Hoe reageer ik?

Hallo Franca, Bedankt voor je vraag. Ik ben zelf nog geen moeder, maar ik zal je even laten weten hoe ik het zou aanpakken en hoe ik het als jou zoon zo vinden, als mijn stiefvader mij op deze manier zou benaderen. Ik weet niet hoe je tot nu toe hebt gereageerd op dergelijke situaties, maar ik zou jouw man, naast jouw zoon wel duidelijk maken dat hij niet de biologische vader is.Nu weet ik natuurlijk niet hoe sinds hoe lang je samen bent met je huidige man, misschien heeft hij jouw zoon wel samen met jou grootgebracht? Zo niet, dan zou ik hem wel een beetje de grens laten zien. Want ik zou het, als ik jouw zoon was, ook niet prettig vinden als mijn stiefvader mij op deze manier zou gaan benaderen. Natuurlijk mag hij ook wel uiten wat hij denkt, vooral als het gedrag van jouw zoon echt niet in orde is. Maar van de andere kant, is het logisch dat je zoon dit ook niet wilt. Dan krijg je zeker spreuken van: ''Waar bemoei jij je mee? Je bent toch niet mijn vader!'. Ik denk dat het heel normaal is dat men dan zoiets zegt en ik denk dat het als moeder goed is om achter de eigen zoon te staan en zelf te kijken wat jij prettig vindt. Kijk zelf even aan wat je ervan vindt dat je man dit doet en ben je het er niet mee eens, zeg het dan ook meteen. Ik merk zelf ook dat het goed is, omdat meteen in het moment zelf te benoemen in plaats van achteraf. Ik wens je veel liefs, Anne

Beste Franca, Bedankt voor je bericht op het forum. Ik vind het fijn dat je deze vraag hier stelt, en vooral ook dat je je bezig houdt met deze vraag. Ik denk dat wanneer er wat onenigheid ontstaat tussen kinderen en stiefouders, veel ouders het 'maar gewoon laten gebeuren', maar dat je deze vraag hier stelt laat zien dat je graag verbetering wilt in de situatie en dat is denk ik al super :-) Mijn stiefmoeder en ik hadden vaak kleine (en soms grote) ruzietjes, vooral toen ik in de puberteit kwam. Ik merkte dat ik haar ook wel ging uittesten (ze was natuurlijk niet mijn moeder maar had wel veel over me te zeggen en dat vond ik irritant), misschien ook wel 'uitdagend gedrag' zoals bij jouw zoon. Nu ik ouder ben begrijp ik best dat het voor stiefouders ook lastig kan zijn. Zij wonen natuurlijk met een kind dat niet hun eigen kind is, maar doordat ze samen wonen krijgen ze wel te maken met verschillen. En waar vaders en moeders dat meestal op hun eigen unieke manier met het kind kunnen oplossen, kunnen stiefouders soms net de plank misslaan. In ieder geval als ik voor mezelf spreek, zou mijn moeder me precies hetzelfde kunnen zeggen of precies dezelfde 'straf' kunnen geven als mijn stiefmoeder, en dan zou ik het van mijn moeder wel pikken en van mijn stiefmoeder niet. Dat heeft denken te maken met de unieke band die je hebt als kind met je ouders, en een stiefouder kan die band nooit krijgen, omdat het gewoonweg niet je vader of moeder is. In de opvoeding vond ik het dan ook heel fijn als mijn eigen ouders zich gewoon met mij bezighielden, en niet mijn stiefouders. Als ik bijvoorbeeld mijn spullen moest opruimen dan nam ik dat echt wel aan van mijn stiefmoeder, maar ik vond het wel belachelijk als zij mijn straf bepaalde als ik iets verkeerds had gedaan als puber. Dat zorgde juist voor nog meer gedoe. Ik had het fijn gevonden als mijn vader zich met mijn straf bezighield en bepaalde wat voor mij het beste zou zijn. Of dat hij het bijvoorbeeld ook eens voor MIJ zou opnemen in plaats van altijd voor zijn vrouw. Ik snap het ook wel, want als hij voor mij zou kiezen, zou hij waarschijnlijk ruzie krijgen met zijn vrouw, en de band tussen mij en hem leek toch altijd wel goed te zijn. Maar soms voelde ik me daardoor wel eens afgewezen door mijn eigen vader, terwijl ik dacht: 'pap, je hebt toch wel door dat jouw vrouw nu heel onredelijk tegen mij doet??' Een klein beetje bevestiging van hem was dan wel fijn geweest. En dat had ik denk ik van mijn vader en stiefmoeder gevraagd dat ze goed zouden overleggen hoe ze met mij omgaan. Dat ik mijn vaders kind ben, en niet van mijn stiefmoeder, en dat mijn vader dan ook mij opvoedt en mij aanspreekt op gedrag, en niet zij. Natuurlijk heeft mijn stiefmoeder, en in jouw geval je man, wel iets te zeggen over hoe het thuis gaat, want het is ook het huis van de stiefouder. Alleen ik denk dat als dat via de ouder van het kind gaat, in plaats van rechtstreeks naar het kind, dat heel veel gedoe kan wegnemen. Als mijn vader mij had aangesproken op dingen (waarin hij ook de wensen van mijn stiefmoeder meenam) in plaats van dat mijn stiefmoeder me aansprak, had ik dat veel fijner gevonden. Het is gewoon fijn als je je als kind gezien en gehoord voelt door je ouders en dat je het gevoel hebt dat je ouders altijd achter je staan. En dat heb ik niet altijd zo ervaren in de tijd met mijn stiefmoeder omdat mijn vader en stiefmoeder niet overlegden over hun rollen naar mij toe bij kleine en grote ruzietjes. Dus dat is dan ook mijn tip: bespreek met je man hoe jullie de (opvoed)rollen voor jullie zien, bijvoorbeeld jij de opvoeder van je kind en je man de opvoeder via jou als moeder (en dus dat je zelf kunt denken wat je van zijn inbreng vindt voor je zoon) in plaats van dat hij jouw zoon direct via hemzelf opvoedt. Ik hoop dat je iets hebt aan het delen van mijn ervaring. Villa Pinedo heeft ook een online training ontwikkeld voor gescheiden ouders, waarin tips staan van kinderen en professionals om het geluk van je kind en jouzelf op nr. 1 te zetten na een scheiding. Er is een apart hoofdstuk over "partners" en ik denk dat je daar veel aan kunt hebben. Je kunt het aparte hoofdstuk kopen en er meer over lezen via https://training.villapinedo.nl/ onder het kopje 'cursusaanbod'. Heel veel succes verder, en bij vragen ben je altijd welkom op ons forum! Liefs, Demi