Mijn dochter 12 wil haar vader niet meer zien. Hij heeft haar een paar keer laten zien en hij blijft haar de schuld geven. Ik denk dat ze heel erg gekwetst is en ik probeer dat aan zijn verstand te brengen. Helaas werkt dit niet Geen idee hoe ik dit moet aanpakken

Goedemiddag, Ik ben sinds 7 jaar gescheiden en in het begin gingen onze dochters om het weekend naar hun vader en op alle maandagen. In de loop van de tijd is dit verandert en vanaf januari wonen ze allebei full time bij mij. Mijn dochters zijn 13 en 15. Toen ik gebon te merken dat ze steeds minder graag naar hun vader gingen heb ik geprobeerd om dit zoveel mogelijk te stimuleren omdat ik het belangrijk vind dat ze contact hebben met hun vader. Ik merk dat ik dit steeds moeilijker vind, deels omdat hij er zelf ook niet heel veel moeite in stopt om het contact warm te houden. Wat is het beste dat ik kan doen voor mijn dochters, ze toch vertellen hoe belangrijk het is dat ze hun vader wel blijven zien en het contact te pushen of moet ik het een btje op z'n beloop laten en hen met zijn drietjes dit laten uitzoeken. Ik ben zoekende naar mijn rol hierin en wat het beste is. Liefs Sandra

Goedenavond, Zelf ben ik geen gescheiden ouder, maar mijn vriend wel. Hij heeft een dochter van 7 en een zoon van 6. Hij en zijn ex zijn 4 jaar gescheiden en wij hebben nun2 jaar een relatie en wonen nog niet samen. Zijn dochter heeft heel vaak bij het naar bed gaan dat ze mama mist en dan zit mijn vriend vaak een uur bij haar of ze slaapt in ons bed. Ook 's ochtends tegen een uur of half 5 komt ze bij ons liggen want ze kan dan niet meer slapen. Ik snap dat het voor haar allemaal moeilijk is , maar ik merk aan mezelf dat ik dit ook lastig vind. Een goede nachtrust vind ik belangrijk en ik vind s avonds tijd met mijn vriend of in bed lekker tegen hem aanliggen ook heel waardevol. Nu merk ik dus dat ik het liefste thuis slaap als zijn kinderen er zijn. Mijn vraag is hoe hiermee om te gaan. Moeten we het maar uitzingen en wachten tot er een leeftijd komt dat ze dit nietmeer heeft. Doe we er nu eigenlijk wel goed aan om zo lang bij haar te zitten, in ons bed te laten slapen en zo vroeg al bij ons te laten komen ? Is het niet schadelijk voor haar als we dat niet meer zouden toe laten? Wat is jullie tip en inzicht hierover? Alvast bedankt Met vriendelijke groet Kristel

Hallo, ik wil mijn dochter van 6 graag vertellen dat ik een nieuwe vriendin heb. Wat kan ik het beste wel en niet doen?

Beste, Enkele weken geleden is de beslissing genomen dat we gaan scheiden. We hebben 2 (zeer) jonge kindjes van 3,5 jaar en 5 jaar. We gaan nu beginnen aan het mediation traject. In tussentijd woont steeds één van ons thuis bij de kindjes en de ander is weg. We wisselen zo af (steeds een paar dagen thuis/niet thuis). Hoe kunnen we dit de kindjes uitleggen? Als het duidelijk is dat ik een nieuwe woning heb, of zowel ik als de vader van de kindjes gaan verhuizen lijkt het een logischer verhaal. We willen de kindjes niet het gevoel geven dat we niet meer bij hen willen zijn. We willen ruzie tussen mij en de vader voorkomen. Alvast bedankt. Carolien

Vind een kind het fijn als de ouder waar het op dat moment is af en toe vraagt of indirect benoemd dat het altijd contact mag hebben met de andere ouder. Dus bv als er iets leuks of minder leuk is gebeurd dat je de openheid geeft om eventueel te (video)bellen /foto sturen naar/met de andere ouder. Of wil een kind dat totaal niet horen en moet je als ouder wachten tot het kind zelf initiatief toont of dit aangeeft? gaat om kinderen in leeftijd 6 en 8.

