar de keuze gemaakt om te scheiden van de vader van mijn inmiddels 3,5 jarige dochter. Ik denk dat wij het goed geregeld hebben. We hebben gekozen voor co-ouderschap, zien elkaar regelmatig, overleggen dagelijks en eten geregeld samen. Laatst zijn we met zn drieën naar de bioscoop geweest. Ik denk dat ik het onderling contact als vriendschappelijk kan omschrijven. Tóch blijft het schuldgevoel aan mij knagen. Ik heb dit besluit gemaakt omdat ik niet gelukkig werd vd relatie. Maar voel mij schuldig over de lange termijn effecten die het kan hebben op mijn dochtertje. Hebben jullie tips/adviezen hoe ik hiermee om kan gaan? Op welke manier zal de scheiding zo min mogelijk nadelige gevolgen voor mijn dochter hebben?

Ik heb 2 dochters van 26 en 19 jaar. Sinds november 2016 ben ik officieel gescheiden. Het is allemaal erg snel gegaan, zowel ikzelf als mijn oudste dochter zijn in februari 2017 uit het huis vertrokken waar mijn ex is blijven wonen. Mijn jongste dochter is in december 2016 op kamers gaan wonen. We wonen niet dicht bij elkaar, mijn oudste dochter in Nieuwegein, de jongste in Hoofddorp, mijn ex in Tiel en ikzelf in Oss. Mijn jongste en ikzelf hebben dezelfde hobby waardoor zij in het weekend bij mij logeert als ze niet hoeft te werken. Nu is er iets verkeerd gegaan of gezegd door mij waardoor ze geen contact met mij opneemt sinds juni. Volgens mijn oudste dochter is ze boos op mij en zou ik tegen haar liegen . Ze heeft mij geblokt op de whatsapp en facebook. Ze staat mij niet meer te woord ook telefonisch kan ik haar niet meer spreken. Onlangs heeft mijn oudste dochter ervoor gezorgd dat ik haar kon spreken face to face. Er kwam ontzettend veel woede uit mijn dochter en ze verdraait alles. Ik haar ogen ben ik nu een leugenaar. Ik ben hier erg van geschrokken. Volgens mijn oudste heeft ze erg veel moeite met mijn scheiding, haar "veilige thuis" is niet meer. Haar vader geeft niet veel om haar en leeft zijn eigen leven wat de sporen in haar " voormalige thuis" ook laat zien. Bij mij is ze altijd welkom en dat voelde ook goed als ze bij mij was. Ik weet nu niet meer wat ik moet doen, ik heb het gevoel dat ik mijn dochter verloren heb. Ze wil er ook niet meer over praten ook niet tegen haar zus. Een prater is ze nooit geweest maar ze heeft problemen en weet dat zelf niet op te lossen. Ze denkt het alleen aan te kunnen maar ik ben erg bang dat het fout gaat met haar. Wat kan ik doen en evt wat kunnen jullie doen?

Hallo, ik ben alweer bijna vier jaar gescheiden van mijn ex. We hebben samen twee kinderen, een zoon van 12 jaar en een dochter van 10 jaar. We hebben een goed contact en alles in samenspraak met onze kinderen. Nu de zomervakantie vandaag bij ons begonnen, heb ik een verdrietige dochter. Haar leventje van naar school gaan, sport, vriendinnetjes etc. is nu zes weken anders. Ze gaat op vakantie zowel met haar vader als met mij. Ze vindt het heel leuk, maar ook erg moeilijk want beide vakanties gaat ze 1 van de ouders missen. Hier is ze dan ook erg verdrietig om bij het naar bed gaan, overdag gaat het wel dan is ze lekker bezig. Maar in de avond bekruipt haar het gevoel van gemis naar de ouder die er niet is. Wat ook terecht is en ik ook begrijp en zeg haar dit ook. Wie herkent dit en heeft advies voor ons om het onze dochter zo prettig mogelijk te maken als ze op vakantie is.? Wie heeft er tips voor mijn dochter hoe hier mee om te gaan? Het wordt namelijk elke zomervakantie moeilijker voor haar nu ze ouder wordt.

Ik ben een moeder van 2 dochters van 9 en 11 jaar. Sinds april van dit jaar ben ik gescheiden. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 4 jaar oud was en ik heb hier later erg veel last van gehad. Het was in die tijd heel anders dan nu en ik zag mijn vader veel minder vaak dan mijn dochters hun vader nu zien. Zij wonen de helft bij bij en de andere helft bij hun vader en we wonen dicht bij elkaar. Ik ben op zoek naar tips hoe ik mijn dochters het beste kan helpen en ondersteunen, zodat ze goed door deze periode heen komen en er later niet teveel last van krijgen.

