Hoe reageer ik het beste op m’n dochter..

Lieve Ireen,

Wat dapper en lief dat jij je vraag hier op het forum hebt gesteld. Dat je je met deze vragen bezig houdt en de training hebt gevolgd geeft een groot teken van liefde af naar jouw dochter!

Toen ik 8 jaar was vond ik de situatie rondom mijn ouders erg ingewikkeld. Ook ik had veel vragen, lijkend op die van jouw dochter. De realiteit is dat jullie uit elkaar zijn, er is niemand de die situatie kan "oplossen" voor jullie dochter. Daarom vond ik het fijn als ik die vragen gewoon mocht hebben, er boos om mocht zijn en dat die emotie's er konden en mochten zijn. Het belangrijkste voor mij was dat ik hierin niet werd afgewezen of ondergesneeuwd. Concrete zinnen die ik fijn vond om te horen/gehoord te hebben waren iets in de richting van: "Ik zie dat je verdrietig bent, dat begrijp ik. Vind je het jammer om ... te missen?"

Zo voelde ik mij gezien, gehoord en ontstond er ruimte om er wat over te zeggen.

Voor mij waren de vragen, en eventuele boosheid, een manier om met de veranderingen om te gaan en iets met de gevoelens te doen.

Ook vond ik het als 8 jarige fijn als ik meer had mogen mee denken over hoe alles geregeld werd. Grote en belangrijke zaken zijn naar mijn idee voor de ouders, maar kinderen hebben hier vaak wel een grote mening over. Zo ging ik zelf om de week een weekend naar mijn vader. Dit was door mijn ouders zo afgesproken maar wanneer ik mocht kiezen of ik voor of na het eten ging voelde ik mij opnieuw gezien en gehoord.

Wist je dat er bij Villa Pinedo ook buddy's zijn voor kinderen met gescheiden ouders? Buddy's zijn jongeren én tegelijkertijd ervaringsdeskundigen die via een online chat 1 op 1 contact hebben met kinderen om hen tips te geven/te luisteren en op een laagdrempelige manier contact te hebben over de scheiding. Meer informatie hierover staat op de website van Villa Pinedo.

Nogmaals,

Super goed dat je je vraag hier stelt en heel veel liefde en succes de aankomende periode.

Veel liefs,

Robin

Hi Ireen,

Allereerst denk ik dat het super fijn is voor jouw kinderen dat je zo bezig bent met hun gevoel. Ik was zelf ook 8 toen mijn ouders uit elkaar gingen, en weet nog dat ik het niet begreep en heel veel verdriet had. Alle veranderingen die zouden komen, waar ik geen zicht op had, en ook eigenlijk niet snapte, maakten dat ik enorm in de war was. Daarbij leek het soms ook weer beter te gaan, kwam mijn vader weer terug naar huis en kreeg ik de hoop dat ze tóch niet uit elkaar zouden gaan. Wat mij heeft geholpen is dat mijn moeder me stap voor stap heeft uitgelegd in wat er zou komen & gerustgesteld in onnodige angsten. Ik vond dat heel fijn omdat het een enorme berg aan enge scenario’s, een heel stuk kleiner maakte. Ook kon zij door het kleiner te maken, beter begrijpen waarom ik zo verdrietig was en vervolgens daarover in gesprek.

Misschien dat dit helpt! Succes! Liefs, Sanne