Beste tieners, Ik heb een vraag voor jullie. En wil graag een eerlijke mening. Ook als deze negatief ten opzichte van mij. Ik heb een ontzettend leuke dochter van 14. Haar vader en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Dit is totaal niet lekker gegaan en heeft heel wat jaren voor spanning bij onze dochter gezorgd. Nu is het al een paar jaar redelijk "harmonieus". Er zijn uiteraard nog wel wat issues geweest, maar niet zoals "vroeger". Nu is de nieuwste tendens dat de vader van mijn dochter niets meer met mij bespreekt, maar dit rechtstreeks via onze dochter laat verlopen. Dus afwijkingen van de bezoeken, afwijkingen in tijden, maar ook vragen waar we het eerder als ouders over eens waren. Die hij nu eerst bij haar stelt en die zij vervolgens met mij moet bespreken om er achter te komen wat mijn standpunt is. Vandaag stuurde ik hem hierover een bericht dat ik graag zou zien dat hij dit eerst met mij bespreekt alvorens met haar en haar dit bij mij te laten beleggen. Hij ziet het probleem niet en vind dat dit prima kan, want ze is al 14. Ik denk daar anders over. Maar mijn vraag aan jullie is dus. Herken je dit? En hoe ervaar je dit? Vind je het fijn dat alle zaken alleen nog met jou worden afgestemd door een van je ouders? Ik ben van mening dat ze hierdoor ingezet wordt voor "volwassen" zaken of blijf ik in het oude hangen en is dit wel de normale weg?

Hoi, ik heb even een vraag aan alle tieners op dit forum. (Of iemand anders die hier ervaring mee heeft) wij zijn 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en onze dochter is nu 10 geworden en gaat naar groep 8 na de vakantie. Mijn ex is gaan trouwen met een nieuwe partner en is per direct verhuisd naar een stad een uur bij ons vandaan. Nu gaat onze dochter om het weekend naar haar vader en iedere maandag uit school tot dinsdagochtend, vader brengt haar naar school. Nu wil dochter deze regeling graag behouden omdat ze aangeeft haar vader anders weinig te zien. Zijn er hier kinderen/tieners die er ervaring mee hebben om door de week een dag bij de andere ouder re zijn en dan een uur te moeten reizen? Hoe ervaar jij dat en heb je nog tips?

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa

Hoi ik ben Mark, 8 jaar geleden verdrietig genoeg gescheiden, mijn vrouw had het gevoel verloren. Daar hebben we nog voor gestreden maar het mocht niet baten. Na de scheiding hebben we alle vijf onze draai weer soort van gevonden, goede omgang en co-ouderschap, we woonden in twee huizen en er leek niet zoveel te zijn veranderd. Totdat ik drie jaar geleden een serieuze nieuwe relatie kreeg, daarmee veranderde ineens veel. Ex vrouw boos en verdrietig en daarmee de kinderen ook. Tot nu toe heb ik mijn vriendin enkel gezien als de kinderen bij hun moeder waren (50% van de tijd dus). Twee van de drie kinderen hebben hulp vanwege de scheiding en ondanks dat ze nu allemaal op de middelbare (13-14-17) zitten is de houding over de vriendin niet veranderd. Nu heeft iedereen recht op geluk en de kinderen daarin voorop, maar om nu nog langer te gaan zitten wachten totdat ze er klaar voor zijn vind ik geen optie meer. De therapeut van de kinderen heeft me al een aantal keer geadviseerd nog even te wachten maar zo vliegen de jaren dus voorbij. Is er hier iemand op het forum die hier ervaring in heeft of me gewoon een goed advies kan geven. Oja mijn ex-vrouw heeft nog geen nieuwe relatie. Dank Mark.

