Hi, mijn man en ik zijn net uit elkaar na een lastige periode van een jaar waar ik heb gevochten voor de relatie, maar mijn man het helaas niet meer ziet zitten. Ik zit in een periode van rouw waar verdriet, boosheid en acceptatie door elkaar heen bewegen. Nu zouden we Sinterklaas bij mijn schoonouders gaan vieren, onze dochter is nog jong, nu wil mijn man en schoonmoeder dat ik voor onze dochter gewoon meekom, terwijl ik dat te pijnlijk vind. Ik word door mijn man en schoonmoeder als te weinig moederlijk gezien en het vreet enorm aan me dat als ik niet kom vanwege de pijn dat ik dan geen goede moeder zou zijn. Dit maakt mij boos. Wat is nu het juiste om te doen voor mijzelf en voor onze dochter?

Sinds augustus '25 woon ik met mijn zoontje van 5,5 jaar in een nieuw dorp en gaan we naar een nieuwe basisschool. Door omstandigheden zorg ik nu 80% van de tijd voor hem, hij geeft aan dat ie papa mist en graag naar papa wil. Vooral als hij 'nee' hoort van mij of hij moet iets doen wat ie niet wil. Zijn vader heeft sinds kort een nieuwe partner en kiest duidelijk voor zichzelf (op vakantie waardoor hij nog meer bij mij is, weekendjes weg met vrienden waarbij hij mijn zoontje bij zijn moeder brengt). Zijn vader zegt dat ie co-ouderschap wil als hij in hetzelfde dorp woont. Ik zie een vader die vooral voor zichzelf kiest, dat doet me onmenselijk veel verdriet. Hoe zorg ik ervoor dat hij meer kiest om bij zijn zoontje te zijn? Hoe ondersteun ik mijn zoontje in het gemis van zijn vader? Hoe zorg ik dat mijn zoontje zelf tegen papa zegt dat ie graag bij papa is? Want vader neemt niet veel van mij aan. Daarnaast ben ik op zoek naar een kies-training voor hem maar dat is pas vanaf 7 jaar. Is er iets voor zijn leeftijd waar hij lotgenootjes kan treffen? Dat zou ik hem gunnen.

Heyyy! Tess hier! Ik heb een vraagje, mijn ouders zijn nu 3 jaar uit elkaar en ik heb op zoveel plekken gewoond dat ik niet weet waar ik me fijn voel! Toen ze uit elkaar gingen woonden we eerst bij mijn oma uit eindelijk deed mijn oma moelijk en gingen we weg! Toen e moesten zelfs nog bij mijn vader wonen, en toen deden we 1 week bij die vrienden, 1 week bij die en dat voor 2 maanden! Dat was toen leuk maar nu voelt het niet fijn als ik er over na denk! Ik heb zoveel huizen gehad en zoveel kamers waar woon ik eigenlijk? Toen zijn we naar een huis gegaan 20 minuten van mijn andere huis/dorp/ school en daar hebben we voor 3 jaar gewoond ik vond het daar zo fijn! Eerst wilde ik er niet heen en toen niet weg! Nu woon ik met mijn vader nog in het zelfde huis en hij heeft nu ook een vriendin en met mijn woon ik weer terug in mijn oude dorp en wonen we samen met haar vriend en kinderen. Herkend iemand dit?😐

Ik mis mijn zonen en houd zielsveel van hen. Ik heb alles gedaan wat ik kan bedenken, maar contact lukt nitlet. Wanneer kan ik van hen bericht verwachten?

Dag, onze kinderen zijn 17 en 13. Wij hebben als ouders een maand geleden verteld dat we uit elkaar gaan. We hebben alleen absoluut geen ruzie of iets wat er op lijkt. We doen aan birdnesting. We eten 1 x per week samen en zijn soms ook een uurtje samen in het ‘familiehuis ‘ als overdracht. We zijn lief voor elkaar. Nu geven de jongens aan dat ze het heel raar en ongemakkelijk vinden dat als we samen thuis zijn en nu ook samen Sinterklaas willen vieren. ‘Dit hoort niet’ zeggen ze. We leggen steeds uit dat we geen ruzie hebben en graag met zijn 4 -en zijn. Hoe moeten we hier mee omgaan? Naar hen luisteren en niet meer samen eten of samen feestdagen vieren? Of een ander gesprek aangaan? We vinden het heel verdrietig en naar voor de jongens dat ze zich zo ongemakkelijk voelen als we met zijn 4en zijn. Groet, een bezorgde ouder.

