Leugens

Hallo Louise, bedankt voor je berichtje op het forum. Inderdaad een erg lastig dilemma! Het lijkt me totaal niet fijn dat je ex zo over je praat, maar wat vind ik het knap dat je je mond houdt tegenover je kinderen! Dat doen zeker niet alle ouders. Ik kan me voorstellen dat je voor jezelf wilt opkomen, maar ik lees in dit bericht dat je juist in het belang van je kinderen denkt en daarom jezelf niet verdedigd. Dat vind ik echt heel goed om te lezen. Mijn moeder praatte (en praat soms nog steeds, na 5 jaar) erg negatief over mijn vader. Als ze dan ruzie hadden gehad, ging ze dat allemaal tegen mij vertellen (ik was 13/14/15 jaar) en mijn vader zwartmaken tegenover mij. Ik ben altijd loyaal geweest naar mijn beide ouders toe (en dat ben ik nog steeds) maar het is niet leuk om te horen dat je moeder op zo'n manier over je vader praat. Nu ze gescheiden zijn, heeft ze nog regelmatig dingen op hem aan te merken. Dingen waar zij niets mee te maken heeft en waar ze dus ook niets over zou moeten zeggen. En al helemaal niet tegen mij, want ik sta er elke keer tussenin. Ik heb haar al eens gezegd dat hij nog steeds mijn vader is en dat hij dat ook blijft, of zij nu gescheiden zijn of niet. Mijn moeder lijkt dat niet zo goed te kunnen begrijpen, met als gevolg dat ik een rotgevoel overhoud aan dat soort gesprekken. Juist omdat ik weet hoe het is als er zo negatief over de andere ouder wordt gepraat, kan ik alleen maar beamen dat je goed bezig bent doordat jij dat niet doet. Ik kan me voorstellen dat het lastig is, want jij verdient het niet om door je ex gechanteerd te worden en dat erover je gelogen wordt, dus eigenlijk heb je alle recht om jezelf te verdedigen. Maar je kinderen komen er dan wel tussen te staan.. zij horen dan van beiden kanten een verhaal en hebben misschien het gevoel te moeten 'kiezen' tussen jullie. Dat is natuurlijk ook niet de bedoeling. Als ik naar mezelf kijk, zou ik het fijn gevonden hebben als mijn moeder niet zo over mijn vader praatte (en soms nog doet). Mijn vader heeft namelijk nog nooit één kwaad woord over mijn moeder gezegd. Het was prettig geweest als mijn vader dat ook niet over mijn moeder had gedaan, maar helaas.. Dus ik kan alleen maar zeggen: Geef het goede voorbeeld, zoals je dat nu ook al doet. 'Verlaag' je niet tot een bepaald niveau, daar schiet jijzelf, maar ook je kinderen niets mee op. Op onze site https://www.villapinedo.nl/ouders/ kun je van alles vinden van kinderen met gescheiden ouders, maar ook blogs en vlogs. Misschien kun je daar ook nog tips vandaan halen. Ik wens je veel sterkte! Liefs, Nadine

Beste Louise, Wat een nare situatie! Heel fijn dat u zo'n rekening houdt met de kinderen en probeert niet in te gaan op het gedrag van de vader. Ik heb in zo'n zelfde situatie gezeten. Mijn ouders kunnen absoluut niet communiceren en hebben elkaar de tent uit gevochten. Ze hebben een rechtszaak gehad en in die periode hadden ze weinigs goed meer over elkaar te zeggen. Mijn moeder heeft ons er zo veel mogelijk erbuiten gehouden, dat is ook wat we wilden. Mijn vader daarentegen was zo onzeker (we zijn daar maar om het weekend) dat hij allemaal gemene dingen begon te vertellen over mama. Hij was bang dat mama dat ook deed en wilde zich verdedigen door 'zijn kant van het verhaal' te vertellen. Inmiddels wist ik echt wel hoe het zat en had ik daar dus totaal geen behoefte aan. Ik heb hem heraaldelijk gevraagd te stoppen met alle negativiteit en uitgelegd dat mama hem niet zwart maakt. Geen reden dus om zo te doen. Dat drong niet tot hem door en hij bleef doorgaan. Uiteindelijk was ik er zo klaar mee dat op een dag toen hij weer zo naar deed, ik gewoon boos ben weggelopen. Toen kwam het wel binnen, en nu doet hij dat niet meer. Wat ik hiermee wil zeggen is dat hij bij mij behoorlijk averechts werkte: hij probeerde ons op te zetten tegen mama maar daardoor ben ik me juist veel meer gaan afzetten tegen papa. Ik kan er echt niet tegen als iemand iets naars zegt over iemand anders waar diegenen niet bij is. Ik heb er met mama over gepraat en ik kan het enorm waarderen dat zij erboven stond en niets over papa zei. Wellicht kunt u eens met uw kinderen hierover praten. Vraag eens hoe zij zich voelen. Laat zien dat u er voor ze bent. Als ze uitleg willen dan kunt u die geven. Als ze aangeven er last van te hebben kunt u zo doorgaan: erboven staan en niets terugzeggen. Ik vind het ontzettend knap dat u dat tot nu toe zo doet, ik weet hoeveel moeite het kost om niet in de verdediging te schieten, maar ik persoonlijk heb dat altijd zo fijn gevonden! Als uw kinderen erg last hebben van de negativiteit van vader kunnen zij zelf misschien het gesprek aangaan met vader. Hopelijk zal hij luisteren naar de ervaringen van de kinderen en past hij zich aan. Ik denk dat het de meeste kans van slagen heeft als de kinderen er zelf iets van zeggen. Als ze het eng vinden om dat gesprek aan te gaan kunnen ze dat samen doen of een brief schrijven. Ik ben met mijn vader het gesprek aangegaan toen hij weer eens negatief deed en heb hem de keren daarna constant aan herinnerd dat ik het niet wil horen. De aanhouder wint ;-) Sterkte! Amélie