Lieve allemaal, De zomervakantie is daar en ik heb samen met mijn ex partner co-ouderschap. Deze zomervakantie heb ik 2 weken de kinderen, een week het "normale" schema en daarna mijn ex partner de kinderen 2 weken. Jongen 8 jaar, meisje 10 jaar. Vooral het meisje is erg gevoelig. We hebben 2 hele fijne weken samen gehad, maar ze is nu al verdrietig dat ze straks 2 weken bij papa is. Ze voelt zich daar (nog) niet fijn, mist mij heel erg (na 1 dag al, laat staan na 2 weken). Wat kan ik doen? Ik respecteer haar gevoelens en knuffel veel en geef haar liefde op zulke momenten. Ze heeft pas een gsm dus kan me altijd videobellen en appen (maar dat is niet hetzelfde mama). Ik ga haar ook heel erg missen, niet te doen. Waarschijnlijk ga ik zelf 9 dagen weg, thuis blijven is geen optie, dan loop ik tegen de muren omhoog. Na die 9 dagen mag ik haar altijd gewoon even zien van mijn ex partner dus dat is super fijn. Hoe kan ik dit gemakkelijker maken voor mijn dochter? Hoe kan ik haar steunen of helpen hierbij? Het is ook belangrijk dat ze het bij papa gewoon leuk heeft en zich daar fijn voelt. Ik kan en mag ook niet instappen op dingen die daar gebeuren. Dan blijft ze op mij terugvallen en krijgt papa het vertrouwen ook niet. Liefs Janneke

Hoi! De vader van mijn kids (6 en 4 jaar) en ik zijn nu 2 jaar uit elkaar, met nog heel goed contact. Een half jaar na de scheiding kreeg ik een relatie met een man die na 2 maanden eerst mijn ex en daarna mijn kids ontmoette. We deden veel leuke dingen met de kids, hij at regelmatig thuis mee, ging mee naar familie en in de vorige zomervakantie was hij er de helft van de tijd bij. Helaas is de relatie na 1 jaar kapot gegaan, waarbij hij afscheid heeft genomen van de kids. De kids waren dol op hem en vragen nog vaak naar hem. Nu een half jaar later zijn we toch weer in elkaars leven en blijken we nog steeds veel van elkaar te houden en elkaar niet kwijt te willen. We werken aan een gezondere relatie, maar de kids en hun vader weten dit nog niet. Binnenkort ga ik met de kids op vakantie op een camping. Mijn vriend zou graag weer langs willen komen, eventueel als “vriend van mama”, met een apart tentje om in te slapen. Maar we weten niet waar we goed aan doen. Sowieso wil ik dat ook voorbespreken met de vader van mijn kids. Slaat mijn vriend een jaar over en wachten we eerst tot we stabiel samen zijn, of kan hij als vriend langskomen, of moeten we al open kaart spelen over dat we het weer proberen samen? Een mediator zei ooit dat het niet goed is voor kids als een vriend van mama opeens dé vriend blijkt te zijn. Ik wil de kids niet in de war maken, en ik vind eerlijkheid en zorgvuldigheid belangrijk. Maar het zou ook heel leuk voor ze zijn.. Wat denken jullie? Alvast bedankt!

Goedemiddag, Mijn zoon is net in juni 10 jaar geworden. Zijn vader en ik zijn nu bijna 2 jaar uit elkaar. Mijn zoon heeft zijn vader ongeveer een jaar niet gezien en ook bijna niet gesproken. Deze keuze maakte zijn vader destijds. In maart 2025 wilde zijn vader weer contact en gaf aan er weer voor zijn zoon te willen zijn. Hij had zijn leven meer op orde. De afgelopen weken is mijn zoon regelmatig bij zijn vader geweest en geslapen. Dat ging best goed. Afgelopen week appte ik met zijn vader over de openstaande alimentatie. Waarop hij reageerde geen contact meer te willen. Hij heeft het geprobeerd maar het lukt hem niet om er voor zijn zoon te zijn en te zorgen. Hij vertelde dat hij het contact gaat verbreken en heeft mij inmiddels ook geblokkeerd. Ik moest opnieuw mijn zoon het slecht nieuws vertellen dat zijn vader op dit moment geen contact wilt. Uiteraard heb ik aangegeven bij me zoon dat dit absoluut niet zijn schuld is en dat papa problemen heeft en het allemaal (even) niet aankan. Maar dit is nu de tweede keer dat zijn vader het contact met zijn zoon verbreekt. Ik weet niet zo goed hoe ik mijn zoon hierin kan helpen/begeleiden, wat kan ik wel zeggen en wat niet. Ik kan hem ook geen perspectief geven of een stip aan de horizon wanneer het wel weer goed gaat met zijn vader. Dat maakt het onzeker. Ik ben benieuwd naar jullie advies hierin. Alvast bedankt!

