Hoe en wanneer vertellen we het de kinderen

Haa Anoniem,

Wat fijn dat je het forum van Villa Pinedo hebt gevonden en deze vraag stelt! Voor veel kinderen is het moment dat ze hoorde dat hun ouders uit elkaar gingen een herinnering die blijft hangen. Of dat nou op een prettige of vervelende manier wordt gebracht, het blijft een moment waarop je te horen krijgt dat je leven er heel anders uit zal gaan zien. Ik denk dat het dan heel normaal is als dat nieuws iets teweeg brengt bij kinderen. Volgens mij is het belangrijk om ruimte te maken voor wat het nieuws bij kinderen oproept, en dat die reactie er mag zijn. Of dat nou boosheid, verdriet, een stroom aan vragen of juist stilte is.

Als ik terug denk aan mijn eigen situatie heb ik die ruimte heel erg gemist. En dat kwam doordat de emoties van mijn ouders alle ruimte innamen. Mijn ouders vertelden het mij en mijn broers terwijl zij net een hele heftige ruzie hadden gehad. Ze kwamen ruziënd de kamer binnen waar mijn broers en ik een film keken. Ik kan me herinneren dat ik in paniek raakte. Eerst bevroor ik, en toen rende ik naar mijn kamer en moest ik verschrikkelijk huilen. Mijn broers bevroren geloof ik ook, en bleven naar de film kijken. En ik kan me herinneren dat toen ik wat kalmeerde ik uit een reflex de boel wilde redden. Ik wilde de boosheid bij mijn ouders bedaren, en weet nog heel goed dat ik hen aanmoedigde om het goed te maken met elkaar. Ik was toen 9!

Dat ik mezelf zo bezig hield met mijn ouders, in plaats van met mezelf, dat is nog heel lang gebleven. Ik vraag me weleens af hoe dat was geweest als mijn ouders mij op dit moment de ruimte hadden gegeven om naar mijn eigen gevoelens te luisteren, en die te uiten. Ik had het nodig dat zij niet zo hoog in hun emoties zaten toen ze het ons vertelden. Dat dat moment niet om hen draaide, maar puur een moment was voor mij en mijn broers om dat nieuws te incasseren.

Ik hoop dat dit iets helpt! Ik weet in ieder geval dat 'het gesprek' best een veelbesproken moment is. Als vrijwilligers bij elkaar hebben we het hier namelijk regelmatig over! En er zijn ook veel verhalen van anderen opgeschreven, ook hier op de website. Bijvoorbeeld deze: ‘We moeten jullie iets vertellen...' | Villa Pinedo. Dus kijk ook vooral nog even rond voor verhalen van anderen! Iedereen reageert hier anders op, en heeft een andere behoefte.

Veel liefs, Arne

Hoi Anoniem,

Wat goed dat je met deze vraag naar het forum bent gekomen!

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 11 was, maar in mijn situatie ging het iets anders als gewoon scheiden. Zolang ik weet hadden mijn ouders al ruzie, en hebben ook een aantal keer verteld dat ze gingen scheiden. Vervolgens was mijn moeder of vader een aantal maanden uit huis en gingen ze het opeens toch weer proberen. Toen ze eindelijk wel echt gingen scheiden had ik dat dus allang door en was ik opgelucht dat het toen wel zo was en dat het ook zo bleef.

Toen mijn ouders het vertelden waren we als gezin overgebleven na de verjaardag van mijn zus, dit was een keer eerder gebeurd dus we zagen de bui al hangen. Na het nieuws ging iedereen naar zijn eigen huis, maar mijn vader ging met ons (mn moeder, broer en mij) mee. Dit was best verwarrend want ze vertellen net dat ze gaan scheiden. De volgende dag vertrok mijn vader opeens, hierbij stonden mijn ouders niet stil bij mijn gevoel. Ik was opeens heel bang nadat mijn vader weg was en werd alleen in de kamer achtergelaten, ook moest ik de volgende dag gewoon naar school terwijl ik aangaf dat nog niet te kunnen. Het voelde alsof iedereen doorging terwijl ik er even bij stil wilde staan, ze zeiden daarmee letterlijk 'stel je niet zo aan'.

Ik had heel graag gewild dat mijn ouders een moment hadden genomen om het rustig en op een goede locatie (gewoon thuis) te vertellen, en dat wij als kinderen de ruimte kregen om het nieuws te incasseren en ook onze dingen te zeggen en vragen te stellen.

Ik hoop dat je hier iets aan hebt!

Liefs,

Leanne