Band opbouwen

Hoi Bert, Wat fijn dat je je verhaal en je vraag durft te delen. Ik ben zelf een kind van gescheiden ouders, en heb ook tijdens mijn tienerjaren (samen met mijn broers) periodes gehad dat ik een van mijn ouders veel minder zag. Ik ben inmiddels 25, en heb veel met mijn ouders kunnen praten over deze periodes, wat mijn afwegingen waren, hoe mijn ouders dat voelde en wat zij vervolgens deden. Rond mijn examens op de middelbare school heb ik een lange tijd bij mijn moeder gewoond, en zag ik mijn vader niet zo veel. Mijn grootste afweging hiervoor was rust! Voor mij kon het heel ingewikkeld zijn om beide mijn ouders te zien, zeker omdat ze nog boos op elkaar waren. Als ik mijn beide ouders veel zag, dan voelde het heel erg alsof ik deel uitmaakte van de strijd die zij nog steeds met elkaar aan het voeren waren. Dit kwam helemaal niet per se door dingen die zij deden, maar meer uit mezelf. Ik kon me schuldig voelen naar mijn moeder, als ik plezier had gehad bij mijn vader, omdat ik voelde dat zij elkaar op dat moment niet mochten. Tegelijkertijd vond ik het ook heel erg stom dat ik mijn vader niet veel zag. Ik vond het heel ingewikkeld om tussen deze twee negatieve gevoelens te laveren, en dat terwijl ik ook nog eens met eindexamens bezig was. Ik heb later een gesprek met mijn vader gehad over deze periode, en ik deel graag wat van dit gesprek in de hoop dat u er ook wat aan hebt. Ik vroeg mijn vader hoe hij die tijd had ervaren, en hij vertelde mij dat dit een van de moeilijkste momenten is geweest in zijn leven. Hij had gezien dat ik en mijn broers ontzettend leden onder het conflict dat mijn ouders hadden. Hij heeft toen gekozen om ons los te laten, en niet aan ons te trekken. Hij vertelde dat hij dit zo pijnlijk en moeilijk vond, en dat het hem ook niet altijd lukte om ons los te laten, maar dat hij dit bleef proberen. Het gekke is dat hij het precies hetzelfde omschreef als u, hij verlangde ook zo erg dat we 'terug' bij hem kwamen. Ik heb uit dit gesprek zo veel liefde en respect voor mijn vader gehaald, ook al komt dit misschien een beetje laat. Uiteindelijk, na wat tijd om dingen te verwerken, zijn we allemaal bij hem terug gekomen en kunnen we hem met veel liefde en respect omarmen. Ik hoop dat u wat aan mijn verhaal hebt, ook al ben ik niet direct op uw vraag in gegaan! Liefs, Arne

Beste Bert, Bedankt voor uw berichtje op het forum. Wat fijn om te lezen dat u en uw dochter het zo leuk en fijn hebben als jullie samen zijn en dat u de band zo graag weer wat beter op zou willen bouwen! Zelf woon ik ook bij mijn moeder en app ik ook af en toe met mijn vader of ga ik soms bij hem op bezoek. Dat het contact via Whatsapp anders is, herken ik wel. Als we samen zijn hebben we het altijd gezellig, maar wanneer we appen loopt ons gesprek toch minder vlot. Soms weet ik niet zo goed waar ik het met mijn vader over moet hebben. Hier heb ik echter geen last van als ik bij hem op bezoek ben, dus daar heb ik niet echt een duidelijke verklaring voor. Wel voelt ons app-contact voor mij soms wat gemaakter, misschien komt het daar door? Een duidelijke verklaring heb ik dus niet, maar ik herken het wel. U vraagt hoe u het verbeteren van de situatie het beste aan kan pakken. Het lijkt mij goed om dit met uw dochter te bespreken. U schrijft dat zij zelf ook zegt dat zij de band wil verbeteren. Misschien kunt u als de gelegenheid zich voordoet hier eens op doorgaan? Dan kunt u aangeven dat u haar graag vaker zou willen en vragen hoe zij hierover denkt. Zo kunnen jullie samen kijken wat voor jullie beide de beste aanpak is! Aangezien uw dochter al 14 jaar oud is lijkt het me prima dat jullie dit samen bedenken, zonder moeder. Ik hoop dat u hier iets aan hebt. Succes! Liefs, Zoë