Ik leef sinds 6 maanden gescheiden van mijn man met mijn drie kinderen. Sinds een aantal weken gaat mijn oudste zoontje van 7 jaar met veel moeite in de weekenden naar zijn vader.(inclusief huilen, schreeuwen, tegenstribbelen). Er gebeuren bij zijn vader geen traumatische gebeurtenissen maar hij vind het bij zijn vader wel moeilijker dan bij mij, zijn moeder. Wat kunnen wij als ouders doen om onze zoon (en de andere twee kinderen) met minder moeite en tegenstribbelen met zijn vader mee te laten gaan? De momenten van overdracht zijn namelijk bijna, als ze dat al niet zijn, traumatisch voor zowel onze zoon als ook voor mij. Onze kinderen zijn trouwens 7, onze zoon en dochter, en de jongste is een jongetje van 2.

Mijn man en ik hebben na drie jaar van alles proberen om de relatie nog een kans van slagen te geven, onlangs de hoop opgegeven. Omdat we al zo lang bezig zijn geweest met ons best blijven doen, misschien tegen beter weten in, kwam dat moment daardoor toch nog onverwacht voor ons. we verwachten daarom ook dat het onverwacht zal zijn voor onze kinderen van 16 en 12, ook al weten ze wel dat er dingen spelen tussen ons, dat we in relatietherapie zijn, etc. De oudste heeft ook wel eens gezegd “misschien kunnen jullie maar beter gaan scheiden, dat is beter voor jullie.” Ik ga er echter vanuit dat het evengoed als een schok zal komen, vooral voor de jongste van 12. We gaan binnenkort 3,5 week met het gezin met vakantie en dat willen we beiden ook graag. We hebben ondanks onze relatieproblemen niet vaak ruzie en er is ook nog steeds veel liefde en begrip tussen ons. Helaas blijkt dat toch niet genoeg. Nu is mijn vraag: vertellen we het de kinderen voor, tijdens of na de vakantie? Ik weet dat wij in staat zullen zijn om tijdens de vakantie dit slechte nieuws voor ons te houden en ons ‘normaal’ te gedragen. Aan de ene kant is het misschien fijn om in deze vakantie al te kunnen wennen aan het nieuws en dat er veel ruimte is om met elkaar te praten hierover. Aan de andere kant verpesten we misschien de vakantie ermee, helemaal omdat het dan de laatste gezinsvakantie gaat zijn. Wat is wijsheid? Zo snel mogelijk vertellen of ze nog een onbezorgde vakantie gunnen?

De vader van mijn kinderen en ik zijn nu ruim een jaar uit elkaar. Door de krappe woningmarkt wonen wij nog gedwongen met onze drie kinderen in een huis. Ruim een half jaar geleden hebben wij onze oudste van acht jaar verteld hoe de vork in de steel zit. Onze dochter en zoon (4 en 3) waren hierbij, maar kregen het niet echt mee. Nu worden ook zij natuurlijk ouder en gaan dingen opmerken. Mijn vraag is, hoe kan ik het heb het beste uitleggen wat de situatie nu is. Dit wil ik graag duidelijk hebben voor hen, voordat ik een woning heb. Dit omdat, als ik een woning toegewezen krijg, het dan heel snel kan gaan. Ik wil het zo goed mogelijk voor hen doen, dus niet alles tegelijk, ouders uit elkaar en ook nog eens snel een nieuw huis. Ik hoop dat iemand mij een goed advies kan geven. Vast bedankt