Ik en mijn ex man zijn niet op speaking terms en opnieuw in een procedure beland. Ik had buiten het gedoe heel graag het contact mbt onze kinderen (18,22,25) willen houden..Hij houdt alles af en onze jongste dochter heeft daar last van. (kiest voor vader) en ik moet het ontgelden, zij is nog altijd boos op mij. Mijn ex heeft er voor gekozen geen gezangrijke opvoeding meer te willen een dus ista ik de laatste jaren aan de zijlijn. Het verscheurt mij. Nu kwam ik de brief tegen aan alle gescheiden ouders van Nederland. Maar twijfel hem deze brief zelf zal sturen. Wie weet heeft het een opening maar ben ook bang voor de (negatieve) reactie. Wat denken jullie?

Ik ben nu 1.5 jaar in een vechtscheiding beland. Mijn kinderen zijn uithuis geplaatst omdat vader de kinderen ernstig manipuleerde en onder druk zette. Ik heb het net als de kinderen erg moeilijk mee. De kinderen durven hun eigen mening niet meer te geven. Geven vaak als antwoord weet ik niet. Onder begeleiding van de voogd mogen de kinderen binnenkort weer voor een begeleide omgang bij mij thuis komen. Hoe laat ik dit rustig en gezellig voor hun verlopen. De kinderen zijn 12 en 9 jaar. Ben benieuwd naar jullie adviezen, alvast erg bedankt

Mijn naam is Thijs ik ben vader van 3 kinderen hun namen en leeftijden zijn Tess 4 jaar Lieke 14 jaar en Luuk 15 jaar. Wij zijn er jaar geleden gescheiden. Wij vonden co ouderschap het beste. en hebben dat ook overlegd met de twee oudste en die stemden daar mee in. Maar nu is het zo dat Luuk niet zo goed met moeder overeenkomen, en zegt dat moeder altijd op hem zit te vitten. Maar moeder zegt dat hij zich nergens voor inzet.dat hij alleen maar op de smartphone zit of hij zit te gamen. Bij mij daarentegen doet hij wel wat er gevraagd wordt wel niet direct maar hij doet het. Nu is hij 3 weken bij mij om tot rust te komen. Ik heb wel aan hem en aan moeder aan gegeven dat er een gesprek moet komen. En ik vind dat moeder het tijdstip en dag moet voorstellen voor het gesprek.maar helaas vind zij dat Luuk dat moet aangeven. En nu komt het hij geeft eigenlijk meer aan om bij mij te blijven wonen en dan een keer in de 14 dagen een weekend naar moeder te gaan. Maar ergens vind ik het tegenover de twee dochters niet kunnen omdat ze dan hun broer onder week zien als zij bij mij zijn voor een week. Wat zou ik kunnen doen?

Wij zijn 4,5 jaar gescheiden. Mijn zoontje is 11 en wilt absoluut niet dat ik een nieuwe relatie krijg voor zijn 17e. Hij slaapt ook slecht hierdoor.... Wat kan ik hier aan doen? Ik ga nu met een vriend om en mijn zoontje vind hem heel aardig maar dan als een vriend . Ik wil het ook niet zwaarder maken maar hij blijft erbij dat ik alleen met zijn vader nog een relatie mag en voor de rest met niemand... Wat zouden jullie fijn vinden in deze situatie?

Ik ben niet een gescheiden ouder. Ik ben verliefd geworden op een getrouwde man die momenteel in scheiding ligt omdat hij ervoor heeft gekozen om bij mij te zijn. Uiteraard ben ik blij met zijn keuze voor mij maar ik vind het ook heel moeilijk voor zijn ex-partner en vooral voor zijn dochter van 11. Daarom wil ik er alles aan doen om het voor haar zo goed mogelijk te doen, zonder haar moeder voor het hoofd te stoten. Ze hebben er (3maanden geleden) voor gekozen om eerlijk te zijn over de reden van hun scheiding. Hun dochter weet van mijn bestaan. Ze heeft er veel vragen over naar haar vader. In het begin vooral kritische vragen maar nu komt ook de nieuwsgierigheid. Wat daarin meedraagt is dat zijn dochter en ik dezelfde hobby hebben, nl paardrijden. Mijn vriend wil graag dat wij elkaar gaan ontmoeten. Ook ik wil dat heel graag maar ik vind het ook heel eng. Is dit te snel? Wat zijn jullie ervaringen met nieuwe vriend(in) ontmoeten? Wat is een juiste aanpak?

