Ware reden vertellen?

Hi Micky, Allereerst wat goed dat je je verhaal met ons wilt delen op het forum! Wat vervelend dat jullie na jullie therapie toch uit elkaar gaan. Lastig ook zeker voor jullie dochter van 9. Ik zelf was 10 toen mijn ouders gingen scheiden. Het was toen de keuze van mijn moeder om te scheiden van mijn vader. De avond dat dit aan ons werd verteld is ons ook nooit de precieze reden verteld. Tot op de dag van vandaag weet ik deze dus ook niet. Er werd altijd gezegd dat mijn moeder niet meer van mijn vader hield op de manier waarop dat hoorde in een relatie. Ik heb er altijd vrede mee gehad met hoe mijn ouders dat toen aan hebben gepakt. Maar dit kan natuurlijk voor elk kind anders zijn. Mijn ouders hebben altijd contact met elkaar blijven houden. Dus dat is voor mij ook een reden dat ik het niet precies hoef te weten. Dat is hun zaak. Ik weet niet hoe jullie van plan zijn om met elkaar om te blijven gaan maar ik denk dat als mijn ouders minder contact met elkaar hadden gehad ik het wel fijn had gevonden om het te willen weten waarom. Ik denk dan wel pas op een latere leeftijd. Dus alles bij elkaar zou ik het voor dit moment laten maar wel proberen het contact tussen dochter en vader nog zoveel mogelijk te stimuleren. Praten met je dochter over contact met vader lijkt me ook verstandig. Hopelijk heb je hier iets aan! Veel succes! Liefs, Sanne

Lieve moeder, Bedankt voor uw berichtje op het forum, wat fijn om te lezen dat u al zo veel aan de site gehad hebt! Jammer en vervelend dat jullie huwelijk hier toch eindigt, maar ik vind het wel mooi om te lezen dat jullie er door middel van relatietherapie alles aan gedaan hebben. Ik kan me voorstellen dat dit voor jullie dochter uiteindelijk een prettig idee kan zijn! Wat uw eerste vraag betreft kan ik me goed voorstellen dat dit een moeilijke situatie is voor u. Ik ben bij mezelf nagegaan wat ik graag zou willen als ik in uw dochters' schoenen stond en had daar niet zo 123 een eenduidig antwoord op. In eerste instantie dacht ik: 'Ik zou het willen weten, ik heb recht op de waarheid'. Daarna heb ik me echter afgevraagd wat ik eraan zou hebben en toen kwam ik tot de conclusie 'niet veel'. Naast dat ik dan de waarheid weet, kan ik eigenlijk niet echt andere positieve dingen bedenken. Ik kan me zoals u zelf al zegt dat het heel kwetsend kan zijn om te horen dat er al een ander in het spel is, helemaal als ik het zelf nog niet kan bevatten. Verder denk ik dat ik, op 9-jarige leeftijd, dit mijn vader best wel kwalijk zou nemen, ondanks dat hij er zelf eigenlijk misschien niets aan kan doen. Want inmiddels weet ik hoe complex liefde kan zijn. Hoewel ik ook niet zeker weet of ik het nu (op 22-jarige leeftijd) direct zou kunnen relativeren. Verder moet ik dan niet alleen verwerken dat mijn ouders niet samen zijn en alles wat daardoor verandert, maar ook al dat mijn vader alweer met iemand anders is. Uw tweede vraag betreft ook een lastig dilemma. Wij willen als kinderen na de scheiding natuurlijk graag gehoord worden en willen graag inspraak hebben wanneer er belangrijke beslissingen genomen worden. Toch lijkt het me wel goed om de kinderen altijd aan te blijven moedigen om beide ouders te zien. Wil uw dochter haar vader even niet zien omdat zij hem enigszins de 'schuld' geeft van de scheiding? Als dit zo is lijkt het mij persoonlijk goed om dit idee bij haar weg te nemen. Zelf zou ik niet willen dat ik één van mijn ouders anders behandel of bekijk omdat deze 'schuld' heeft aan de scheiding. We hebben beide ouders nodig in ons leven, vooral net na de scheiding! Dit heeft trouwens ook betrekking op uw vorige vraag. Ik heb nu dus aangegeven wat ik graag zou willen in deze situatie en hoop dat u hier iets aan hebt! Verder wil ik u nog graag meegeven dat, de online workshop en/of het boek van Marsha Pinedo misschien wat voor u zou kunnen zijn. Niemand heeft direct verstand van scheiden, maar de workshop en het boek bieden een mooie kans om er toch wat meer verstand van te krijgen! Heel veel succes en heel veel liefs, Zoë