Gisteren heb ik mijn dochter (8) en zoon (5) verteld dat we de verjaardag van mijn zoon dit jaar 2x gaan vieren. Ik probeerde er iets leuks van te maken, maar mijn dochter reageerde meteen verdrietig: “Maar dan hebben we nooit meer een dag met papa en mama samen.” Ik heb dat een beetje weggewuifd, maar achteraf twijfel ik. Ik wil haar niet belasten, maar ben ook bang dat ik over haar gevoel heen stap. Mijn ex en ik hebben sinds dit jaar spanningen en communiceren nauwelijks. Ik heb geprobeerd hierover in gesprek te gaan en hulp te zoeken, maar mijn ex wil hier niet aan meewerken. Daardoor zijn gezamenlijke momenten, zoals verjaardagen, helaas niet meer mogelijk, ook al sta ik hier zelf niet achter. Bij de overdracht zijn we vriendelijk, maar ik denk dat de kinderen meer voelen dan we soms denken. Ze hebben een paar maanden geleden een flinke ruzie meegemaakt. Mijn dochter geeft ook aan dat ze het fijn zou vinden als we soms nog iets samen doen. Na onze scheiding (ruim 3 jaar geleden) deden we dit nog wel, maar dat is steeds verder afgebouwd. Er is 1 keer mediation geweest, maar verdere gesprekken wil mijn ex niet. Ik probeer altijd liefdevol over haar vader en zijn nieuwe partner te praten & geef ruimte voor hun band. Toch twijfel ik of ik het goed aanpak. Mijn vraag is: hoe kan ik mijn kinderen het beste ondersteunen en serieus nemen in hun gevoelens, zonder hen te belasten met onze volwassen problemen, zeker nu samenwerken met mijn ex zo moeilijk is? Alvast dank!

ik merk bij mijn kinderen sinds ze op de middelbare school zitten veel onrust betreft co-ouderschap. we hebben de wissel op woensdag en om het weekend. bij de ene ouder kunnen ze zelfstandig naar school met vrienden,bij de andere ouder moeten ze ivm de afstand (22 km) met de auto. hoe kan ik dit bespreekbaar maken met de kinderen zonder ze in een loyaliteitconflict te laten komen. ik wil niet dat ze kiezen maar ik gun ze de rust voor hun studie en sociale activiteiten. tussen ouders is geen communiecatie .

Beste panelleden, sinds september woon ik, moeder van een lieve meid die net 18 is geworden, op een andere plek vanwege een proefscheiding (time out). We hebben haar verteld dat het niet goed gaat tussen ons en dat we kijken wat er gebeurt als we op 2 plekken wonen: blijven de problemen en gaan we echt uit elkaar, of is er toch een herstart mogelijk? Ik heb een paar weken geleden van mijn man gehoord dat hij verliefd is geworden op een andere vrouw en dat dit wederzijds is. Sindsdien ben ik erg van slag en ik zie dat mijn dochter dat opmerkt, maar ze is geen prater en ik zeg er ook niet veel over, omdat ze niet weet wat er speelt. Ik krijg verschillende geluiden over het vertellen wat er speelt aan mijn dochter (door mijn man). Een aantal mensen om me heen vindt dat we het moeten zeggen, omdat ook anderen al op de hoogte zijn en ze inmiddels volwassen is, geen kind meer. Maar websites geven aan dat je juist moet wachten. Onze dochter weet nog niet dat het definitief niet meer goed gaat komen tussen ons. Ik zou heel blij zijn met tips hoe dit goed aan te pakken voor haar.

Hi Allemaal, wij zijn op het moment in scheiding, echter weet ons zoontje van 6 dit nog niet. Hij merkt natuurlijk wel dat er spanningen zijn. Doordat ik de keuze heb gemaakt om te gaan scheiden sta ik er in dit geval alleen voor en krijg ik geen steun van de vader om het ons zoontje te vertellen dat mama en papa uit elkaar gaan, omdat ik degene ben die dit dan heeft veroorzaakt. Hoe pak ik dit aan, hoe vertel ik ons zoontje dat wij gaan scheiden.