Mijn man heeft 7 jaar lang een affaire gehad, hier ben ik onlangs achter gekomen. Mijn man heeft de affaire nu pas beëindigd hij wil mij niet kwijt: Ik kan het hem niet vergeven en wil niet meer samen verder. We hebben de kinderen (9, 12, 13) 2 weken geleden verteld dat we uit elkaar gaan omdat wij niet meer gelukkig samen zijn. Wat moeten we de kinderen vertellen over de affaire? Ze stellen nu geen vragen over de reden. Ik ben bang dat als wij het niet vertellen het van een ander horen uiteindelijk.

Hoi allemaal, Mijn ex-partner en ik zijn nu 4 jaar uit elkaar. De band tussen mijn dochter van 13 en haar vader is nooit heel goed geweest. Ze gaat al langere tijd met tegenzin naar haar vader. Ze gaat om het weekend naar haar vader samen met haar zusje. Begin oktober kwam ze op vrijdag huilend uit school dat ze echt niet wilde gaan dat weekend. Haar vader was toen al bij mij thuis en wachtte op haar zodat ze met hem mee kon. Ze heeft toen alles aangegeven waarom ze niet wil gaan. Ze geeft aan dat haar vader snel boos wordt, haar zusje voortrekt, hij niet naar haar luistert en dat ze liever bij haar moeder is. Dat weekend is ze niet gegaan. En was zichtbaar opgelucht. Ze vrolijkte helemaal op. De keer erna is ze 1 nacht gegaan. Dit wilde ze zelf. Maar ze had er z’n stress van dat ze lichamelijke klachten had. Maar is toch gegaan. Dit weekend heeft ze aangegeven niet te willen gaan. Haar vader vind dat we haar moeten dwingen en ze zich er maar overheen moet zetten. Ik vind dat we een tussen weg moeten zoeken die voor haar prettig is. Bv alleen zaterdag overdag en daarna weer naar mij. Maar hij wil dit niet. Hebben jullie advies?

Hi allemaal, Wat hielp jullie om een goede band met jullie stiefouder op te bouwen? En wat kan ikzelf hieraan doen? Situatie: Mijn vriend heeft een dochter van 15. Helaas vind ze mij helemaal niet aardig. Mijn vriend praat veel met haar. En heeft haar in het begin enorm vrij gelaten in wat zijn dochter voelt en wilt. En geen contact opgedrongen tussen haar en mij. Ze vluchtte dan vaak weg naar een vriendin, of ik ging naar huis voordat zij weer thuis kwam enz. Elkaar ontlopen… Haar ouders zijn al 4 jaar uit elkaar. Co ouderschap van 50/50. En haar vader en ik zijn nu bijna 2 jaar verder… Ik snap heel erg dat een scheiding niet leuk is. En dat ze mij misschien niet tof vindt, al kent ze me in die 2 jaar helemaal niet. En denk ik dat ze een vooroordeel heeft en onverwerkte pijn van de scheiding. Ik snap misschien ook wel, dat ze het niet leuk vindt dat ik 28 ben en haar vader 40. Maar ik krijg geen eerlijke kans van haar. Het enige wat ik wil is dat mijn stiefdochter mijn aanwezigheid tolereert/mij accepteert. Zodat ik af en toe bij mijn partner kan komen slapen, kan langskomen en niemand hoeft weg te vluchten enz. We hoeven echt geen beste vriendinnen te worden. Ik zit met mijn handen in het haar. Wat kan ik doen? Want zo is het voor niemand fijn…

Ik ben de nieuwe partner van hun vader. Op dit moment zijn wij bezig de kinderen meer bij ons te krijgen. Dat is ook hun wens anders waren we er ook niet aan begonnen. Ze vragen het ook al jaren om vaker te komen. Echter hun moeder houd alles tegen, communiceert niet beslist zelf op welke sport club de kinderen komen, maar houd er dan geen rekening mee dat wij hen niet kunnen brengen/ halen ivm met te grote reistijd. En plaatst de kindjes tussen hen in en maakt ons de boe man. Maar wat zeg je wel en wat zeg je niet tegen hun. Ja het geruzie is onze zaak. Maar de kinderen zijn niet gek en merk dat ze het ook wel prettig vinden dat we bepaalde dingen wel tegen hun zeggen. Maar de vraag is wat zeg je wel en wat zeg je niet. Zeker als de kinderen om wat vragen. Wij ook graag willen maar moeder houd alles tegen.

Ik heb een vriend en hij heeft net als ik 2 kinderen. Zijn zoontje van 4 jaar was eerst heel erg open, maar we merken dat hij het nu steeds lastiger vindt en zich afsluit. Inmiddels is hij 5 jaar en lijkt hij in conflict te zijn tussen mij en zijn moeder. Ik zeg nooit iets slechts over zijn moeder en ben juist positief. Aan de andere kant lijkt dit minder goed te gaan. Wij hebben al uitgelegd dat ik nooit zijn mama kan zijn en dat hij mij meer mag zien als een tante erbij. Hoe kan ik hem nog meer helpen?