Mijn dochter van 7 jaar heeft moeite met de scheiding. Dat is nu 2 jaar geleden. We hebben een co-ouderschap en vader en ik wonen dicht bij elkaar. Als ze bij papa is, mist ze mij en andersom. Ik wil haar graag helpen. Wat kan ik het beste doen?

Hoi ik heb een zoon van 11 en die wil niet meer naar zijn vader en zijn vriendin. De vriendin bepaalt daar de regels. Mijn zoon heeft geen goede band met haar en de vader begrijpt zijn zoon van 11 niet . Wat kan ik hier aan doen ? Ik zit er heel erg mee .

Hallo allemaal, fijn dat jullie er zijn omdat ik graag jullie menig waardeer! Ik ben gescheiden en heb twee kinderen, dochter 16 en zoon 12, samen heb ik met hun vader co-ouderschap. Ik ben opnieuw getrouwd na jaren samenwonen en verder leek alles prima.. mijn dochter pubert verschrikkelijk en er schuilt heel veel emoties, ik heb hulp gezocht en geleerd dat ik haar gevoel moet erkennen, ik probeer hier zoveel mogelijk rekening mee te houden!, ik probeer samen met haar vader te communiceren, samen een duidelijk lijn, of desnoods samen aan tafel.. het gaat helaas niet,het is lastig echt ook puber gedrag (alles laten slingeren, beloftes niet nakomen enz..) en als ik wat van zeg is het “gezeik” en dan wil ze bij haar vader wonen, zolang ik niet “zeik” blijf ze maar dan moet ik haar met rust laten, en ze is behoorlijk grof,ik zeg altijd als je mij nodig heb ben ik er of altijd voor een luisterende oor...ik wil haar niet laten vallen,maar is pittig..ook zij krijgt hulp.. maar het lijkt alleen maar erger te worden, ik wil haar graag helpen. Wat zouden jullie fijn hebben gevonden in zo'n situatie?

Hi ervaringsdeskundigen, wat fijn om ook hier mijn vraag eens te kunnen stellen, want wat kan het toch complex zijn allemaal he. Zelf ben ik al een aantal jaren bonusmoeder van twee schatten van kinderen. Nu merken we de laatste tijd dat de manier van opvoeden bij de vader anders verloopt dan bij de moeder. Nu ontkom je hier bijna niet aan, want ieder geeft daar toch zijn eigen invulling aan, maar soms zijn de twee ‘werelden’ wel heel erg verschillend van elkaar. Met name de manier waarop er met de kids wordt gecommuniceerd. Bij de een ligt de nadruk op de positieve dingen en kan er open worden gesproken over de nieuwe partners, bij de ander is er vaak een negatieve benadering en is er zeer gesloten houding mbt het mogen praten over de nieuwe partner, alsof deze niet bestaat. Hoe zijn jullie ervaringen met de twee ‘werelden’ die ontstaan na een scheiding en welke tips en adviezen hebben jullie hiervoor? Super bedankt alvast!!

Ben al jaren gescheiden met een week om week co-ouderschap. Dit loopt al jaren goed. Een week fijn samen met de kinderen met alle focus op hen en in de week dat ze bij hun moeder zijn ben ik bij mijn nieuwe vriendin die in een andere plaats woont en praktisch niet naar mij kan reizen. Helaas is een van de kinderen (16jr) door een conflict met zijn moeder door haar op straat gezet en wil ze hem er niet meer in. Natuurlijk kan hij nu bij mij terecht maar als volgende week de andere kinderen weer naar hun moeder gaan, wat dan? Als ik dan dagen naar mijn vriendin zou gaan? Praktisch zijn zaken wel te regelen (eg eten, was, etc) maar gezien de afwijzing die hij van zijn moeder gehad heeft vraag ik me af hoe het emotioneel over kan komen; De concrete vraag: zal hij (ook gevoelsmatig) begrijpen dat het ook voor mijn leven/ belangrijk is om bij mijn vriendin te zijn & dat ik er wel voor hem ben of zal hij dit toch als een volgende afwijziging ervaren? Wat denken jullie?