Sinds een jaar zijn de vader van mijn kinderen en ik uit elkaar. Helaas bleek er al een jaar een ander in het spel en werden de kinderen na een maand ook aan haar voorgesteld. Ik heb zijn nieuwe vriendin onlangs ook ontmoet en ik hoop dat het hierdoor iets makkelijke wordt voor mijn kinderen om hier mee om te gaan. Vooral de oudste vindt h et heel moeilijk en wil niet geconfronteerd worden met de nieuwe vriendin van zijn vader en mij. Nu zit ik dus met een dilemma. Komende zaterdag moet mijn zoon voetballen en ik wil graag gaan kijken (ze zijn nu bij hun vader). Ik heb dit aangegeven bij hun vader, maar kreeg te horen dat hij al met zijn vriendin en mijn zoon heeft afgesproken dat zij komt kijken. Ik wil eigenlijk ook gewoon kunnen gaan kijken maar wil mijn zoon niet overvallen hiermee en ga nu denk ik dus maar niet kijken. Hoe ga ik hiermee om en hoe kan ik het makkelijker maken voor hem? Ik heb al aan hun vader voorgesteld om er een keer samen met de kinderen hier over te praten.

Mijn partner is (het ging helaas al niet goed) plotseling vertrokken en ruim 200 km verder gaan wonen. De kinderen 2 en 5 wonen bij mij. Mijn partner wil ze graag om t weekend en dat we allebei naar een punt halverwege rijden. Mijn werk brengt weekenddiensten met zich mee. Ik ben dan beide weekenddagen tussen de 4-10 uur afwezig en verder bereikbaar en dan moet ik binnen 30 min er zijn. En ik werk om de week op.vrijdag. wat is fijner denken jullie: dat ik om de vrijdag de kinderen brengen naar ong halverwege en ze het weekend daar zijn. Dan doe ik dienst en kan ze niet halverwege weer ophalen mijn ex zal ze moeten brengen. Als.ik ze om de vrijdag breng werk ik dus de andere vrijdag en moet er opvang komen. Wat is fijner? Zelf brengen en opvang op de vrijdagen dat de kinderen bij mij zijn? Of tegen mijn ex zeggen dat ze de kinderen op vrijdag moet ophalen in hun woon plaats en dat ik ze dus vrijdagochtend gedag zeg ( vermoedelijk met hun koffer) naar de opvang/school breng. En dan ben ik vrij op de vrijdagen dat ik de kids heb

Een klein jaar geleden ben ik vanuit ons ruime huis met grote tuin en veel lieve mensen in de buurt naar een etage verhuist in de stad. De papa van mijn kinderen wilde perse in het oude huis blijven. De kinderen waren beide vooral op mij gericht en ik gunde ze een goede band met papa in het fijne huis. Ik heb een appartement gevonden en opnieuw ingericht (zodat ze in het huis bij papa niet ineens allemaal spullen wegwaren). Het nieuwe huis is een stuk kleiner, zonder tuin en zonder de vertrouwde mensen om ons heen. We zijn voor co-ouderschap gegaan. En nu loopt het heel anders dan verwacht. De kinderen voelen zich niet thuis in mijn huis. Mijn zoon van bijna zestien en dochter van elf geven beide aan liever vooral in het andere huis te willen wonen. Hun papa is een erg op zichzelf gerichte man is ( veel bezig met sport, werk en vriendin). Mijn zoon zit daar voornamelijk alleen op zijn kamer, mijn dochter krijgt meer aandacht. Ik denk dat het ook belangrijk is dat ik (evenveel) in hun leven ben. En ik wil ze niet missen. Meningen?

Ik ben 6 jaar geleden gescheiden, 2 kinderen toen 12 en 16 wonen (nog steeds) bij mij. Vader is vrij snel na de scheiding gaan samenwonen met nieuwe vriendin. Kinderen gingen om het weekend naar vader. Inmiddels heb ik 1,5 jaar een vriend. We zien elkaar alleen in het weekend. De contacten met mijn ex zijn goed en kunnen met elkaar en de kinderen bijv naar een diplomauitreiking of een verjaardag van de kinderen vieren. Mijn dochter, nu bijna 22 jaar, heeft nog altijd moeite met de hele situatie wat vaak tot botsingen leidt. Ik ben eigenlijk op zoek naar iemand of iets die ervaring heeft in het begeleiden van jong volwassenen (18 en 22). Ik kom alleen maar begeleiding van jonge kinderen tegen. Wat hadden jullie nodig op die leeftijd?

Mijn man en ik gaan scheiden. Wij hebben twee kinderen, de oudste op het middelbaar onderwijs in onze woonplaats, de jongste op het basisonderwijs in een plaats 25 km verderop. Wij willen co-ouderschap. Welke constructie voor de jongste is het 'minst schadelijk' ; van school halen en een nieuwe school zoeken in onze woonplaats (nog twee schooljaren te gaan) of de kinderen voor twee jaar uit elkaar halen en het ene kind bij de ene ouder in de woonplaats laten wonen en het andere kind in de plaats van de school laten wonen met de andere ouder? ? Derde mogelijkheid is de kinderen bij elkaar houden en in de ene week bij mama in de ene plaats, de andere week bij papa in de andere plaats. Welke belangen wegen zwaarder: de kinderen bij elkaar houden of de school van de jonste continueren? Alvast bedankt voor jullie reactues.

