Logo Villa pinedo small
Logo Villa pinedo small

Is er hoop?

Didi, 36 jaar

Ik ben nu 3 jaar gescheiden na 20 jaar samen geweest te zijn. Ik kan nog steeds niet begrijpen dat mijn ex bij me weggegaan is. Zijn reden is dat we uit elkaar gegroeid zijn + verliefd geworden os op mn beste vriendin met wie hij overigens nu ook al 3 jaar samenwoont. Wij hadden geen slecht huwelijk. Gewoon wat sleur, twee kids van nu 5 en 7. Mijn oudste heeft er het meest verdriet over dat het niet meer is zoals vroeger. En dat is wat mij het meest pijn doet. In mijn optiek trouw je, heb je kinderen en je bent dan voor altijd bij elkaar. Dan ga je niet uit elkaar omdat je uit elkaar gegroeid bent. In mijn beleving ben je dan egoïstisch. Je hebt toch gekozen voor kinderen? Nu bepaal jij dat je kinderen gescheiden ouders hebben met alle gevolgen van dien. Ik kom er uiteindelijk wel boven op. Maar het feit dat mijn kinderen dit aangedaan is kan ik niet verwerken. Wie o wie kan me hierbij helpen zodat ik het makkelijker kan accepteren dat het njet meer terug te draaien is. Ook al vind mijn ex dat hij er inderdaad een potje van gemaakt heeft. Geen spijt maar beter had hij het niet gedaan (zijn woorden aan een vriend van hem). Wil zo graag verder en sterker hierin worden. Vind het zo erg voor mn kindjes. Is er hoop dat ze zich op termijn beter gaan voelen?

3

18-10-2018

Stel je eigen vraag
OF

Reacties (3)

Jelicia

meer dan 7 jaar geleden

Beste Didi, Bedankt voor je vraag op ons forum, een super belangrijke vraag ook waar ik persoonlijk veel ervaring mee heb. Ik hoop dat ik je een beetje kan helpen met die ervaring:). Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zeven was en mijn broertjes waren 4 & 5. Om heel eerlijk te zijn kan ik mij niet heel veel meer herinneren van de periode toen mijn ouders nog wel samen waren. Aan de ene kant komt dit denk ik omdat ik nog zo jong was en aan de andere kant omdat de periode erna altijd vrij dramatisch is verlopen. Toen mijn ouders gescheiden waren voelde mijn moeder zich heel vaak heel verdrietig (wat ik natuurlijk ook helemaal begrijp). Ze huilde vaak, negeerde mijn vader of zei slechte dingen over hem. In ieder geval heeft ze echt nog nooit iets aardigs over hem gezegd. Als ik nu denk aan de scheiding vind ik het eigenlijk niet super erg dat mijn ouders niet meer samen zijn. Mijn vriend heeft ouders die nog wel steeds getrouwd zijn maar al heel lang de liefde zijn verloren. Hij kent dus weer niet het voorbeeld van mensen die echt heel intens gelukkig zijn met elkaar, iets wat ik wel keer ken door mijn vader en stiefmoeder. Dat is wel echt iets positiefs aan de scheiding denk ik. Dat ik heb geleerd hoe verliefd mensen op elkaar kunnen zijn:). Wat ik wel heel erg vond (en nog steeds vind) is dat mijn ouders na de scheiding nooit meer normaal met elkaar hebben gepraat. Vooral mijn moeder was heel gekwetst en boos op mijn vader waardoor ik als kind nooit open van mijn vader mocht houden. Als ik een weekendje bij hem was geweest kon ik haar nooit vertellen hoe leuk het was, want dan werd zij weer boos en verdrietig. Dit heeft mij het meeste pijn gedaan, hoe alles ná de scheiding ging, niet de scheiding zelf. Ik voelde mij altijd heel loyaal naar mijn moeder, want zij was degene met verdriet. Daardoor ging ik op een gegeven moment ook mee in het slecht praten over mijn vader, want als ik iets leuks zei over hem kwetste ik haar. Maar dat klopt natuurlijk helemaal niet weet ik nu, want aan de rol van mijn ouders verandert namelijk helemaal niets! Mijn ouders zullen altijd mijn ouders zijn, of ze nou getrouwd of gescheiden zijn. Als mijn ouders elkaar als mede-ouder hadden gezien in plaats van ex-partners was mijn hele jeugd echt zoveel fijner geweest. Dan hadden mijn ouders mijn slaapkamer kunnen zien in beide huizen (wat nu nooit is gebeurd want ze waren niet welkom in elkaars huis, wat een onzin want het is mijn vader/moeder!!) en had ik nooit het gevoel gehad dat ik moest kiezen tussen beiden. Mijn allergrootste tip is dus om je te beseffen dat de scheiding echt niet het allergrootste probleem is, ik kan mij niet eens meer herinneren dat mijn ouders bij elkaar waren haha. Maar wat wel het aller belangrijkste is, is dat hoe jullie daarna met elkaar omgaan wél invloed heeft op de rest van ons leven. Dus als jullie het blijven hebben over een ex in plaats van mijn vader of moeder en nooit iets aardigs over elkaar zegt, dan beïnvloed mij dat heel negatief maar niet de scheiding zelf. Er is trouwens ook een Online Training speciaal voor ouders, hierin leggen nog meer kinderen uit wat zij graag zouden willen na een scheiding:). https://training.villapinedo.nl Hopelijk heb je iets aan mijn advies:). Liefs

