Relatie met mijn jongens

Beste Paul, Allereerst wil ik zeggen dat ik het heel fijn vind om te lezen dat uw, ondanks de afstand, iedere woensdag naar uw zoons bent gereden en daar zelfs bent blijven slapen. Ik herken deze situatie heel goed, mijn moeder woonde ook één uur bij ons vandaan en kwam elke woensdag (vanwege de vrije middag). Daarnaast waren wij ook bij haar om het weekend. Dit is de eerste paar jaar helemaal goed gegaan, maar toen ging ik naar de middelbare school en had ik die vrije woensdagmiddag niet meer. Mijn moeder bleef wel nog de woensdagen komen voor mijn broertje, totdat hij uiteindelijk ook naar de middelbare school ging. Het was wel even wennen om mijn moeder niet meer elke week te zien. Toen waren de smartphones nog niet zo'n dingetje maar ik sms'te en belde wel regelmatig met mijn moeder. Hierdoor had ik toch het gevoel dat ik haar vaak sprak maar als allerbelangrijkste; ik voelde hierdoor dat mijn moeder aan mij dacht en betrokken was bij mijn leven. Soms dan kwam mijn moeder ook gewoon (in overleg) op een andere avond bij ons eten of nam zij mij mee uiteten zodat we toch nog even tijd hadden samen. U schrijft dat u bang bent dat uw relatie met de jongens minder zal worden vanwege de afstand en eventueel het verminderd contact als u de woensdagen niet meer komt. Ik weet wel zeker dat het minder vaak zien niet meteen betekent dat de relatie ook minder wordt. Zolang u uw best blijft doen om betrokken te blijven en tijd vrij te maken voor uw jongens, zoals mijn moeder bij mij deed, dan zal het vast en zeker goed komen. U kunt altijd eerst proberen hoe het gaat als u een woensdag niet komt, hoe is dit voor de jongens? Blijf hun ook vooral vragen wat zij fijn vinden. In de tussentijd kunt u bijvoorbeeld vaste dagen afspreken om even te videobellen met de jongens. Of (ik weet niet of zij al een telefoon hebben) regelmatig een appje sturen dat u aan ze denkt zal vast ook heel fijn zijn. :-) Heel veel succes en mocht u meer vragen hebben plaats deze dan vooral op ons forum! Liefs, Zara

Hallo Paul, Wat fijn dat u hier op het forum om advies komt vragen, bedankt daarvoor. En wat lief dat u tot nu toe elke woensdag nog heen en weer bent gereden zeg! De situatie van ouders die ver uit elkaar wonen en de ene ouder alleen om het weekend zien komt me erg bekend voor, dus ik hoop dat ik vanuit mijn ervaring je vraag een beetje kan beantwoorden en je misschien gerust kan stellen. Zoals ik zei, mijn ouders woonden ook ongeveer een uur bij elkaar vandaan. Ik woonde bij mijn moeder, en zag mijn vader enkel om het weekend. Nu moet ik heel eerlijk zeggen dat ik vroeger eigenlijk nooit echt een goede band heb gehad met mijn vader, maar ik weet echt wel vrij zeker dat dat niet komt omdat ik hem zo weinig zag. Wat ik vooral gemist heb in mijn jeugd, is een vader die echt betrokken bij mijn leven was, en die mijn gevoelens en mijn zijn accepteerde zoals ik was. Ik weet vrijwel zeker, dat als hij die dingen had gedaan, we gewoon een goede band hadden gehad, ondanks dat ik heb maar zo weinig zag. Gewoon af en toe even een telefoontje, met de vraag hoe het gaat. De vraag hoe het gaat op school, vrienden, etc. Er werd nooit interesse getoond in mijn leven. Mijn moeder hield mijn vader dan wel op de hoogte over hoe het met mij ging en als er dingen gebeurde in mijn leven, maar eigenlijk kwam daar nooit reactie op. Dat is zeker wel iets wat op een negatieve manier heeft bijgedragen aan de band die ik met mijn vader heb/had. Verder had ik, vanaf het moment dat hij een nieuwe vrouw kreeg, altijd het gevoel niet meer welkom te zijn. Er werd super negatief over mijn moeder gepraat, en alles wat ik deed en zei werd afgekraakt, alles was standaard fout. Ook dit is iets wat ervoor heeft gezorgd dat onze band niet echt bepaald goed is geworden. Ik ben me er van bewust dat het nu allemaal juist heel negatief klinkt. Maar toch hoop ik je, met het feit dat ik echt 100% zeker weet dat dit allemaal niets te maken heeft met de hoeveelheid waarin ik mijn vader zag, gerust te kunnen stelen. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit heb nagedacht over hoe het zou zijn als ik mijn vader vaker zag. Wel weet ik dat ik heel erg de behoefte had gezien en gehoord te worden, geaccepteerd te worden en geliefd te worden. Ik ben ervan overtuigd dat deze elementen een veel belangrijkere rol spelen in de ontwikkeling van een goede kind-ouder relatie. Daarom is mijn advies, om op die andere elementen die ik noemde te letten. Bel de kinderen af en toe eens op, laat ze weten dat je aan ze denkt, toon interesse, geef ze het gevoel dat ze altijd welkom zijn, dat je ze accepteert om hoe ze zijn en wat ze denken en voelen. Als die dingen gewoon goed gaan, dan weet ik vrijwel zeker dat u zonder problemen de woensdag kunt laten vallen. Als u merkt dat de kinderen het toch lastig vinden en jullie band misschien wat vermindert, dan kunt u altijd kijken naar andere opties, zoals bijvoorbeeld videobellen op vaste tijden/dagen. Ik hoop dat ik u op deze manier wat gerust heb kunnen stellen. Als u meer vragen heeft, dan kunt u ze altijd stellen hier op her forum. Ik wens u veel liefs en sterkte, Samantha

Beste Paul, Wat goed dat uw u vraag stelt op het forum. Zelf sliep ik alleen om het weekend bij mijn vader van wegen de afstand van zijn huis naar school en sport. Ik heb dit niet ervaren als slecht voor onze relatie. Mijn vader en ik probeerde dan 1 of 2 keer in de maand iets leuks te doen samen. Even tijd voor elkaar. Dit waren vaak kleine dingetjes als samen the voice kijken op vrijdagavond tot samen bij de Verhagen eten. Mij heeft dit heel erg geholpen. Zo hadden we altijd even een vader-dochter momentje samen. Ook mocht ik altijd mijn vader bellen of een appje sturen als er leuk nieuws was zoals een goed cijfer of als ik hem miste zodat we het daar even over konden hebben. Hopelijk stelt u dit een beetje gerust en helpt dit ook voor u. Groetjes Lisa