Vertellen we het de kinderen?

Beste moeder, Bedankt voor uw berichtje op het forum. Ik kan me goed voorstellen dat dit een lastige keuze is. Het is ook niet zomaar wat natuurlijk. Fijn om te lezen dat u zo goed nadenkt over hoe dit aan te pakken! Ik heb geen ervaring met een soortgelijke situatie (ik was 4 jaar oud en mijn vader ging vrijwel direct bij mijn opa en oma wonen na hun beslissing), maar hoop dat ik wel op een andere manier een bijdrage kan leveren. Wat ik namelijk wel weet, is dat ik het altijd ontzettend goed kon voelen als er iets 'aan de hand' was. Spanningen voelde ik als kind (en ook nu nog) super goed en ik denk ieder kind. Mijn verwachting is dat u en uw man toch op de een of andere manier anders tegen elkaar zullen doen nu jullie dit besloten hebben en ik denk dus dat jullie zoons dit gauw genoeg zullen merken. Persoonlijk zou ik het dan prettiger vinden als mijn ouders het open en eerlijk met mij delen, hoe verdrietig de boodschap misschien ook is, dan dat ik van alles voel waar ik misschien ook wel niet direct naar durf te vragen. Verder wil ik jullie graag meegeven dat het boek 'aan alle gescheiden ouders' van Marsha Pinedo en zo ook de online training een hoofdstuk bevatten dat gaat over 'het gesprek', ofwel over hoe je vertelt dat je gaat scheiden. De modules van de online training vindt u hier: https://training.villapinedo.nl/#modules. Ik vind het zelf een heel waardevol hoofdstuk en weet zeker dat mijn ouders er ook wat aan hadden kunnen hebben, ze hebben niet alles altijd even handig aan gepakt. Maar zeg nou zelf, wie weet nou wel meteen hoe dat moet en hoe je dat 'goed' doet, scheiden? In mijn ogen heel prettig dat ouders daar op deze manier een beetje hulp bij kunnen krijgen. Ik hoop dat u hier iets aan hebt, succes in ieder geval. Daarnaast wens ik jullie gezin graag veel liefs toe! Zoë

Beste N, Wat ontzettend fijn dat je hier een berichtje achterlaat en zo goed aan je kinderen denkt. Ik persoonlijk zou het graag wel willen weten zodat ik mezelf ook mentaal kan voorbereiden. Als het nieuws van de scheiding pas later komt wanneer alles geregeld gaat worden dan gebeurd er te veel tegelijkertijd zoals het bij mij ging, waardoor ik een heel slecht jaar in ging. Er gebeurde te veel en ik kon me niet voorbereiden. Daarom denk ik dat het fijn is als je het er met je kinderen over hebt. Mijn ouders zijn nog maar twee jaar uit elkaar en ik weet het moment al niet meer dat er gezegd werd dat ze gingen scheiden, omdat volgens mij het ook niet echt aan me verteld werd. Het gebeurde gewoon en er werd niet over gepraat. Dat is ontzettend lastig. Communicatie is ontzettend belangrijk. Misschien is het ook prettig voor je om het boek 'Aan alle gescheiden ouders ' Aan te schaffen zodat je je kinderen door deze tijd heen kunt helpen Ik wens je alle succes toe en ik hoop van harte dat de scheiding goed voor je zal verlopen. Liefs, Dolores

Hoi N, bedankt voor je berichtje op het forum. Als ik jouw vraag zo lees, komt er (vanuit mijn eigen ervaring) maar één antwoord in me op en dat is volmondig JA, wees er open over! Je zonen hebben de leeftijd dat je hier open met ze over kunt praten en ze het misschien wel kunnen begrijpen. Ik zou dus ook niet weten waarom je nog een poosje zou zwijgen. Mijn ouders zijn 5 jaar geleden gescheiden, maar voor de scheiding zijn er jarenlange ruzies aan vooraf gegaan. Mijn moeder zei dan vaak tegen me dat ze bij mijn vader zou weggaan, maar deed dat nooit. Op een gegeven moment geloofde ik dat dus ook niet meer. Totdat de dag kwam dat ze wel écht wegging. Hoewel ik het al jaren had zien kunnen aankomen, was de klap alsnog erg groot. Ik had enorm veel verdriet. Een week na het nieuws dat mijn moeder zou weggaan bij mijn vader, kwam er nog een schepje bovenop. Namelijk: Dat mijn moeder al een tijdje iemand anders had en bij hem zou intrekken. Doordat ze dit had verzwegen en erover heeft gelogen (wij dachten dat ze bij mijn oma logeerde, terwijl ze dus al bij haar nieuwe vriend was) kwamen er vooral gevoelens van boosheid en teleurstelling bij kijken. Ik kon (en kan eigenlijk nog steeds niet) begrijpen waarom mijn moeder niet vanaf het eerste begin eerlijk en open tegen ons is geweest. Het heeft lang geduurd om dit alles een plekje te kunnen geven en haar te vergeven voor hoe ze dingen heeft aangepakt. Mijn moeder en ik waren altijd twee handen op een buik en die band is erg veranderd. We hebben goed contact met elkaar, maar ik zal dit nooit vergeten. Het zou heel anders geweest zijn als ze vanaf het allereerste begin eerlijk had verteld hoe het zat. Dan had ik die eerlijkheid en openheid kunnen waarderen. Als ik terugkijk naar deze situatie, zou ik jou dus echt willen adviseren open te zijn tegen je zonen. Zo weten ze waar ze aan toe zijn en daar hebben ze recht op. Daarnaast geef je, vind ik, het goede voorbeeld en weten ze hoe belangrijk eerlijkheid en openheid naar elkaar toe is. Er gaat, zoals je aangeeft, nog een tijdje overheen voordat je in een andere woning kan, maar juist die tijd (die ik niet had) lijkt mij heel fijn. Zo kunnen je zonen zich voorbereiden op wat komen gaat en aan het idee wennen. Het zal veel geleidelijker gaan dan dat ze ineens het bericht krijgen en je de week daarop gaat verhuizen, bij wijze van spreken. Ik zou tijd om aan het idee te wennen alleen maar heel erg fijn gevonden hebben en ik denk dat dat voor iedereen geldt. Een scheiding is niet niks. Daar komt veel bij kijken. Voor jullie als ouders, maar natuurlijk ook voor de kinderen. Ik vind het mooi om te lezen dat je bezig bent en nadenkt over wat er het beste zou zijn voor je zonen. Ik hoop dan ook dat je iets aan mijn antwoord hebt. Veel sterkte en liefs, Nadine