0

Maureen

meer dan 7 jaar geleden

Beste Didi, Wat goed en dapper dat je je vraag hier durft te stellen. De situatie die je hier beschrijft is voor mij heel erg herkenbaar. Mijn ouders waren bijna 25 jaar getrouwd toen ze mij en mijn broer (toen 18 en 19) vertelden dat ze gingen scheiden. Er was nooit ruzie in huis en voor ons leken ze heel gelukkig getrouwd. Mijn moeder is in het weekend bij haar nieuwe vriend gaan wonen en doordeweeks thuis, mijn vader was in het weekend thuis (doordeweeks was hij sowieso al nooit thuis door zijn werk). Bij ons was het idee ook altijd dat je getrouwd bleef 'tot de dood ons scheidt', maar het bleek dat mijn moeder al jaren niet meer gelukkig was. Haar nieuwe vriend was niet de oorzaak van de scheiding, vertelde ze, maar de reden dat het nu gebeurde. Niet pas op het moment dat mijn broer en ik bijvoorbeeld allebei uit huis waren. Wat jij beschrijft als egoïstisch, zo voelde mijn vader zich ook lange tijd. Wat ik als kind gemerkt heb was dat je ouders altijd je ouders blijven. Ook als ze gaan scheiden zien wij nog steeds onze ouders als de mensen die het meest van ons houden. Wat ik wel heel erg ervaren heb in de omgang met mijn vader was dat hij zijn boosheid heel erg aan de buitenwereld liet zien (hij gooide bijvoorbeeld spullen van mijn moeder demonstratief weg waar wij bij waren), maar dit zorgde bij mij voor heel veel frustraties. Wat er ook gebeurd was, mijn moeder blijft mijn moeder en niemand mag haar spullen weggooien. Dit zorgde voor veel frustraties tussen mij en mijn vader. Daarna hebben we het erover gehad, en nu zit hij op een punt dat die boosheid wel over is en onze band is ineens ook veel beter. Wat ik als advies wil geven: hoe moeilijk het nu ook mag lijken, probeer geen slechte dingen over je ex te zeggen waar de kinderen bij zijn (iedereen moet zijn gevoelens uitspreken natuurlijk, maar probeer dit bij vrienden of andere volwassenen te doen). Voor de kinderen blijft hun moeder hun moeder en hun vader hun vader. Praat met de kinderen over wat er gebeurd is, en als het mogelijk is probeer dan samen met je ex te praten of zorg dat jullie in ieder geval op één lijn zitten qua verhaal, dan is het voor de kinderen ook makkelijker om aan te geven waar ze mee zitten. Om nog even terug te komen op het 'egoïstisch zijn", ik kan me heel goed voorstellen dat je dit zo voelt. Zelf heb ik ook een tijd gedacht dat het egoïstisch was van mijn moeder om 'mijn perfecte gezin' kapot te maken, maar toen ik er langer over nadacht kwam ik erachter dat mijn moeder inderdaad niet gelukkig was in haar huwelijk (ook als ik nu zie hoe het huwelijk met mijn stiefvader is). Ik heb mezelf de vraag dan ook gesteld: moet mijn moeder tot haar dood ongelukkig zijn, zodat wij een gezin kunnen blijven? Nu heb ik weliswaar gescheiden ouders, maar ik heb er ook een hele nieuwe familie bij gekregen. Ik heb een stiefvader, een stiefbroer én een stiefzus en ik ben ondertussen zelfs al tante van twee nichtjes geworden. Verder vieren we alle feestdagen twee keer en heb ik twee huizen waar ik me thuis kan voelen. Samengevat denk ik dat het bij de kinderen op den duur wel zal loslopen. Ook is het naar mijn idee belangrijk om te blijven praten met de kinderen, en dan niet in de slechte zin over de andere ouder, maar meer over de gevoelens van de kinderen. Wat voelen zij? Wat vinden zij moeilijk? Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt, en mocht je ooit nog vragen hebben dan kun je die natuurlijk altijd hieronder zetten of een nieuw berichtje plaatsen! Groeten, Maureen

0

Didi

meer dan 7 jaar geleden

Wow! Echt super super bedankt voor jullie reactie. Lees het met tranen in mijn ogen en kippevel! Wat ik echt wil benadrukken, en stiekem ook wel trots op ben, is dat ik nooit nare of slechte dingen over mijn ex zeg waar de kinderen bij zijn. In tegendeel zelfs. Ik behandel hun vader zoals ik ook zou doen als we nog samen zouden zijn. En als mn kindjes iets zeggen wat even minder leuk is dan probeer ik ze uit te leggen hoe pappa het bedoeld heeft. Zelfs blijf ik positief over zijn partner. In het begin zagen de kinderen nog altijd mijn verdiet. Huilde waar ze bij waren omdat ik echt mn tranen niet altijd kon bedingen.Dat gebeurd gelukkig tegenwoordig niet meer. Nu is mijn verdriet voor mezelf of voor de mensen om mij heen. Omdat het nu 3 jaar geleden is heb ik toch wel weer hulp gezocht, hoop dat het mij verder brengt in de verwerking. Ik vind het mooi om te lezen dat jullie bij volwassen leeftijd het besef hebben dat het misschien wel beter was zo. Ik hoop dat het ook zo voor mijn kinderen zal zijn. Maar het gekke is dus dat het mij niet uit had gemaakt de rest van mijn leven "ongelukkiger" te zijn als mn kinderen maar geen gescheiden ouders hebben. En dat onkrachten jullie nu dus ook. Daar ben ik enigzins wel blij mee. Dus als ik jullie zo lees, is dat gewoon het allerbelangrijkste! Ik ben jullie daarom ook erg dankbaar dat jullie de tijd, moeite en kwetsbaarheid hebben genomen om dit voor mij te typen! Echt super bedankt! Komt allemaal wel goed! Echt nogmaals bedankt! Liefs!

0

Geef antwoord op deze vraag

Reageren op vragen van ouders is alleen mogelijk door kinderen met gescheiden ouders

respond to letter