Mijn ex partner en ik zijn al 10 jaar uit elkaar, onze dochter is nu 13. In deze afgelopen 10 jaar is ze vooral met haar vader al een aantal keer verhuist. Bij mij was steeds haar stabiele plek en huisje. Echter woon ik in een erg duur en klein huurhuis, nu is er iets nieuws op mijn pad gekomen, groter en goedkoper. Toen ik hierover begon gingen alle hakken in het zand en was het een "hard-no, je bekijkt het maar met je nieuwe huis!!" De bedenktijd is niet heel lang en in een stad als Amsterdam moet je kansen gelijk grijpen. Hoe moet ik dit nu verder aanpakken, want ik wil graag naar haar luisteren en haar stabiele haven blijven. Mocht dit nieuwe huis door kunnen gaan dan, wil ik er voor gaan. Hoe pak ik dit pedagogisch verantwoord aan?

Mijn dochter van 16,5 loopt aan tegen de manier van communicatie en omgang van haar vader. Precies die zaken waarom ik van hem gescheiden ben. Ik vind dat zij in gesprek met haar vader ‘moet’ gaan om aan te geven hoe zij zich voelt. Zodat hij ook weet hoe zij zich voelt en hij mss iets kan veranderen. Ik weet al dat dit een heel lastig gesprek gaat worden, en wil haar zo goed mogelijk ondersteunen/ supporten. Ik kan haar niet helpen tijdens dat gesprek. Maar wel in de aanloop er naar toe? Ik dacht mss haar eerst een brief laten schrijven? Zij maakt geen aanstalten om hier stappen in te nemen maar klaagt wel bij mij over haar vader. En ze kan niet zomaar 100% van de tijd bij mij wonen, zonder dat vader weet van haar gevoelens. Hebben jullie tips waar ik mee verder kan?

Ik ben recent gescheiden. Onze kinderen, 15 jaar en ouder wonen fulltime bij mij. Er zijn gezien hun leeftijd en hun wensen geen vastomlijnde afspraken vastgelegd over wanneer de kinderen bij hun vader zijn. De jongste van onze kinderen heeft moeite met haar vader en direct na de scheiding bij haar vader aangegeven dat zij liever niet steeds contact met hem wil, dat ze ruimte nodig heeft voor haar eigen persoonlijke ontwikkeling. Hoe ga ik hiermee om? Mijn eigen contact met mijn ex loopt niet makkelijk, voornamelijk via korte app-berichtjes.

'Hoi, Ik ben vader van 2 kinderen van 7 en 9 jaar oud. Wij zijn anderhalf jaar geleden gescheiden en sindsdien heb ik weinig contact met de moeder van de kinderen. Onze kinderen leven 50% van de tijd bij mij en de andere helft bij haar. Zij heeft een ander leven dan ik en wij praten niet met elkaar. We overleggen bijna niks en hebben al moeite om met elkaar in 1 ruimte te zijn. Zij als ik praten niet slecht over elkaar waar de kinderen bij zijn. Ik stimuleer hun om te blijven vertellen wat ze willen vertellen over wat ze mee maken bij mama. Als ze iets vertellen ben ik blij dit te horen en geef ze complimenten en probeer blij met ze mee te voelen. De kinderen vertellen niks over wat ze mee maken bij mama. Ze vertellen ook niks over haar nieuwe partner. (ik vraag er ook niet meer om) Als wij samen zijn, is er voelbare spanning. Ik denk dat ze ons niet willen belasten en dat ze niet in een loyaliteitsconflict terecht willen komen. Is het op lange termijn voor onze kinderen belangrijk dat wij wel door een deur moeten kunnen? Of is het ergens oké als dit niet lukt en wij daar naar hun toe eerlijk zijn, maar dat dit niet af doet aan onze liefde voor hun? Moeten wij als ouders willen om samen naast elkaar te zitten bij een voorstelling? Is het voor de kinderen belangrijker dat wij met al die spanning toch samen proberen een verjaardag samen te vieren of is het beter om te erkennen dat dit niet gaat en daardoor dit niet doen? Moeten wij als ouders blijven proberen samen te werken?

De vader van mijn kinderen appt hun meerdere keren per week dat hij ze mist als ze bij mij zijn. Zelfs als ze net bij hem weg zijn en slechts een uur bij mij zijn appt hij al dat hij ze mist. Ook als we op vakantie zijn bericht of belt hij elke dag dat hij ze mist. Ik krijg het gevoel dat dit een flinke last is op hun schouders, en dat ze het gevoel hebben hem te móeten missen.

Als ik mijn kinderen (9 en 4) vraag naar of ze het moeilijk vinden dat papa en mama gaan scheiden, krijg ik daar meestal alleen een “nee” op terug. Welke vragen helpen om het goede gesprek te hebben? Hoe weet ik of ze ergens tegenaan lopen? Hoe voorkom ik dat ze gewenste antwoorden geven?