Lieve kinderen,
Ik ken jullie nog niet, maar ik weet dat jullie over enkele jaren (waarschijnlijk) zullen komen. Ik schrijf dit nu, omdat ik nu nog goed weet hoe jullie je voelen. Hoe de gedachten zijn van een kind. Hoe jullie nadenken over groter worden. Over je toekomst. Je zit met heel veel vragen in je hoofd.
Net zoals in mijn tijd is er een grote kans dat ouders scheiden. Bij 1 op de 3 gezinnen volgens mij. Ja… vreselijk hè? Het lijkt bijna normaal te worden. Heel veel vriendjes en vriendinnetjes van mij hadden gescheiden ouders. Zij woonden op twee verschillende plekken. Deels bij hun moeder en deels bij hun vader.
Ik dacht dat het mij niet zou overkomen, maar helaas. Toen ik zeventien was gebeurde het bij mij ook. Mijn ouders, jullie opa & oma gingen scheiden. Gelukkig ging ik snel het huis uit om te studeren, waardoor ik niet van huis naar huis hoefde. Helaas kreeg ik de andere nare dingen rondom een scheiding wel mee. Heel veel ruzies en spanningen in huis. De feestdagen die niet meer als compleet gezin waren, de nieuwe vakanties met alleen vader of moeder en ga zo maar door.
Ik vond het een vreselijke tijd. Altijd hopend dat ik dit mijn eigen kinderen niet aan hoef te doen. Ik hoop met heel mijn hart dat jullie dit niet hoeven mee te maken. Dat jullie mogen opgroeien- en bloeien in een hecht gezin. Tot en met het einde. Maar helaas kan ik dit niet beloven. Ik kan niet met 100% zekerheid zeggen dat ik met mijn toekomstige man, jullie vader, altijd gelukkig blijf. Als het zover komt dan is het voor de kinderen heel zwaar, maar ik geloof ook dat het voor de ouders enorm zwaar is om zo’n beslissing te nemen.
Mocht het gebeuren dat ook jullie te maken krijgen met een scheiding, dan beloof ik dat ik het beste doe voor jullie, want uiteindelijk is het niet jullie taak het op te lossen. Ik hoop dat het verleden zich niet herhaalt. En ik beloof jullie ook dat ik er alles aan zal doen om dit te voorkomen.
Ik ga mijn best doen.
Liefs,
Jullie toekomstige moeder
Myrthe, (22, nog geen moeder)