Hallo, ik ben moeder van 2 schatten (5 en 3 jaar). Sinds een half jaar zijn hun vader en ik uit elkaar. We zijn 2 weken nadat we hun hebben vertelt dat we gaan scheiden al de co-ouderschapsregeling gestart en hebben elkaar 5 maanden afgewisseld in het 'ouderlijk huis' van de kinderen. Sinds 1 maand wonen de kinderen in 2 huizen. Veel hebben ze zelf mee mogen bepalen em voor mijn gevoel gaan ee nu een rustigere tijd tegemoet om alles echt wat te laten 'wennen'. De vader van de kinderen heeft nu bedacht om over 2 weken een week met vakantie naar het buitenland te gaan, samen met de kinderen en zijn nieuwe vriendin. De kinderen hebben haar 1 keer ontmoet 2 weken geleden. En ik verwacht komend weekend nog eens. Ze heeft zelf ook 2 kinderen naar die gaan niet mee. Nu heb ik geen moeite met de nieuwe vriendin, wel dat onze kinderen daar in zeer korte tijd na de eerste ontmoeting al zo mee geconfronteerd worden. Lijkt me fijner om deze vakantie echt alleen tijd met papa of met mama door te brengen. Mijn voorstel zou zijn een vakantie in nederland waar ze dan een bezoek kan brengen en eventueel een nacht blijft slapen. Ik heb hier niet veel over te zeggen maar wilde jullie mening/ervaring voor zo'n situatie graag horen. Alvast bedankt.

Hoi allemaal. Ik ben een moeder v een meisje v bijna 5 jaar. 2 jaar geleden zijn haar papa en ik gescheiden. Mijn dochtertje wil eigenlijk niet naar haar papa. Dit is vh begin af aan al.zo. tot nu toe heb ik het toch altijd gestimuleerd. Omdat ik denk dat het belangrijk is dat ze contact blijft houden met haar vader. Ze gaat om het weekend en de helft vd vakanties. Nu is het sinds een paar maanden zo dat ze slecht slaapt, buikpijn en hoofdpijn heeft als ze naar papa moet. Dit begint al dagen v tevoren. Ook huilt ze dan veel en gaat ze echt hysterisch mee. Met vader valt niet te praten. Hij zegt afspraak is afspraak. Ze mag mij ook niet bellen als ze bij haar vader is. Ikmaak me zorgen. Ook de juf op schoolmaakt zich zorgen. Wat is jullie advies? Toch naar vader laten gaan of omdat vader niet wil praten via de rechter de omgang proberen aan te passen? Groetjes een bezorgde moeder.

Ik ben een moeder van twee kinderen, 8 en 5 jaar. Mijn ex partner en ik doen co-ouderschap. De zomervakantie breekt aan, voor iedereen een leuke tijd. Echter hik ik als moeder zijnde ook altijd tegen deze periode aan, omdat ik mijn kinderen voor een langere tijd niet zie. Ik hoor vaak om mij heen dat het makkelijk is om de zomervakantie op te splitsen 3 weken bij vader en 3 weken bij moeder. Is dit voor kinderen het fijnste en rustiger of wissel zij toch liever vaker in deze vakantie? Ik hoor graag jullie ervaring hierin.

Ik ben al ruim.8 jaar gescheiden, maar ondanks dat blijft mijn ex moeilijk doen. Waar twee vechten hebben 2 schuld dat is waar maar ik ben al een tijdje klaar met al die onzin en wil gewoon dat mijn dochter niet de dupe blijft van alles. Nu is ze voor 4 weken naar haar vader i.v.m de vakantie die woont hier dichtbij maar ze mag geen contact met ons zoeken niet appen of bellen en dat vind ze moeilijk en.ik als moeder ook. Als ze aangeeft mij te missen krijgt ze straf ze is bijna 13 maar durft er dan niet meer wat van te zeggen omdat die straf niet leuk.is. ook wil ze wel graag dat het co ouderschap blijft. Iemand een idee hoe zij of ik ervoor kan zorgen dat er wel contact kan komen. Met mij.praat mijn ex niet negeert me ook. Voelt zo vervelend dit

Hallo, Ik ben moeder van 2 kinderen meisje van 11 en jongen van 7. Ruim 3 jaar terug weggegaan bij hun vader. De verhouding tussen hun vader en mij is erg naar. Zelf heb ik veel therapie gehad netals de kinderen. De vader heeft ernstig narcistische trekken. En heeft naar eigen zeggen geen hulp nodig. Inmiddels wonen we samen met mijn vriend en om het weekend zijn kinderen. We zijn een echt gezin en iedereen is dol op elkaar. Mijn meisje miet volgend jaar naar de middelbare en weet niet naar welke school. Vader en ik komen er niet uit. We wonen 80 km uit elkaar. Mijn dochter durft niet te zeggen dat ze bij ons wil wonen. Hoe kan ik haar helpen? Moet ze een brief aan de rechter stellen of hebben jullie een beter idee? Tips zijn welkom!