Beste, De zoon van mijn man geeft via zijn moeder aan, niet naar zijn vader te willen. Dit heeft er voor gezorgd dat er al een half jaar geen contact is tussen vader en zoon. Inmiddels heeft hij ook geen contact meer met zijn opa en oma. Hebben jullie tips voor vader om het contact weer te herstellen of wat kan hij het beste doen in deze situatie. Er is geen ruzie geweest en de reden van het niet willen komen blijft onduidelijk. Of is er een plek waar de vader terecht kan voor advies, zodat hij op de juiste manier met deze situatie omgaat richting zijn zoon.

Sinds een paar maanden vormen wij een samengesteld gezin. Mijn jongens 14 en 16 wonen bij ons. De jongens van mijn partner zijn 7 en 9, en wonen de helft van de tijd bij ons. Ze hebben het naar hun zin bij ons en genieten van hun nieuwe grote broers. We vinden het belangrijk dat iedereen zich thuis voelt, en sluiten de week daarom op donderdag af met een 'ronde tafelgesprek' waarin iedereen kan zeggen wat hij prettig of minder prettig vond. Dit werkt verrassend goed, de kinderen zijn open en eerlijk. Het vormen van een gezin wordt soms lastig gemaakt door de moeder van de jongsten, zij heeft veel behoefte aan contact en belt vaak (dit was al zo voor we 1 gezin vormden). Ze verwacht de kinderen aan de lijn te krijgen. Ik snap dat ze ze mist, maar vaak spelen we een spel of doen we iets anders en 'stoort' ze dus. De jongens geven ook aan liever met ons mee te blijven doen. Moeder heeft dit thuis met de jongens besproken en tegen haar zeggen ze dat ze graag met haar bellen. Wij hebben de indruk dat ze willen pleasen. Nee zeggen tegen de andere ouder is heel lastig. Ze mogen van ons altijd bellen of appen, daarvoor zijn geen belemmeringen of restricties, maar ze mogen van ons ook geen zin hebben om met de andere ouder te bellen. Wat ons betreft hebben de kinderen de regie. Moeder kijkt hier anders naar en vindt dat ze ook uit mag gaan van haar eigen behoefte. Ik ervaar het als storend (is mijn probleem), maar ook als onwenselijk voor de jongens. Wat is wijsheid?

Beste, Mijn vrouw en ik gaan uit elkaar en ik zal tijdelijk ergens anders gaan wonen, en vandaar een goed eigen huis zoeken waar ook ruimte voor onze 2 kinderen is. Is er nog een goed moment op welke wijze ik met mijn koffer uit huis vertrek. En wanneer? Moet je dat doen waar de kinderen bij zijn, of kun je dat beter niet doen? mvrgr

Wij zijn uit elkaar sinds ongeveer twee jaar. Hebben een zoon van 14 jaar die bij mij woont en om het weekend naar zijn vader gaat. Zoon heeft heel veel meegemaakt omtrent de scheiding helaas. Nu is het iets rustiger en stabieler, maar iedere keer wanneer hij terugkomt van vader is hij helemaal van slag doordat hij verhalen hoort over financiële dingen over de besteding van de kinderallimentatie (vader wil weten waar het aan besteed wordt en zoon denkt dat hem op zijn eigen rekening gestort moet worden enzzz). Ook zegt vader dingen over de andere financiële afhandeling tegen hem die een kind van 14 niet moet horen en ook nog niet eens waar zijn. Mijn zoon weet niet meer wie hij moet geloven en is van slag, terwijl hij juist rust nodig heeft. Hebben jullie advies? Ik weet niet wat ik ermee moet en duurt dan weer paar dagen voor hij weer rustig is en we proberen te praten, maar ik wil over zulke dingen niet met hem over hebben.