Hallo Ik ben vier jaar geleden gescheiden. mijn vraag aan jullie . welke therapie is het beste voor mijn kinderen van 6 en 9 jaar oud. Helaas zitten ze midden in een vechtscheiding. Wat zijn jullie ervaringen met therapie mvg

Goedendag, Ik ben ouder van een dochter van 7 (bijna 8). Haar moeder en ik zijn ongeveer 1,5 a 2 jaar uit elkaar. Komende februari krijgt mijn nieuwe vrouw een kindje van ons samen en wordt mijn dochter dus half zus. Het nieuws hiervan heeft ze (voorzichtig gebracht) met open armen ontvangen en is er zichtbaar en hoorbaar heel gelukkig mee. Mijn vraag gaat met name over de periode van de zwangerschap en geboorte. Hoe zijn de ervaringen hiermee? Mijn gedacht is om haar zoveel mogelijk te betrekken bij de zwangerschap en de geboorte. Dat betekent dat ik haar graag (indien ze dat zelf wil) zsm na de geboorte haar nieuwe zusje / broertje wil laten leren kennen. Hoe hebben jullie dat ervaren en wat vinden jullie van dit idee? met vriendelijke groet, Cees

Hoe kan je weer normaal met de mede-ouder communiceren als hij je zo emotioneel en financieel bedrogen heeft en de kinderen vele jaren vergeten is. Dit maakt het zo lastig om er beide op een normale manier voor de kinderen te zijn. Hoe kan je daar het beste mee omgaan? Beide kinderen hopen dat wij weer met elkaar kunnen communiceren . Ik vind dit moeilijk ook al weet ik dat dit is wat de kinderen willen

De moeder van mijn drie kinderen en ik zijn in november 2016 gescheiden. Ik heb destijds het gezin verlaten omdat in 2015 het huwelijk tussen hun moeder en mij in het slop is geraakt en het lukte mij niet om dit te redden en heb toen de verkeerde keuze gemaakt om een buitenechtelijke relatie te starten. Als ik alles kon terugdraaien dan zou ik dat zeker doen. Ik mis het gezinsleven elke dag opnieuw en ik merk dan onze kinderen er erg veel last van hebben dat zij 1 weekend in de 2 weken bij mij zijn. De rest van de periode zijn zij bij hun mama omdat zij de volledige zorgtaak op zich heeft genomen. Alles wat ik zeg of doe bij hun moeder werkt als een rode lap op een stier en dat maakt de communicatie niet heel makkelijk, ik heb haar zelfs aangeboden om met een onafhankelijk iemand te praten om haar verhaal te kunnen doen. Ik merk nl. dat wij nog steeds veel ruzie hebben en daar lijden onze kinderen onder. Hoe kunnen wij weer goed met elkaar communiceren voor onze kinderen? Haar reactie is dat zij geen hulp nodig heeft, help ajb!

Hallo. Mijn dochter van 16 heeft na een aanvaring met mij plotseling besloten om bij haar vader te willen wonen. Zelf ben ik het er niet mee eens aangezien daar niet naar haar wordt omgekeken en ze daar kan doen wat ze wil. Ook hebben vader en ik geen goed contact met elkaar en zij kwam er altijd heel weinig. We waren altijd heel close en wat er nu precies is gebeurt weet ik niet. Wat zijn jullie ervaringen? Wat kan ik doen? Lieve groet.

Ik ben 7 jaar geleden uit elkaar gegaan met de vader van mijn kinderen, die nu 8 en 10 jaar zijn. Onze relatie is over gegaan, omdat hij een ander had ontmoet die woont in Zeeland. Inmiddels woont hij daar samen met haar en heeft met haar 2 kinderen. Ik woon zelf met de kinderen in Noord-Holland. De reis die ze om het weekend moeten maken van hier naar daar hebben ze veel moeite mee. Heen met de auto en terug met de trein..In het begin vonden ze het niet zo erg, maar nu ze wat ouder worden hebben ze er wel moeite mee. Ze zijn soms al halverwege de week verdrietig dat ze naar hun vader gaan in dat weekend. Ze willen niet omdat ze bij mij willen blijven en willen afspreken met hun vrienden. Hoe kan ik hun hier het beste in steunen of wat kan ik tegen ze zeggen. Ik kan de situatie niet veranderen hopelijk wel makkelijker maken. Dank voor jullie luisterend oor!

8 jaar geleden gescheiden toen mijn zoontje 10 maanden was. Sinds een half jaar komt mijn zoon er voor uit niet naar zijn vader te willen en zich daar absoluut niet thuis voelt. Al die jaren een omgang van om de week gehad.maar sinds een paar maanden gaat dit erg moeizaam. Nu wilt hij helemaal niet meer ,maar mist zijn vader wel, maar weet ook dat de situatie niet veranderd en als hij zou gaan zich weer vervelend zou voelen. Wat Kan hij doen . Hoe kan hij omgaan met dat gemis. Telefonische contact gaat ook niet vader stelde de verkeerde vragen en zegt dingen wat hem onrust geven. Graag advies.

2 maanden geleden zijn de vader van 2 leuke jongens (4 en 6 jaar) en ik uit elkaar gegaan. Wij denken op goede voet. Toch vind ik het moeilijk om mijn zoontjes te steunen. Wat is de grootste behoefte? Bij de vraag stellen, krijg ik antwoorden als 'niks', 'een nieuwe legodoos'. Ik zou graag willen dat met name de oudste zijn vragen/ gedachten bespreekbaar durft te maken, maar ben bang dat door steeds te vragen ik de druk te hoog maak. Hebben jullie tips/ ideeen?

Ik ben moeder van een zoon van 7 jaar. De vader van mijn zoon woont sinds een half jaar samen met zijn nieuwe partner. Wij hebben co ouderschap waarbij onze zoon week op week af bij beide ouders is. Sinds deze periode is het contrast tussen de kleding stijlen voor onze zoon erg groot geworden. Bij mij draagt hij T-shirt, vest, broek en sneakers naar eigen keuze. Bij vader draagt hij steeds vaker poloshirts, blouses, nette broeken en nette schoenen. Ik zie het alsof mijn kind zich in twee keurslijf aan het wringen is. En ik vind eigen keuze belangrijk. Als ik hier naar vraag laat hij weinig los over wat hij van de kleding bij vader vind. vanuit loyaliteit denk ik. In hoeverre zou mijn zoon vanuit jullie ervaringen last hebben van deze verschillen?

Hoe kan ik het contact met mijn 3 dochters (2 jong volwassenen en een middelbare scholiere) herstellen na een vechtscheiding en verlies van contact (2 oudsten vrijwel direct na de scheiding in 2011 en jongste in 2017 na 6 jaar goede omgang na moeilijk te begrijpen besluit rechter)? Het is nu rustig iig wat mij betreft. Graag wil ik ruis van de lijn halen, excuses aanbieden, goede herinneringen ophalen, met een schone lei beginnen, weten hoe het met ze gaat … ik mis ze, maar vooral wil ik recht zetten (en leren van) wat er krom is zodat ze me niet meer hoeven te ontwijken of bang te zijn en als ze willen naar me toe kunnen komen … Dus gewoon weer of eindelijk voor normale verhoudingen zorgen ….