Ik ben moeder van een dochter van 13 en een zoon van 10. Sinds de scheiding verliep het contact met de vader van mijn kinderen redelijk. De kinderen gaan om de 2 weken een weekend naar hun vader, dat verloopt niet altijd zonder problemen, maar ik ben altijd positief en respectvol richting en over mijn ex gebleven. Tot een dikke week terug heb ik hun altijd gestimuleerd hun vader en zijn manier van doen te respecteren, dat niet iedereen hetzelfde is, maar dat dat niet erg is, dat hun vader en ik elk op onze eigen manier ons best voor hun doen. Ze zijn nu sinds vorige week met hun vader op vakantie in het buitenland en nu krijg ik allemaal verdrietige berichten van vooral mijn dochter ze wil naar huis, en ze wil nooit weer naar haar vader toe na deze vakantie. Haar vader schijnt zich heel onredelijk te gedragen en met zijn nieuwe vriendin ook hele nare dingen over mij te zeggen. Hoe steun ik haar op afstand? Ze mag mij nu eigenlijk niet appen/bellen van haar vader en zijn vriendin. En hoe vang ik haar bij thuiskomst op?

Hallo allemaal, Vijf jaar geleden zijn wij gescheiden. De oorzaak hiervan is dat mijn ex man verliefd was geworden op iemand anders. We hebben hard gewerkt om samen verder te kunnen, maar na een lange periode van leugens heb ik besloten te gaan scheiden. We hebben onze kinderen verteld dat we niet meer genoeg van elkaar hielden om bij elkaar te blijven en dat de liefde voor onze kinderen oneindig is, we zullen er beiden altijd voor ze zijn. We gaan sindsdien best goed met elkaar om. Onze kinderen zien dat we nog van elkaar houden, alleen niet meer als partners. We steunen elkaar bij bijv een Overlijden in familie. Mijn. Vraag is: mijn dochter (bijna 10) neemt geen genoegen meer met het antwoord en wil weten waarom we dan niet meer genoeg van elkaar houden. Zij heeft dus vragen. Hoe gaan we hier het beste mee om? Vader wil liever niets zeggen een ik wil haar graag de waarheid vertellen, het voelt nu als verzwijgen/liegen. Benieuwd naar jullie mening!

Hallo! Ik ben sinds een jaar gescheiden. We hebben 2 kinderen tijdens ons huwelijk gekregen. Zij zijn nu 13 en 11 jaar oud. Twee maanden geleden heb ik een leuke man ontmoet. We zijn gaan daten en hebben nu een beginnende relatie. Ik heb dit nu nog niet aan mijn kinderen verteld. Ik wil eerst zeker zijn of dit een relatie voor de langere termijn wordt. Maar dat betekent wel dat ik niet altijd de waarheid aan de kinderen kan vertellen. Dat vind ik erg vervelend maar ik zie het vooral dat ik dan in hun belang doe. Mijn idee is om over 3 of 4 weken de kinderen te vertellen over deze man. Daarbij - en dat lijkt mij belangrijk - wil ik tegen mijn kinderen zeggen dat ze hem van mij nog niet hoeven te ontmoeten als ze dat nog niet willen. Dus dat ze wel weten dat ik iemand heb maar dat dat niet betekent dat ze hem ook meteen moeten leren kennen en laten invoegen in hun leven. Is het een goed idee om dit zo te doen? Hebben jullie nog andere ideeën hoe ik het beste hen kan informeren? Ik hoor graag jullie ideeën. Groeten en bedankt, Marieke

Hoi, ik ben zelf geen moeder, maar wil toch graag iets voorleggen. Jullie hebben hier meer ervaring mee dan ik. Hopelijk mag dat ook hier. Ik ken sinds 1,5 jaar mijn nwe vriend. We zijn echt dol op elkaar en stapel verliefd. Hij zit in een langdurige vecht scheiding (3 jr) en binnenkort ga ik zijn kinderen ontmoeten. Ik vind het best wel spannend, heb zelf geen kids, maar wel veel ervaring met nichtjes en neefjes. Ik denk dat het vast heel leuk wordt, we zien elkaar in een attractie park. Hoe kan ik zijn kinderen het meest gemakkelijk maken bij zo’n eerste ontmoeting? Ik wil zeker niet de indruk geven dat ik de plaats in wil nemen voor hun moeder, ze hebben er maar 1, of het ongemakkelijk maken voor ze. Maar eerder laten zien wie ik ben en dat ik heel gelukkig ben met hun papa. Ik voel eigenlijk wel dat het vast goed komt, maar wellicht kunnen jullie me vertellen wat de do’s en don’ts zijn bij een eerste ontmoeting? Albast bedankt

Hallo allemaal, Sinds oktober 2016 woon ik al niet meer bij mijn kinderen/ex en ben uiteindelijk gescheiden in juli 2017. In mei 2017 kreeg ik een relatie met iemand (een vriendin van mijn ex). Mijn oudste zoon was hier niet blij mee en sinds 5 december wil mijn zoon (15) mij niet meer zien (Mijn ex verteld allemaal leugens: dat het een vooropgezet plan was en hun in de steek heb gelaten voor die vriendin). Mijn zoon voelt zich in de steek gelaten door mij. Ik heb hem gezegd dat ik van hem hou maar ook verliefd ben geworden en dit niet anders kan maken. Hij wil zijn achternaam veranderen, wil niet praten met mij, geblokt op de app en wil niets met mij te maken hebben, ik ben zijn vader niet meer :-( ... IK MIS mijn jongen zo verschrikkelijk!!, Ik laat hem maar even met rust (ist beste hij heeft ruimte nodig, zegt iedereen)... maar ga er kapot aan! Ben radeloos, en hoe langer het duurt (en zijn moeder leugens verteld) ... ... ....zo bang hem voor altijd kwijt te raken! Wat kan ik doen? Waar zouden jullie baat bij hebben gehad? Bedankt!