Minder naar vader willen gaan

Hey Esther, Dank voor jouw vraag. Toen mijn ouders uit elkaar gingen was ik 13, en toen wilde ik ook niet naar mijn vader toe gaan. Zijn focus lag ook niet op contact met mij, dat voelde ik natuurlijk ook. Naar hem toe gaan was een moetje en ik voelde me er totaal niet fijn. Mijn moeder pushte in het begin nog vaak dat ik naar hem toe moest - maar op een gegeven moment had ze door dat dat voor heel veel spanning en paniek bij mij veroorzaakte. Toen ze het wat meer losliet en mij de regie gaf, gaf dat mij veel meer rust en ben ik langzaamaan vanzelf mijn vader gaan opzoeken. Mijn vader is altijd blijven uitspreken dat hij me te weinig zag, maar voor mij kon het niet anders. Het ouderschap is nooit 50/50 geweest, en misschien in de ogen van 'hoe het moet' ook te weinig contact geweest met mijn vader. Maar ik had wel veel meer rust en het was beter voor mij. Dus mijn tip vanuit mijn eigen ervaring zou zijn om te vragen wat jouw kinderen nog wel fijn zouden vinden om met hun vader te doen. En bij ze aangeven dat als ze het helemaal zelf mochten bepalen wat ze dan het liefste zouden willen. En los te laten hoe lang dit dan duurt, als het even samen ergens een ijsje eten is bijvoorbeeld, dan is dat ook voldoende. Het gaat om kwaliteit en niet om kwantiteit. Ik hoop dat je hier iets aan hebt, Esther, en succes! Groetjes, Lara

Hey Esther! Ik weet nog heel goed dat ik als jong kind ook verdrietig werd als ik naar mijn vader moest. Ik weet niet waar het aan lag, mijn vader is een geweldige vader en door de ogen van mijn moeder heb ik dat ook altijd zo gezien. Misschien het feit dat hij praktisch uit huis ging toen mijn ouders gingen scheiden, heb ik mijn vader gezien als iemand die ons gezinnetje verliet. Als ik dan ook mijn moeder verliet als ik naar mijn vader ging, vond ik dat automatisch heel erg en zielig voor mijn moeder. Als ik jou verhaal lees is het wel duidelijk waarom ze niet meer naar hun vader toe willen. Het is heel goed dat je er bewust van bent om hun vader niet af te kraken tegen over je kinderen, al snap ik ook goed wat een grote uitdaging dit is. Het kan natuurlijk zijn dat hun vader het ook heel moeilijk vindt dat zijn kinderen hem minder willen zien, en daarom ook het gedrag laat zien of de dingen zegt die je hier benoemt. Ook de komst van een nieuwe partner: liefde maakt blind, dat herken ik ook echt heel erg van mijn ouders. Heb je het hier wel eens met hem over gehad (waar de kinderen niet bij zijn)? Je bent en blijft samen ouders, dus als je ziet dat je kinderen hier moeite mee hebben, lijkt me een gesprek tussen jullie goed en fijn. Misschien kan je hem laten weten wat je hoort van je kinderen en bij hem checken hoe jullie dit samen kunnen oplossen zodat ze het weer fijn vinden om naar hun vader te gaan? Dat hebben mijn ouders zo ook gedaan, soms ook té vaak met mij er bij, waardoor ik in een loyaliteitsconflict terecht kwam. Ik hoop dat je hier wat aan hebt! Liefs Amber